Wimblog

Gisteren reed ik met de wagen naar huis van de fitness en toen ik door de bebouwde kom van ons dorp reed hoorde ik opeens een getik onderaan de wagen dat onmiddellijk gevolgd werd door een enorm geschraap en gepiep. Ik dacht eerst nog dat het afkomstig was van de roestbak van een auto die mij kruiste, maar nee, het was wel degelijk afkomstig van mijn trouwe A3.

Ik stopte even, reed een stukje verder maar het schuren en kraken en piepen bleef voortduren. Het was een geluid alsof er metaal over metaal schuurde. Het deed mij nog het meeste denken aan een uitlaatpijp die over de grond schuurt. Ik zette de wagen onmiddellijk aan de kant in een zijstraat en stapte uit om te kijken wat dit lawaai zou kunnen veroorzaken. Maar ik vond niets. Geen loshangende uitlaat, geen platte band waardoor ik misschien op een velg zou kunnen rijden, niets.

Dan maar terug instappen en proberen verder te rijden – ik was uiteindelijk op een goede kilometer van mijn deur. Maar het geluid bleef er zijn en het schrikte mij toch wat af om verder te rijden, als was het maar een kilometer. Bij het draaien trok het geluid ook de aandacht van iemand die toevallig op straat stond. Samen met die mens heb ik nog eens gezocht naar wat het zou kunnen zijn, maar we vonden niets. Wel dachten we dat het van het rechter achterwiel kwam. Misschien dat het aan de remmen ligt zei de behulpzame man. Uiteraard kon dat, maar het zou wel vreemd zijn vermits ik amper twee weken geleden op onderhoud geweest was. Hij raadde mij toch aan van de wagen te laten staan en mij naar huis te brengen met zijn wagen.

Thuis belde ik naar de helpdesk van de leasing-maatschappij om hulp te bekomen. Nadat ik alle nodige gegevens verstrekt had en kort had uitgelegd wat er gebeurd was – nee, er brandde geen waarschuwingslampje van de remmen – en waar de wagen stond gingen ze een depaneur verwittigen die mij zou telefoneren.

Geen 10 minuten later kreeg ik al telefoon van de depaneur en nadat ik hem het verhaal opnieuw gedaan had vertelde hij mij dat hij ten laatste binnen drie kwartier daar zou zijn. Hoewel de wagen toch maar een kilometer verder stond ben ik zo lui geweest om mij tot daar te laten brengen door mijn schoonmoeder. In al mijn voorzienigheid had ik wat lectuur meegenomen om de tijd te doden totdat de depaneur kwam, maar dat bleek niet nodig wat hij was erg snel ter plaatse.

Het eerste wat mij opviel was dat hij een vervangwagen bij had. Hoewel van wagen kan je moeilijk spreken. Net zoals toen mijn Peugeot in herstelling was na een aanrijding hadden ze een Citroën C1 bij. Het liefst van al wou ik onmiddellijk mijn beklag doen hierover, maar ik besloot om het toch nog maar even te bekijken. Misschien kon de wagen wel ter plaatse hersteld worden.

Na de uitleg nogmaals gedaan te hebben en een paar keer voor- en achteruit gereden te hebben wist de depaneur te zeggen dat het probleem zich voordeed aan het linker achterwiel. Dus nam hij de krik en krikte die kant van de auto op. Met het achterwiel van de grond gaf hij er een goede draai aan en met viel gepiep en gekraak en geschuur draaide het wiel rond totdat er opeens iets uitvloog. Groot was mijn verbazing toen het voorwerp vlak voor mijn voeten op de grond lag. Het was een knikker. Een glazen knikker godbetert. Een stomme knikker waar de klein mannen mee spelen. Een rond geval van een centimeter doormeter. En daarvoor had ik een depaneur laten komen.

Blijkbaar was die er op voorhand vrij zeker van dat het zoiets ging zijn, maar hij vertelde dat ik hem waarschijnlijk voor gek zou verklaard hebben moest hij dat aan de telefoon gezegd hebben. Om eerlijk te zijn had hij gedacht dat het een kiezelsteentje zou geweest zijn. Blijkbaar is de knikker om god weet welke reden omhoog gesprongen en met heel veel geluk (of ongeluk is misschien beter in dit geval) ergens tussen mijn wiel (waarschijnlijk mijn remschijf) terecht gekomen en dat veroorzaakte het geluid.

Blij dat het achter de rug was keerde ik naar huis. Achteraf gezien had ik – als ik gewoon had doorgereden naar huis – het probleem zelf kunnen oplossen. Een maal ik een hogere snelheid had gehad was de knikker er waarschijnlijk van zelf uitgevlogen, maar wie denkt er nu aan dat een knikker zoiets kan veroorzaken. Ik in elk geval niet. Ik vraag me trouwens af waarom zulke onnozelheden enkel bij mij voorvallen en nooit bij iemand anders. Hoeveel auto’s zouden op die baan niet passeren elke dag, maar juist bij mij moet die knikker omhoog springen en blijven zitten. Maar zo heb ik natuurliujk nog wel eens iets te vertellen.