Wimblog

Donderdag was ik met kameraad B. met de fiets gaan rijden vlak over de taalgrens. Mooie streek met een licht glooiend landschap en dus ideaal om op een vrijdagnamiddag/avond de tijd op de fiets door te brengen. Op voorhand hadden we afgesproken dat we minstens 75 kilometer wilden doen.

Toen we in Hoegaarden waren – op 12 km van ons vertrekpunt – merkten we dat we niet ons gewenst aantal kilometers zouden halen en dus namen we het fietspad naar Namen om een paar kilometers extra te doen. Op het moment dat we genoeg kilometers hadden om te draaien wou ik nog even doorrijden tot aan de volgende kruising en ik vroeg of dat goed was voor B. Hij antwoordde dat we evengoed konden keren waar we nu waren.

Net op het moment dat ik rem bemerk ik iets zeer verontrustend en roep naar B. dat hij onmiddellijk moet remmen. Op 3 meter van waar we stil geraken hing namelijk een koord over de hele breedte van het fietspad gespannen. Geen dikke koord, maar een dun nylon koord. En dit op ongeveer een meter hoogte. Duidelijk met de bedoeling om fietser te hinderen/kwetsen. Dit was duidelijk geen deugnieterij maar echt een ‘aanslag’.

Gelukkig dat B. net daar wou keren en we de koord net op tijd opmerkten. Want we reden ongeveer 35 km/h en ik wil zelfs niet weten wat er had kunnen gebeuren moesten we tegen de koord zijn gereden. Waarschijnlijk was ze wel over gesprongen maar zeker niet zonder enige schade aan te richten en ik vrees dat we ook tegen de vlakte zouden gegaan zijn. Of nog erger, wat had er gebeurt als er een kind tegen de koord gereden was?

Eén ding is wel spijtig aan de hele zaak. In de wijde omgeving was er niemand te zien die er iets mee te maken kon hebben. Gelukkig voor hem, want het had zijn beste dag niet geweest.