Wimblog

De crisis slaat nog altijd en overal ongenadig toe. Overal worden budgetten beperkt en moet de broeksriem aangehaald worden. Exuberante uitgaven moeten eruit. Zonder pardon en zonder uitzondering.

En zo kwam het dat mijn vrouw nog weigerde om exotische ontbijtgranen van het type Special K of Fitness van Nestlé te kopen voor mij. Of het nu gezond was of niet. Zelfs mijn motivatie dat ik die met de hazelnoten heel lekker vond kon haar niet overtuigen. Het werd tijd dat we stopten met geld door ramen en deuren te smijten. Vanaf nu zouden mijn ontbijtgranen uit de Aldi komen. Willen of niet.

Gelukkig mocht ik nog wel kiezen welke ontbijtgranen ik wou hebben uit de Aldi. En toen kwam het tot mij. In een moment van opperste helderheid flitste er uit het niets een herinnering aan vroeger, toen ik nog jong en onschuldig was, mijn hoofd binnen. En ik vertelde aan mijn vrouw dat ik bij mijn oma en opa altijd Kwakies at als ontbijt. En of ze die nog verkochten in de Aldi.

En zo kwam het dat ik nu ‘s morgens tijdens het nuttigen van mijn ontbijt een trip down memory lane beleef. Hoewel het werkelijk jaren geleden dat ik ze voor het laatst at, zijn het zeer aangename herinneren die naar boven komen. Tot in het kleinste detail kan ik me nog herinneren hoe de keuken van mijn grootouders eruit zag en wat mijn plaats aan de keukentafel was. Wat een onbezorgde tijd was het toen toch, opgroeien in een wereld zonder crisis om rekening mee te houden.

De smaak van de Kwakies is trouwens ook net zoals ik het mij herinner. Vreemd toch hoe herinneringen meestal lijken dan hoe het werkelijk was en dat van die kleine herinneringen er altijd een paar zijn die griezlig echt overeenstemmen met de werkelijkheid. En gelukkig maar want dit laat ons toe om met weemoed terug te denken aan lang vervlogen tijden waarin alles anders en eenvoudiger was. Soms mag een mens zich al eens laten verleiden tot dit soort escapisme.

En dat allemaal dankzij een doos ontbijtgranen uit de Aldi.