Wimblog

Nu ik opnieuw aan het trainen ben, kan ik de periode van 5 maanden (quasi) inactiviteit afsluiten. 5 maanden geen sport doen (buiten fietsen). 5 maanden opletten dat ik mij niet forceer als ik iets wou oppakken. 5 maanden horen dat ik mij niet mag forceren en dat ik moet oppassen. Gek werd ik ervan.

Maar nu is het dus voorbij. Ik ben ‘genezen’. Alles zou terug aan elkaar gegroeid moeten zijn en binnen een paar weken/maanden denk ik dat ik terug op volle kracht kan trainen. De moeilijke periode ligt dus achter mij.

Maar toch zal ik mij die periode altijd herinneren. Ik zou het zelfs niet kunnen vergeten want telkens ik voor de spiegel sta word ik er aan herinnerd door een litteken van hier tot in Tokio. De wonde is genezen, maar echt mooi genezen kan je het moeilijk noemen.

Heb ik het er moeilijk mee? Ja en nee. Op zich dacht ik dat ik er mij niet zou aan storen, maar het telkens zien is confronteren. Maar het zal wel slijten denk ik dan.

Hieronder nog even een chronologisch overzicht aan de hand van 3 foto’s. Op de bovenste foto zie je bloeduitstorting een paar dagen na de blessure. Op foto 2 zie je de nietjes na de operatie en de derde foto is het litteken zoals het nu is.