Wimblog

Ook deze winter heb ik weer last van mijn hardnekkige, steeds terugkerende hoest. Het was al van juli geleden trouwens. En dus leek het de afgelopen weken weer of ik mijn longen aan het ophoesten was. Naar de dokter gaan had niet veel zin omdat die toch nooit iets kan vinden en enkel nieuwe medicatie voorschrijft en mijn thuis wil houden. Maar toen de collega’s op het werk begonnen te klagen ben ik toch maar thuis gebleven.

Gelukkig was er één collega wiens oom longspecialist is en hij raadde mij aan om mij door hem te laten onderzoeken. En zo kwam het dat ik vandaag naar Kontich reed om een dokter te raadplegen.

Na de hele uitleg over de vreemde hoest mocht ik allerlei testen ondergaan. Rustig in en uit ademen in een buisje dat aan een pc verbonden was. Diep in en uit blazen in datzelfde buisje. Stopen met ademen, nog steeds in datzelfde buisje, … En elke test lukte bijzonder goed, zonder dat ik ook maar één keer moest hoesten. Dat deed ik enkel tussen de tests door. Een beetje zoals met het sporten dus. Tijdens de Tae Bo of het lopen moet ik nooit hoesten, maar van zodra ik stop, begint het.

Het was dus ook niet verwonderlijk dat de testen bijzonder goed waren. Astma kon dus ook al uitgesloten worden als oorzaak voor mijn hoesten. Ook de allergietesten waren allemaal negatief dus daar lag de oorzaak ook al niet.

Gelukkig is de longspecialist naar eigen zeggen geen opgever en is hij van plan om de oorzaak te vinden. Vandaar dat ik volgende week nog eens mag langs gaan, maar deze keer in het ziekenhuis voor een inspanningstest op de fiets en een test waarbij mijn luchtwegen geprikkeld gaan worden om na te gaan over ze overgevoelig zijn. Hopelijk lukt het deze keer wel om een oorzaak te vinden, want het liefst van al zou ik gewoon van die hoest willen verlost zijn. Zowel voor mezelf als voor de mensen rondom mij.