Wimblog

Als ik ‘s morgens naar de badkamer strompel is mijn eerste handeling meestal – na het licht aandoen – mijn lenzen aandoen. Deze stap is zeer belangrijk – zoniet de allerbelangrijkste stap – van mijn ochtendritueel. Zonder deze stap gaat het toiletbezoek, wassen, scheren, tandenpoetsen, … veel minder vlot en de gevolgen van een slechte oog-hand co?rdinatie laten zich op elk vlak gemakkelijk raden.

Maar deze morgen liep het iets anders. De slaap nog uit mijn ogen wrijvend kwam ik de badkamer binnen, nam mijn potje met lenzen en schroefde het eerste dopje eraf. Toen ik mijn lens wou nemen kreeg ik in het oog dat ze er niet inzat. Het eerste dat door mijn hoofd flitste was: heb ik mijn lenzen gisterenavond wel uitgedaan? Want dat valt soms wel voor dat ik vergeet mijn lenzen uit te doen en dat ik ‘s ochtends op miraculeuze manier heel scherp kan zien. Maar dit was nu dus niet het geval te oordelen aan de troebelheid van de badkamer.

Een paniek maakte zich van mij meester, en het werd er niet beter op toen ik merkte dat mijn lens (althans een stuk ervan) aan de bovenkant van het dopje hing. En de rest van de lens hing langs de schroefdraad van het potje. Met een voor het vroege uur veel te pijnlijke snelheid kwam ik tot de conclusie dat ik gisterenavond de lens blijkbaar niet goed in het potje gedaan had waardoor hij nu dus stuk geschroefd was. Maar ik bleef kalm. Ik had nog reservelenzen zien liggen.

Dat had ik goed gezien, alleen jammer dat ze van de vriendin waren en dus voor mij net zoveel nut hadden als een condoomautomaat in de toiletten van een klooster. Toen kwam briljant idee nummer 2 (ongezien voor mij trouwens): in mijn sporttas zaten nog lenzen voor als ik ga/ging (thai)boksen en er daar eentje moest verliezen. Ik dus naar mijn sporttas, alles uitgekieperd en tot de conclusie gekomen dat de lenzen die in het potje staken eigenlijk degene waren die al uit mijn sporttas gekomen waren.

Mijn volgende gedachte was om mijn bril dan maar te gebruiken. Volgende gedachte, volgend probleem: waar was mijn bril? Door de verhuis was deze niet meegekomen wegen old-fashion en ook een klein beetje stuk. De aankoop van een bril – voor momenten zoals dit – werd steeds op de lange baan geschoven door mij.

Plots besefte ik de ernst van het probleem: zonder lenzen/bril kan ik
niet met de wagen rijden. Dus zou ik niet kunnen gaan werken, niet naar
mijn avondschoolcursus gaan (waar ik trouwens al vier lessen van
gebrost heb om uiteenlopende redenen), niet gaan portieren op
woensdagavond,… Een kleine paniekopwelling maakte zich weer meester
van mij. But again, i kept my cool en ging de vriendin wakker maken om
tot bij haar ouders thuis te rijden, want daar lagen zeker nog lenzen
(dit was vooral wishfull thinking, maar nu negatief gaan denken zou
niet goed zijn).

De vriendin was niet echt te vinden voor mijn plan – en zeker niet het
stuk waarbij zij om 6 uur moest opstaan terwijl ze normaal gezien tot
half acht kan blijven liggen. Nadat ik haar er toch van overtuigd had
dat dit een onfeilbaar plan was en dat de ochtendstond goud in de mond
had (mensen die tegen hun zin moeten opstaan, hebben blijkbaar wel niet
veel boodschap aan zegswijzen, hoe toepasselijk ze ook zijn) zijn we
tot bij haar ouders gereden. Nadat we daar de mensen ook in paniek
gebracht hadden – blijkbaar verwacht niemand rond 6 uur ‘s ochtends
bezoek kwam er een einde aan mijn queeste. Diep verborgen in een houten
kistje vond ik twee paar (4 dus) lenzen met sterkt -2,5 wat mij deed
hopen dat deze van mij waren. En inderdaad, nadat ik ze had aangedaan,
had ik weer een klare kijk op de zaken.

Zo’n ervaring en er dan geen lessen uit trekken, dan zou onaanvaardbaar
zijn. Vandaar dat ik besloten heb om zaterdag naar de Opticien te gaan
en mij een bril te bestellen voor noodsituaties zoals de deze. Ook
nieuwe lenzen (vermits ik nu maar 1 paar in reserve heb) zullen op het
verlanglijstje staan. Tot dan zal ik nog vaak de commentaren van de
vriendin moeten horen waarin ze zegt dat ze al zo vaak gezegd had dat
ik voor een bril moest gaan en dat ik nooit luister, …