Aangenaam verrast

Tijdens mijn middagpauze trok ik vandaag Brussel in om foto’s te nemen rond het thema kleur. Gisteren had ik er al twee kunnen maken en vandaag was het plan om op zoek te gaan naar een winkeltje met felle kleurtjes in de vitrine. Een collega gaf mij nog snel mee dat er zich een kleurrijk snoepwinkeltje te vinden is in de Kleerkopersstraat.

Uiteindelijk ben ik in totaal drie winkeltjes binnen gegaan om foto’s te nemen. Bij de eerste keer had ik eerlijk gezegd nog wat schroom maar ik was aangenaam verrast dat als je het maar vriendelijk vraagt de mensen er helemaal geen probleem van maken. Telkens deed ik dezeflde uitleg waarbij ik zei dat ik voor de avondschool foto’s moest maken van kleur en vroeg ik of het een probleem was of ik een paar minuutjes mocht fotograferen in het winkeltje. En tot driemaal toe was het geen probleem.

Eerlijk gezegd had ik dat niet verwacht. Ik had meer norse reacties gekregen, maar blijkbaar is de maatschappij toch nog niet zo verzuurd als men laat uitschijnen. Een vriendelijk woord en een glimlach doen het blijkbaar nog altijd goed. In de laatste winkel die ik bezocht zie de verkoopster zelfs dat ik best op 2 februari zou kunnen terugkomen omdat er dan nieuwe stock geleverd word en de winkel een nog kleurrijkere aanblik heeft.

Mooi toch als de mensen je zo willen helpen.

Tinnitus

This is why you should wear your earplugs! brulde Franky De Smet Van Damme vrijdagavond waarna gitaargebrul de AB vulde.

Oordopjes dus. Ze werden gratis uitgedeeld aan de bar, maar ik dacht dat het wel niet nodig zou zijn. Vroeger stond ik wekelijks in het lawaai en hoewel ik er toen over gedacht had om mij deftige oordopjes te kopen, is het er nooit van gekomen. Anderhalf uur in de moshpit tijdens Channel Zero zou ik ook nog wel overleven. Ik dacht er het mijne van toen ik langharige beren zag rondlopen met gele oordopjes.

Na een schitterend concert waarin het wel leek alsof Channel Zero nooit was gesplit wist ik niet wat ik hoorde toen ik buitenkwam. Het gefluit in mijn rechter oor klonk harder dan ooit voordien. Op zich is dat nog niet zo heel vreemd aangezien dat na een fuif ook wel eens durfde voorvallen en dus maakte ik mij niet al te veel zorgen.

Toen ik zaterdag opstond was het gefluit er echter niet veel minder op geworden. Het was niet van die aard dat het pijn deed of andere geluiden overstemde, maar het was wel nadrukkelijk aanwezig en ik hoorde duidelijk minder goed langs rechts dan langs links. Toen het gefluit ‘s avonds niet minder was begon ik toch al iets bezorgder te worden. Maar toen vloog ik in het bier en met resultaat.

Op zondag was het gefluit bijna helemaal weg. Enkel als het compleet stil is – zoals bijvoorbeeld ‘s nachts in de slaapkamer of ‘s morgen op de badkamer – hoor ik nog een heel fijn fluittoontje en dat is er tot op vandaag nog altijd. En dit zal permanent zijn vrees ik. Nu zo erg is het wel niet. Overdag stoort het zeker en vast niet en ‘s avonds val ik even vlot in slaap als voordien, maar het is toch een goede waarschuwing geweest. Volgende keer dat ik naar een optreden ga, zie ik dat ik oordopjes bij heb. Ik ben er nu nog relatief goed van af gekomen, maar een volgende keer heb ik misschien niet zoveel geluk. Laat dit een les zijn voor iedereen.

Nieuwe opdrachten

Sinds vorige week zijn we gestart met een nieuwe module digitale fotografie in de avondschool. Een nieuwe module wil ook zeggen: nieuwe opdrachten.

Wat mag u zoal van mijn verwachten in de komende 14 weken?

  • Kleur: 3 foto’s
  • Portret: zelfportret, close-up portret, mens in omgeving
  • Beweging: 3 foto’s
  • Reportage: minstens 5 foto’s
  • Vrij werk: minstens 3 foto’s

Er zitten dus een paar leuke opdrachten ben. En nu maar hopen dat we aan de hoge verwachtingen kunnen voldoen. Aanstaande maandag is het namelijk al zo ver. Dan moeten onze foto’s rond kleur klaar zijn.

Tram 3

Moest u het willen weten, 30 worden voet je niet. Al moet ik wel zeggen dat ik mij al beter gevoeld heb dan vandaag. Maar dat kan ook wel te maken hebben met het feestje van gisteren dat absoluut super was.

Ik wil dan ook iedereen bedanken die heeft bijgedragen aan de sfeer en voor de fantastische geschenken. Collega S. heeft fantastisch werk geleverd als dj en zonder de vrienden die zich de hele avond uit de naad gewerkt hebben om iedereen van drank en eten te blijven voorzien had het nooit zo goed geweest. Daarom: dank u wel.

En uiteraard ook dank voor de vele verjaardagswensen via twitter, facebook, sms, mail en op deze blog.

Rookverbod

Begin deze week las ik op de online versie van Het Nieuwsblad dat twee eetcafés in Tienen (De Gewichtige en Kadanz)weigeren van het rookverbod in te voeren. Ze blijven echter ook eten serveren waardoor ze dus de wet op het rookverbod overtreden.

Stel nu, louter hypothetisch, dat iemand in zo’n café iets gaat eten. Zonder het te beseffen, of omdat er geen andere plaats vrij was, zit deze persoon aan een tafeltje in de rokersruimte (die nog steeds bestaat omdat het rookverbod niet doorgevoerd is).

Die persoon krijgt zijn eten en terwijl hij smakelijk aan het eten is ondervindt hij hinder van de sigarettenrook afkomstig van de tafel naast zich en achter zicht en tegenover zich. Hij maakt hierover een opmerking tegenover de uitbater maar krijgt nul op het request omdat de uitbater vindt dat er gerookt mag worden in zijn zaak – hoewel dit een overtreding van de wet is.

Zou die persoon dan als klant kunnen weigeren om te betalen voor zijn eten. Two wrongs don’t make a right en al, maar wat kan de uitbater doen? De politie bellen en klacht indienen? De persoon laten afwassen? Het zou natuurlijk wel een mooie manier zijn om eens gratis te gaan eten natuurlijk. Al moet u de rook er wel bijnemen natuurlijk. Ben ik trouwens de enige die zulks idee had, of zijn er nog verdorven geesten die zo denken?

Eenvoudige oplossingen

Meer dan eens heb ik mijn vrouw al gezegd dat ze zonder mij en mijn auto nergens zou geraken. Daarmee bedoel ik uiteraard dat ik onmisbaar ben. Maar gisteren bleek dat er veel meer waarheid in die uitdrukking zit.

Gisteren belde mijn vrouw om te melden dat ze te voet naar het school was kunnen gaan omdat haar auto niet wou starten. Nu moet u niet onmiddellijk medelijden krijgen met haar want de school is maar anderhalve kilometer ver.

‘s Avonds bleek dat na ettelijke vruchteloze pogingen met startkabels de auto nog steeds niet wou starten. Om mijn onmisbaarheid nog wat extra in de verf te kunnen zetten besloot ik om zelf eens te proberen om de wagen te starten.

Tegen beter weten in probeerde ik toch nog eens of de auto niet wou starten. Als ik als enige een boiler aankrijg, zou het met de auto ook moeten lukken. Maar helaas, mijn fingerspitzengefuhl liet me zwaar in de steek. En toen kreeg ik een eenvoudig doch geniaal idee. Waarom niet gewoon de wagen in gang trekken?

Na eerst toch nog even vruchteloos geprobeerd te hebben om hem in gang te duwen heb ik toch maar een touw bovengehaald en de Corsa vastgemaakt aan de trekhaak van mijn A3 en mijn vrouw heel duidelijke instructies gegeven: in tweede versnelling zetten, koppeling induwen en laten opkomen als we snelheid genoeg hebben.

De eerste poging was meteen de goede. Motor was aangeslagen en mijn vrouw kon weer rijden. Soms zijn eenvoudige oplossing de beste. Je moet er alleen maar op komen!

Eindbeoordeling Digitale Fotografie 1

Vandaag hebben we de ‘punten’ gekregen voor het eindwerk van de cursus Digitale Fotografie 1. Dit is wat de jury over mijn foto’s te zeggen had

Rimte: G+
Heel mooi lichtspel op winkelkarretjes
Algemeen: heel mooi gefragmenteerd

Diepte: ZG
Straffe reeks
Knappe afwisseling, mooi experiment met de variabelen

Landschap: G+
Seascape = grafisch silouet voorplan : KNAP + avondsfeer
Landscape = reflectie licht water
Cityscape  = toren uit centrum halen
Algemeen mooie atmosfeer

Licht: V+
Kruisbeeld en boomschaduw: durven snijden in onderwerp: accent meer op licht
Boom met zon: te druk silouet

Mens: V++
Brave portretjes: meer communicatie met model
Attributen moeten functioneel zijn
Lichtsituaties!! opletten voor te vlak licht
Algemeen: tof experiment, blijven doen, dan groei je tot beter!

Vrij werk: G+
Experimenteren doe je goed, blijven doen

Algemene score G+ = 75/100 (V = voldoende; G = goed; ZG = zeer goed)

Ik denk dat de resultaten in de lijn liggen van mijn verwachtingen. Van licht wist ik dat het mijn minste reeks was en voor mens had ik ook niet de beste commentaren gekregen tijdens de lessen. Maar over het algemeen ben ik best teverden. Zeker als je weet dat het gemiddelde in zo’n module 1 rond de 60 à 65% is.

En nu beter proberen te doen in module 2.

Rare trekjes

Christophe schreef hier over zijn onevenfobie. Een raar trekje inderdaad, maar dat maakt ons mensen nu eenmaal interessant. We hebben allemaal onze eigenaardigheden.

Een van mijn vreemde trekjes heeft de maken met de tourniquets (draaideuren dus, maar ik vind tourniquets veel leuker klinken) op het project waar ik werk.

Op het gelijkvloers zijn er3 zulke tourniquets. Onder druk van een mijn onbekende kracht voel ik mij altijd verplicht om de middelste draaideur te nemen als ik binnen of buiten ga. Eenmaal heb ik mij er tegen proberen te verzetten en toch een andere deur genomen maar al snel voelde het verkeerd aan. En dus ben ik maar opnieuw buiten gegaan (langs de middelste) en opnieuw binnengekomen.

Denk nu niet dat ik denk dat er iets ernstigs gaat gebeuren moest ik toch de linkse of rechtse deur nemen. Maar omdat we ook nooit echt zeker kunnen zijn wil ik toch maar geen risico’s nemen en neem ik nog altijd de middelste deur. Zelfs al staat er een paar man voor mij aan te schuiven en staat er aan de andere deuren niemand.

Heeft u ook zo’n raar trekjes? Deel het gerust, ook al bent u er beschaamd over. We zijn allemaal vrienden onder elkaar en, geloof mij, het lucht op.

YCF-001

Vandaag op weg naar de kust, zag mijn vrouw een Ford monovolume voorbij gereden komen. Op zich niets bijzonder maar deze wagen was de heilige graal onder de auto’s want voorzien van de nummerplaat YCF-001.

Na een kleine achtervolging en nadat mijn vrouw eindelijk de 7D uit de rugzak van de achterbank had gehaald en ik de instellingen juist had gezet kon ze hem vereeuwigen.

De mens van de Ford wist waarschijnlijk niet wat hem overkwam dat hij opeens achtervolgd werd.

YCF-001

Radarmelder

Ondanks dat ik al een paar mooie aankopen heb gedaan in de loop van vorig jaar zijn er nog een paar spullen die op mijn verlanglijstje staan. Van zodra er wat extra geld te besteden valt, weet ik dan meteen wat kopen. Want sparen brengt tegenwoordig toch niets meer op, dus kan ik het geld maar beter laten rollen.

Maar wat staat er nu op dat verlanglijstje?

Naast nog wat extra (lees beter en duurder) fotomateriaal staat een radarmelder vrij hoog genoteerd. Bijv. de Coyote Mini zou niet misstaan op het dashboard van mijn auto.

Uiteraard zou ik zo’n toestel niet aankopen als vrijgeleide om snel te kunnen rijden. Neen, de enige reden is dat het veiliger rijden is met zo’n apparaat. Indien u op voorhand weet waar de mobiele en vaste camera’s staan kan u anticiperen op voorliggers die opeens bruusk gaan remmen omdat ze geflitst worden of net op tijd de camera hebben zien staan.

Want voor sommigen is 120 rijden waar je effectief 120 mag rijden nog te snel in de buurt van een camera. Er wordt geredeneerd dat ze maar best iets trager kunnen rijden, dan worden ze zeker niet geflitst. En gaan ze zelfs tegen 120 km/h op de rem staan.

Met een radarmelder kan je zulke situaties op voorhand beter inschatten. Stel dat je een kilometer op voorhand een melding krijgt dat er een (mobiele) radar staat op de weg waar je aan het rijden bent. Dan kan je met een aan de zekerheid grenzende waarschijnlijkheid voorspellen dat de auto vlak voor je rare manoeuvres gaat maken van zodra hij de radar (al dan niet te laat) opmerkt. En zo voorkom je situaties dat je jezelf betrapt terwijl je in het niets aan het roepen en tieren bent dat de weg vol idioten zit.

Ik denk dat het met zo’n uitleg mogelijk moet zijn om mijn vrouw te overtuigen om zo’n apparaatje te kopen. Ze is namelijk gesteld op rust en stilte en heeft niet graag dat ik in het niets aan het roepen ben. Eigenlijk zou ik kunnen stellen dat een radarmelder een extra hulpmiddel is voor een geslaagd huwelijk. En wat zou mijn vrouw daar nu op tegen kunnen hebben.

Update:
Ondertussen bezit ik een Coyote en ben ik er bijzonder tevreden over.