wimblog.com

Die zaterdag in mijn mailbox

Domain Sale Notice:

wimblog.com is coming available for sale in a few days.

Since you own the domain wimblog.nl, we thought you’d be interested in wimblog.com.

If you do have interest in acquiring wimblog.com, please fill up priority notice form available

here: http://servicesbyinitrust.us/store/prioritynotice/b80c8410-65c9-4cf7-974d-2aeec7d774f8

and we will contact you as soon as the domain is available for purchase.

We look forward to hearing back from you.

Kind regards,
John Timmers
InTrust Domains
4845 A Pearl East Circle
Boulder, CO 80301

Euhm, wat? Dat is nieuw, proberen een domeinnaam die al van mij is opnieuw aan mij aan te bieden omdat hij a) vrijkomt en ik b) een soortgelijke domeinnaam heb? Hadden ze dat nu niet eerst kunnen controleren? Of sturen ze zomaar geautomatiseerde emails uit? Een mens vraagt het zich af.

Ik vraag me ook af of ik de domeinnaam nog ga verlengen.

Oh ja, het verhaal achter de domeinnaam wimblog.nl komt nog, maar daar moet ik eerst nog eens over nadenken.

Rubik’s cube

Vandaag had ik weer een van mijn meest geniale ideeën. De laatste tijd gebeurt het terug vaker dat ik ‘s avond file heb in het naar huis rijden. En dus bedacht ik dat ik best iets kon gebruiken om de extra tijd die het aanschuiven op de E40 met zich meebrengt nuttig door te brengen. Kwestie van een beetje afleiding te hebben en zo de kans op ergernissen zoveel mogelijk tot nul te herleiden. Ik weet ook wel dat een mens in het verkeer aandachtig moet zijn, maar zo’n beetje verstrooiing is goed voor zowel mijn mentale gezondheid als de algemene gezondheid van iedereen rond mij.

Op papier leek het een strak plan, alleen de uitvoering had misschien iets beter gekunnen. Mijn idee van nuttig en kalmerend tijdsverdrijf was de Rubik’s Cube, de duivelse kubus waarvan je de zes vlakke in de juiste kleur moet zien te krijgen. Ik weet niet of u zo’n ding recentelijk nog in uw handen heeft gehad, maar indien niet, neem het gerust van mij aan, kalmerend werkt het zeker niet.

Met zekerheid kan ik het niet zeggen, maar ik denk dat ik nog nooit zo veel gevloekt heb in de auto als vandaag. En niet op de bestuurders rondom mij, maar op die vervloekte, helse kubus. Ongelooflijk hoe venijnig dat spelletje uit de hoek kan komen. Telkens dat je denkt een goede draai te geven neemt hij je opnieuw te graaien. Elke keer dat je denk, nu heb ik dit toch al correct, gaat is er ergens anders wel een rij om zeep.

Maar zo snel geef ik het niet op. Hoe lang het ook duurt, ik zal het ding oplossen. En zonder op het internet te kijken van hoe het precies moet. Dus moest u zich geroepen voelen om hier de oplossing te geven, doe geen moeite, ik censureer het!

Hirrlingen

Door de uiteindelijk toch slechte weersvoorspellingen werd onze trip naar de Vogezen een trip naar Duitsland. En in plaats van een volle week werden het jammer genoeg maar drie dagen. Dat zat namelijk zo. D. had maar tot en met dinsdagmiddag verlof genomen. Normaal gezien was dat geen probleem geweest moesten we in de Vogezen gezeten hebben, maar omdat we nu bij D. thuis logeerden was het nogal moeilijk om daar langer te blijven. Maar op de drie dagen die we daar waren hebben we wel het beste van onszelf gegeven.

Onze uitvalbasis voor de eerste twee ritten was Hirrlingen. De eerste dag – na een autorit van ongeveer 550 km – stond er losrijden op het programma. Al snel bleek dat de rit niet zo zou verlopen. Uiteindelijk deden we die dag 76,82 km/h aan een gemiddelde snelheid van 32,6 km/h en haalden we 554 hoogtemeters. Het einde was nog even op de tanden bijten want de laatste 500 meter gingen over een helling van 12%.

Hoogtemeters Rit 1

De tweede rit zou al wat meer bergachtig worden en met 1127 hoogtemeters werd die verwachting ingelost. De rit zelf was 115,10 km lang en werd afgevlamd tegen een gemiddelde van 29,9 km/h. In deze rit heb ik ook gemerkt dat ik aan pure kracht op de fiets nog moet werken naar volgend seizoen toen. Vanaf 80 km kreeg ik het moeilijk om op de stukke van 2 à 3% het tempo van 35 km/h te blijven volgen. Net het wiel houden ging nog, maar zelfs daar moest ik op de tanden bijten.

Hoogtemeters Rit 2

Tijdens de derde rit voelden de benen toch al wat beter dan daags voordien en dat was maar goed ook, want in deze derde rit waren drie beklimmingen opgenomen. Tijdens deze klimmetjes werd duidelijk hoeveel progressie ik gemaakt had op een jaar tijd. Waar ik vorig jaar in de Vogezen nog op elke helling op minuten gereden werd door B. en D. kon ik hier het tempo van D. vlot volgen en kon ik B. achter mij laten. Met één helling die boven de 1000 meter hoog was kwamen we op deze rit op een totaal aantal hoogtemeters van 1445. De lengte van de rit was 101,14 km en werd gereden met een gemiddelde snelheid van 26,8 km/h.

Hoogtemeters Rit 3

Op drie dagen hebben we dus ongeveer 300 km gereden en daarmee hebben we ons doel van veel te fietsen bereikt. Naast fiesten hebben we buiten drinken en slapen niet bijzonder veel gedaan, maar dat stond dan ook niet op het programma.

Evaluatie ritme

Normaal had ik aanstaande maandag tijdens de derde les van de cursus Digitale Fotografie, drie foto’s met als onderwerp ritme moeten tonen. Maar aangezien ik dan in het buitenland zit, ging dat moeilijk.

Dus had ik afgesproken met de leerkracht dat ik ze mocht doorsturen. En omdat ik geen klassikale bespreking zal krijgen, vraag ik hier maar om met een kritische blik naar mijn foto’s te kijken.

Passen ze in het onderwerp ritme? Wat is er goed aan en wat is er minder goed aan? Laat u volledig gaan zodat ik uit kan leren tegen dat ik mijn eindwerk moet indienen.

Ritme

Ritme

Ritme

Vertrouwen in de mensen

Gisteren kreeg ik in de namiddag telefoon van een voor mijn onbekend nummer. Volgend gesprek speelde zich af:

B: Goededag mijneer, ik heb hier twee colli’s van firma xxx voor u.
W: Ah, dan mag u aanbellen op nummer 122 en zij zullen dat voor mij in ontvangst nemen en aftekenen.
B: Ik heb daar al aangebeld, maar er komt geen reactie. Ik denk dat er niemand thuis is. Is er misschien ergens een plaats waar ik de colli’s veilig kan achterlaten.
W: Weet u, achteraar zijn drie garageboxen, de middelste daarvan is los, zet u alles daar maar.
B: Ok, met wie spreek ik trouwens?
W: Met Wim Van den Eynde.
B: Dus ik mag gewoon aftekenen met Van den Eynde?
W: Geen probleem. En bedankt trouwens.
B: Graag gedaan, prettige dag nog.

Heb ik nu te veel vertrouwen in de mensen als ik zoiets toelaat? Voor hetzelfde geld was die mens gaan lopen met mijn colli’s en had ik geen verhaal gehad. Maar eerlijk gezegd ga ik toch liever uit van het goede in de mensen. Want nu was iedereen gelukkig. Die mens had zijn werk gedaan en moest niet nog eens terug komen en ik had mijn bestelde goederen. Een win-win situatie dus. Die mens heeft dat goed gedaan.

Standard gaat erop vooruit

Zonder de match gezien te hebben kan ik met zekerheid zeggen dat Standard erop vooruit gegaan is tegen Arsenal. Slechts met 2 – 3 de boot in gaan is een enorme verbetering ten opzichte van 16 jaar geleden. Toen werd het in de vurige stede namelijk 0 – 7.

Pittig detail, net zoals Arsenal het gisteren zonder sterspelers zoals Van Persie, Walcott en Arsjavin moest stellen, mistte het ook in 1993 hun topscoorder maar in beide gevallen was het niet te merken aan het resultaat. Ik ben in elk geval benieuwd naar het resultaat in Arsenal?

Maar de toekomst ziet er goed uit, het heeft ook 25 jaar geduurd vooraleer Standard nog eens een landstitel kon pakken, dus binnen dik 9 jaar gaat het misschien lukken tegen Arsenal. Blijven hopen jongens.

Kwakies

De crisis slaat nog altijd en overal ongenadig toe. Overal worden budgetten beperkt en moet de broeksriem aangehaald worden. Exuberante uitgaven moeten eruit. Zonder pardon en zonder uitzondering.

En zo kwam het dat mijn vrouw nog weigerde om exotische ontbijtgranen van het type Special K of Fitness van Nestlé te kopen voor mij. Of het nu gezond was of niet. Zelfs mijn motivatie dat ik die met de hazelnoten heel lekker vond kon haar niet overtuigen. Het werd tijd dat we stopten met geld door ramen en deuren te smijten. Vanaf nu zouden mijn ontbijtgranen uit de Aldi komen. Willen of niet.

Gelukkig mocht ik nog wel kiezen welke ontbijtgranen ik wou hebben uit de Aldi. En toen kwam het tot mij. In een moment van opperste helderheid flitste er uit het niets een herinnering aan vroeger, toen ik nog jong en onschuldig was, mijn hoofd binnen. En ik vertelde aan mijn vrouw dat ik bij mijn oma en opa altijd Kwakies at als ontbijt. En of ze die nog verkochten in de Aldi.

En zo kwam het dat ik nu ‘s morgens tijdens het nuttigen van mijn ontbijt een trip down memory lane beleef. Hoewel het werkelijk jaren geleden dat ik ze voor het laatst at, zijn het zeer aangename herinneren die naar boven komen. Tot in het kleinste detail kan ik me nog herinneren hoe de keuken van mijn grootouders eruit zag en wat mijn plaats aan de keukentafel was. Wat een onbezorgde tijd was het toen toch, opgroeien in een wereld zonder crisis om rekening mee te houden.

De smaak van de Kwakies is trouwens ook net zoals ik het mij herinner. Vreemd toch hoe herinneringen meestal lijken dan hoe het werkelijk was en dat van die kleine herinneringen er altijd een paar zijn die griezlig echt overeenstemmen met de werkelijkheid. En gelukkig maar want dit laat ons toe om met weemoed terug te denken aan lang vervlogen tijden waarin alles anders en eenvoudiger was. Soms mag een mens zich al eens laten verleiden tot dit soort escapisme.

En dat allemaal dankzij een doos ontbijtgranen uit de Aldi.

Road House

Vandaag is Patrick Swayze na een lange strijd overleden aan kanker. Uiteraard kreeg dit nieuws de nodige aandacht in de verschillende media. En natuurlijk werd het nieuws ook gestaafd met beelden uit twee topfilms waarmee Patrick Swayze bekend werd bij het grote publiek nl. Dirty Dancing en Ghost. Uiteraard twee zeer goede films, maar toch niet echt mijn genre.

Ik zal Patrick Swayze herinneren als de surfer/bankovervaller Bohdi uit Point Break, maar nog meer als James Dalton in Road House.

Volgens De Standaard werd deze film slecht onthaald en werd hij zelfs genomineerd voor een paar Razzie Awards:

The dancing’ s over. Now it gets dirty’, leest de poster van Road House. Het was een van de films die in de nasleep van Dirty Dancing genoeg had aan Patrick Swayze’s naam en gezicht om aan publiciteit te geraken. Swayze is buitenwipper Dalton, die de gemoederen moet bedaren in een club in Missouri. De film werd slecht onthaald en kreeg enkele nominaties voor de Razzie Awards, de prijzen voor de slechtste films van het jaar. Swayze kwam in aanmerking voor de prijs van slechtste acteur – zowel voor zijn rol in Road House als in Next of Kin, maar greep naast de ‘eer’. William Shatner in Start Trek V bleek nog minder indruk gemaakt te hebben. 

Voor mij echter is deze film de ultieme portiers film met een schitterende Patrick Swayze in de hoofdrol. Ok, de film moet het niet hebben van hoogstaand acteerwerk of spitsvondige dialogen, maar hij is wel uitgegroeid tot een cultfilm. Indien u de kans heeft, en u houdt wel van het genre, kan ik u garanderen dat u het met mij eens zult zijn.