Wimblog

Zo een paar keer per jaar hebben we op het werk een production launch. Keihard werken van ergens rond de middag tot ‘s avonds of soms wel eens tot ‘s morgens.

Uiteraard dient dan de innerlijke mens versterkt te worden en dit wil al eens gebeuren door pizza te bestellen. En elke keer zeg ik mooi in welk gebouw ze moeten zijn en waar ze dat gebouw kunnen vinden. En neem van mij aan, het is een bekend gebouw. En een lelijk ook, maar dat doet hier niet veel ter zake.

En toch slagen de pizza bezorgers er telkens in om niet te vinden waar ze moeten zijn. Zelfs – zoals vandaag – als het pizza-maak-ding op minder dan 300 meter van het gebouw verwijderd is. Een mens zou er zot van worden.

Een bestelling uit Nederland laten komen en hier laten afleveren lukt op twee dagen. Maar een pizza van 300 meter verder laten komen lukt niet zonder 5 keer over en weer te telefoneren. Een schande. En dan nog enkel Frans spreken ook nog. Ik had bijna geëist dat ze gratis waren, maar dat was er over geweest.