Wimblog

Deze ochten, 11 uur. Ik lig amper 2 uur in bed als opeens mijn telefoon gaat (natuurlijk vergeten mijn trilfunctie uit te zetten en met zo’n telefoon die ligt te trillen onde je hoofdkussen is het niet goed slapen).

J: Wim, sorry voor het storen op zondagmorgen. Sliep je nog?
W: Ja, ik sliep nog.
J: (Ironisch) Ik weet dat het nog vroeg is en ik weet dat je niet standby bent maar ik krijg uw collega en uw Service manager niet vast. Die nemen hun telefoon niet op.
W: Grmmbl, geen probleem. Wat kan ik doen.
J: We hebben een klein probleem met Siebel en er zal iemand voor moeten langskomen.
W: Ik zal mijn collega bellen en zeggen dat hij moet komen.
J: Ik zal u het incidentnummer geven.
W: Ik heb niets om te schrijven.
J: Ik wacht wel tot je iets gevonden hebt, ik heb tijd.

En zo kwam er van slapen ook niets meer in huis wegen slecht humeur.

Het bewijst weer eens dat ik gelijk had toen ik zei dat het een heel slecht idee was om onze rechtstreekse gsm-nummer te geven ipv dat ze naar het algemene nummer moeten bellen dat doorgeschakeld staat naar de persoon van wacht.
Ik hoop dat er op de vergadering achteraf iets van gezegd gaat worden, want ik was er niet over te spreken.