Carglass – Nieuwe ruit

Nadat ik in September vorig jaar al eens goede ervaringen had met Carglass hebben ze vandaag nog eens goed werk geleverd.

Ik zat al een paar maanden met een barst in de voorruit van mijn A3, maar zoals met veel, werd het telefoontje naar Carglass op de lange baan geschoven. Maar doordat we aanstaande vrijdag naar de Provence vertrekken en de barst ondertussen in lengte verdubbeld was, besloot ik maandag ll. toch maar te bellen. Gelukkig had ik bij Collega G. gelezen dat Carglass ook op zaterdag aan huis komt en dus was de afspraak voor vandaag gepland.

De afspraak was dat er tussen 9 en 12 iemand ging komen en rond 20 voor 10 kreeg ik een telefoontje dat de Carglassman er rond 10 uur ging zijn. Eenmaal de mens er was  en er aan begonnen was verbaasde ik mij dat het zo snel gaat. Op een uurtje tijd stak de nieuwe voorruit erin. En tijdens dat uur worder er toch wel wat handelingen uitgevoerd. De ene al delicater dan de andere. Zoals bijvoorbeeld de lijm waarmee de oude ruit vast zat lossnijden en hopen dat het kabeltje van de microfoon van mijn carkit niet overgesneden wordt.

Maar met een kleine helpde helpende hand van ondergetekende stak de nieuwe ruit er zonder problemen in. En na het zetten van een handtekening en het geven van wat drinkgeld was alles achter de rug. Perfecte service.

42300

Vandaag is het dag op dag een jaar geleden dat ik mijn A3 mocht gaan afhalen in de garage. En in het afgelopen jaar hebben we met ons tweetjes veel pret beleefd. Om het in cijfers uit te drukken, 42300 km pret.

Er zijn momenten geweest dat we geluk gehad hebben. Mijn vrouw heeft er geluk mee gehad – geflitst geweest en niet beboet geweest. Er zijn vreemde momenten geweest, zoals toen met de knikker maar er zijn vooral leuke momenten geweest. Bijna elk moment dat ik er mee reed.

Het is echt een fijne auto om mee te rijden en ik heb er nog geen moment spijt van gehad dat ik voor de A3 gekozen heb. Hopelijk kan ik er nog vele aangename kilometers in rijden.

Knikker

Gisteren reed ik met de wagen naar huis van de fitness en toen ik door de bebouwde kom van ons dorp reed hoorde ik opeens een getik onderaan de wagen dat onmiddellijk gevolgd werd door een enorm geschraap en gepiep. Ik dacht eerst nog dat het afkomstig was van de roestbak van een auto die mij kruiste, maar nee, het was wel degelijk afkomstig van mijn trouwe A3.

Ik stopte even, reed een stukje verder maar het schuren en kraken en piepen bleef voortduren. Het was een geluid alsof er metaal over metaal schuurde. Het deed mij nog het meeste denken aan een uitlaatpijp die over de grond schuurt. Ik zette de wagen onmiddellijk aan de kant in een zijstraat en stapte uit om te kijken wat dit lawaai zou kunnen veroorzaken. Maar ik vond niets. Geen loshangende uitlaat, geen platte band waardoor ik misschien op een velg zou kunnen rijden, niets.

Dan maar terug instappen en proberen verder te rijden – ik was uiteindelijk op een goede kilometer van mijn deur. Maar het geluid bleef er zijn en het schrikte mij toch wat af om verder te rijden, als was het maar een kilometer. Bij het draaien trok het geluid ook de aandacht van iemand die toevallig op straat stond. Samen met die mens heb ik nog eens gezocht naar wat het zou kunnen zijn, maar we vonden niets. Wel dachten we dat het van het rechter achterwiel kwam. Misschien dat het aan de remmen ligt zei de behulpzame man. Uiteraard kon dat, maar het zou wel vreemd zijn vermits ik amper twee weken geleden op onderhoud geweest was. Hij raadde mij toch aan van de wagen te laten staan en mij naar huis te brengen met zijn wagen.

Thuis belde ik naar de helpdesk van de leasing-maatschappij om hulp te bekomen. Nadat ik alle nodige gegevens verstrekt had en kort had uitgelegd wat er gebeurd was – nee, er brandde geen waarschuwingslampje van de remmen – en waar de wagen stond gingen ze een depaneur verwittigen die mij zou telefoneren.

Geen 10 minuten later kreeg ik al telefoon van de depaneur en nadat ik hem het verhaal opnieuw gedaan had vertelde hij mij dat hij ten laatste binnen drie kwartier daar zou zijn. Hoewel de wagen toch maar een kilometer verder stond ben ik zo lui geweest om mij tot daar te laten brengen door mijn schoonmoeder. In al mijn voorzienigheid had ik wat lectuur meegenomen om de tijd te doden totdat de depaneur kwam, maar dat bleek niet nodig wat hij was erg snel ter plaatse.

Het eerste wat mij opviel was dat hij een vervangwagen bij had. Hoewel van wagen kan je moeilijk spreken. Net zoals toen mijn Peugeot in herstelling was na een aanrijding hadden ze een Citroën C1 bij. Het liefst van al wou ik onmiddellijk mijn beklag doen hierover, maar ik besloot om het toch nog maar even te bekijken. Misschien kon de wagen wel ter plaatse hersteld worden.

Na de uitleg nogmaals gedaan te hebben en een paar keer voor- en achteruit gereden te hebben wist de depaneur te zeggen dat het probleem zich voordeed aan het linker achterwiel. Dus nam hij de krik en krikte die kant van de auto op. Met het achterwiel van de grond gaf hij er een goede draai aan en met viel gepiep en gekraak en geschuur draaide het wiel rond totdat er opeens iets uitvloog. Groot was mijn verbazing toen het voorwerp vlak voor mijn voeten op de grond lag. Het was een knikker. Een glazen knikker godbetert. Een stomme knikker waar de klein mannen mee spelen. Een rond geval van een centimeter doormeter. En daarvoor had ik een depaneur laten komen.

knikker

Blijkbaar was die er op voorhand vrij zeker van dat het zoiets ging zijn, maar hij vertelde dat ik hem waarschijnlijk voor gek zou verklaard hebben moest hij dat aan de telefoon gezegd hebben. Om eerlijk te zijn had hij gedacht dat het een kiezelsteentje zou geweest zijn. Blijkbaar is de knikker om god weet welke reden omhoog gesprongen en met heel veel geluk (of ongeluk is misschien beter in dit geval) ergens tussen mijn wiel (waarschijnlijk mijn remschijf) terecht gekomen en dat veroorzaakte het geluid.

Blij dat het achter de rug was keerde ik naar huis. Achteraf gezien had ik – als ik gewoon had doorgereden naar huis – het probleem zelf kunnen oplossen. Een maal ik een hogere snelheid had gehad was de knikker er waarschijnlijk van zelf uitgevlogen, maar wie denkt er nu aan dat een knikker zoiets kan veroorzaken. Ik in elk geval niet. Ik vraag me trouwens af waarom zulke onnozelheden enkel bij mij voorvallen en nooit bij iemand anders. Hoeveel auto’s zouden op die baan niet passeren elke dag, maar juist bij mij moet die knikker omhoog springen en blijven zitten. Maar zo heb ik natuurliujk nog wel eens iets te vertellen.

Trekhaak

Soms hebben ze in de Aldi en in de Lidl aanbiedingen waar je gewoon niet aan voorbij kan. Een hele tijd geleden stond er zo in Aldi een fietsendrager in aanbieiding. Het enige probleem was dat het één was om op een trekhaak te monteren ik geen trekhaak had op mijn firmawagen. Maar vermits de fietsendrager zo goedkoop was, kon ik haast niet anders dan hem te gaan kopen. En hij zou goed van pas komen als ik naar Frankrijk rijd of ergens een MTB rit wil gaan rijden.

En dus heeft hier een hele tijd een fietsendrager in de garage gestaan zonder dat ik hem kon gebruiken. Ik was al verschillende keren gaan horen om een trekhaak te laten plaatsen, maar op een Audi valt dit redelijk duur uit. Zelfs bij een niet-Audi garage. Maar uiteindelijk heb ik de knoop toch door gehakt. De trekhaak zou er niet goedkoper op worden dus heb ik er van geprofiteerd toen mijn auto binnen moest op onderhoud om er gelijk een trekhaak op te laten monteren.

Stumpjumper op trekhaak

En zodoende kan ik vanaf nu mijn fietsendrager in gebruik nemen. Morgen zal de eerste keer zijn, dan rijden we naar Westerlo om daar een toertocht te gaan rijden.

Olie

Ik heb een fantastische bedrijfswagen. Voor mij is het op dit moment de perfecte wagen. Niet te groot, sportief, vinnig, hij rijdt super goed, is nog betrekkelijk zuinig, maar jammer genoeg heeft hij één nadeel dat blijkbaar eigen is aan de nieuwe generatie Audi’s. Hij verbruikt verschrikkelijk veel olie.

Bij mijn vorige wagens (ondertussen toch al 5 verschillende) heb ik geen enkele keer olie moeten bijvullen, laat staan dat het lampje ging branden om aan te duiden dat er te weinig olie in was.

Met deze wagen is het even anders. De eerste keer was ik aan het rijden toen ik opeens een lampje zag branden. Ik stopte, ging op zoek in de handleiding en zag dat het de olie was die bijgevuld moest worden. Op mijn kilometerteller stond ongeveer 6.500 km. Natuurlijk had ik geen reserve-olie in huis, dus ergens veel te duur betaald ipv naar de garage te gaan.

De tweede keer was ik op de autostrade aan het rijden toen opeens het lampje weer ging branden. 14.000 km had ik ondertussen afgelegd. Gelukkig had ik mijn reserve-olie in de koffer liggen. Toen begon ik het toch al verdacht te vinden en de mensen aan wie ik dit vertelde wisten mij allemaal te zeggen dat het zeker aan mijn rijstijl lag.

Ondertussen begon ik van collega’s (beiden rijden met een nieuwe A6) te horen dat zij soortgelijke afstanden konden doen vooraleer het lampje ging branden. Ook van andere mensen die eerst beweerden dat hij mijn rijstijl was vertelden verhalen van kennissen die hetzelfde probleem voor hadden.

Op 21.000 km was het weer zover. Dit maal ging ik naar de garage om daar olie te halen (deze moet ik dan niet betalen). Toen ik zie dat mijn A3 zonder olie zat, zeiden ze onmiddellijk dat ze mij wel een tweede bus in reserve zouden meegeven en dat het een gekend iets is. Van een probleem spraken ze niet, volgens hun is het normaal.

Ondertussen was ik de 30.000 km al gepasseerd en begon ik zelf al te denken dat het lang duurde eer het lampje nog eens brandde. Tot in de week: 35.500 km en daar brandde het weer. Gelukkig heb ik morgen (woensdag) een afspraak om mijn auto binnen te doen voor onderhoud zodat ik het reserve busje niet moet gebruiken.

Maar ga eens na, een auto die vooraleer hij de eerste keer binnenmoet op onderhoud al 4 maal komen klagen is voor nieuwe olie? Dat is toch een beetje van het goede te veel. Zeker voor een Audi.

Maar voor de rest niets dan goeds erover.

Handrem

Ongeveer een half jaar geleden mocht ik in de garage mijn nieuwe wagen gaan halen. Na een uitleg van een klein half uurtje mocht ik er eindelijk mee vertrekken. Maar, zo werd er mij wel verteld, ik moest er eerst nog mee gaan tanken want dat was nog niet gebeurd. Vriendelijk als ze waren in de garage gaven ze mij nog de wegbeschrijving tot aan het dichtsbijzijnde tankstation, ongeveer 5 km van de garaga vandaan.

Blij als een klein kind starte ik de wagen voor de eerste keer en manoevreerde voorzichtig richting uitrit van de garage richting openbaren weg. Omdat ik de wagen nog niet kende was ik uiterst voorzichtig, zeker toen ik de steenweg opreed en mij tussen het verkeer mengde.

Vlak na dat ik vertrokken ben hoor ik opeens iets piepen in de wagen en in een oogopslag zie ik dat de lege-benzinetank-indicator op het dashboard brandt. Op hetzelfde moment krijg ik telefoon van een collega om te vragen of ik mijn wagen al heb. Door dit gesprek ben ik een klein beetje afgeleid en let ik niet meer op het waarschuwingsgeluid.

Eénmaal toegekomen bij het tankstation zet ik mij naast een beschikbare pomp en leg ik de motor van de nieuwe wagen stil. Zoals elke goede chauffeur wil ik mijn handrem optrekken. U kan zich waarschijnlijk wel indenken hoe groot mijn verbazing was toen ik merkte dat deze reeds/nog steed opgetrokken was. Het waarschuwingssignaal kwam dus niet van de lege benzine-tank maar wel van de handrem die nog aanstond.

Met een bang hartje stap ik uit en zoals gevreesd was er ter hoogte van mijn achterwielen een enorme rookontwikkeling. En ik overdrijf hier niet. Het was echt een serieuze rookpluim die van de remmen afkwam. Op één van de remmen heb ik zelfs een klein vlammetje moeten uitblazen. Uiteraard heb ik een tijdje gewacht om te tanken. Ik mag er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren moest ik diesel gemorst hebben om de hete remmen. U had het waarschijnlijk ‘s anderendaags in de krant kunnen lezen.

Toen ik – nadat ik de remmen had laten afkoelen en getankt had – naar huis reed, zat ik toch met een bang hartje in de auto, niet wetend hoe hard de remmen reeds versleten waren. Al bij al bleek dit nog mee te vallen aangezien ik er tot nu toe nog geen last van gehad heb.

Ik ben mij er volledig bewust van dat ik na het vertellen van dit verhaal waarschijnlijk ga aanzien worden als een idioot, maar dat neem ik er graag bij vermits ik mij toen ook zo voelde. U zal zich trouwens ook wel afvragen of ik het niet merkte aan het optrekken van de wagen dat de handrem aanstond. Welnu, ik heb het niet gevoeld. Ten eerste omdat het volgens mij niet zoveel verschil maakt en ten tweede, mijn vorige wagen was niet zo krachtig als deze en dit verklaart waarschijnlijk ook puntje 1.