Wimblog

Sinds een korte tijd is de voortuin voor ons gebouw – de hoop aarde met woekerend onkruid – herschapen in een parking met plaats voor acht wagens. Twee parkeerplaatsen per appartement dus. Enkel voor de bewoners en eventueel bezoekers. En zeker niet voor de mensen die de bus nemen – er is namelijk een bushalte vlak voor onze deur.

Ik vond dat het uiteindelijk nog lang geduurd heeft vooraleer er een vreemde wagen stond, maar zondag was het zo ver. Van ’s morgens vroeg stond er een Matiz met platte band zo geparkeerd dat hij twee parkeerplaatsen in nam. Heel de dag had hij er gestaan en iedereen vroeg zich af van wie de wagen toch kon zijn.

’s Avonds rond een uur of 7 krijg ik in het oog dat iemand volop bezig is om de platte band van de wagen te vervangen. Snel opgejaagd als ik ben ga ik in colère naar buiten en daar speelt zich volgende conversatie af.

Wim: Goeieavond meneer. Mag ik vragen waarom u hier staat?
Meneer: Ik had platte band toen ik vanmorgen naar mijn werk reed en dus ben ik met de bus gegaan.
W: En waarom bent u dan hier komen parkeren?
M: Omdat hier plaats was.
W: Meneer, dat is hier wel privé parking.
M: Ik zie hier nochtans geen plaatje staan.
W: Allez meneer, dat is nu toch duidelijk. Ik kom toch ook niet bij u op het geleeg staan hoewel dat er geen plaatje hangt.
M: Ik heb geen geleeg meneer.
W: (zucht)… U had misschien iets kunnen laten weten.
M: Het was 5 uur ’s morgens, hoe had ik dat dan moeten doen?
W: Door middel van een briefje onder uw ruitenwisser of in één van de vier brievenbussen misschien?
M: Daar had ik niet aan gedacht.
W: En hoe staat u trouwens ook geparkeerd. U bezet twee plaatsen.
M: Sorry he, het was donker en ik zag niet zo goed waar ik reed. En daarbij, ik heb nog maar een jaar mijn rijbewijs.
W: Ahzo, en dan mag u zomaar wildparkeren op een privé parking. We hebben een hele dag twee plaatsen niet kunnen gebruiken. Wa zijt gij nu toch voor ene?
M: Meneer, sebiet bel ik naar de politie.
W: (verbaasd)… En waarom dan wel?
M: Omdat u tegen mij roept en mij tegen mijn voeten geeft.
W: Weet ge wat er van is? Belt naar de politie. En zegt ineens dat de volgende keer dat ik u hier zie staan om de bus te nemen ik uw voorruit toeplat met krantenpapier en behangerslijm. En kust nu mijn kloten en maakt dat ge van mijn geleeg zijt.

Ondertussen hangen er twee plaatsje om duidelijk aan te geven dat het private parkeerplaatsen zijn. En de volgende die er staat kan zich inderdaad verwachten aan een toegeplakte voorruit. Men weze gewaarschuwd.

Wim Appartement, Ergernissen Appartement, ergernis, parking, prive

Vandaag hebben we bureau verder afgewerkt zodat ik alles heb kunnen verhuizen en vanaf nu dus volledig operationeel ben in mijn nieuwe ruimte.

Er moet nog wel een deur gehangen worden en de chauffagekast moet nog afgemaakt worden, maar ik kan werken.

Alles is verhuisd en staat op z’n plaats. De pc en de server heb ik kunnen kwijtraken in het hoekkastje onder het werktablet zodat alles mooi uit het zicht staat. Ik heb wel een paar extra gaten moeten boren om extra verluchting te hebben zodat de pc’s niet te warm lopen, maar normaal gezien moet dit wel lukken.

Ik heb nu vooral veel ruimte om papieren en dergelijke te leggen om vlot te kunnen werken, en daar was het mij vooral om te doen.

Wim Appartement, Professioneel Appartement, bureau

Iets meer dan een jaar nadat we verhuisd zijn, hangt er eindelijk verlichting in de woonkamer.

We hebben natuurlijk geen jaar in het donke gezeten, maar we behielpen ons met een simpel peertje dat aan het plafond hing.

De verlichting zelf hadden we al een half jaar geleden ofzo gekocht, maar doordat het plafond bestaat uit Gyprocplaten en we hiervoor een speciale tang en pluggen voor nodig hadden heeft het tot nu geduurd eer de lampen konden gehangen worden.

Het grappige is dan nog dat achteraf bleek dat we die speciale pluggen helemaal niet nodig hadden omdat er telkens net naast de stroomdraad voor de lamp een balkje liep. Achteraf gezien hadden we dat ervoor gedaan, maar wie weet dat nu nog na een jaar? Het belangrijkste is natuurlijk dat de lampen hangen en dat ze mooi zijn.

Zijn ze niet mooi?

Wim Appartement Appartement, living, verlichting, woonkamer

Vandaag hebben ikzelf de vader van de Vriendin een hele poos doorgewerkt (van 7h30) en we kunnen zeggen dat het een geslaagde dag was.

Ondertussen hebben we:

• Licht in de bureau
• Elektriciteit in de bureau
• Netwerk in de bureau (het werkt zelfs)
• Telefoon in de bureau
• Extra verlichting in de kelder naast de bureau
• Extra stopcontact voor de aquarium
• Extra stopcontact voor de binnenvijver

In grote lijnen staat ons nu nog het volgende te doen:

• Tegels leggen
• Plafond steken
• Kasten + werktabletten installeren
• Afwerken

Als we elk weekend zo goed kunnen doorwerken voorzie ik dat de bureau eind januarie toch gebruiksklaar kan zijn. Fingers crossed dus.

Wim Appartement Appartement, bureau

Gisteren nog eens een hele dag aan de bureau aan het werken geweest.

Nadat ik hem afgelopen week had gevoegd en ook reeds de muur had geverfd waartegen de nieuwe aquarium moet komen, hebben we gisteren de constructie gemaakt waaraan het plafond moet komen te hangen.

Hoewel dat weinig lijkt om op 1 dag te doen, hebben we er toch onze handen mee vol gehad. Alle winkelhaken waarmee de houten planken zijn vastgezet, zijn namelijk gemaakt uit één lange aluminium profiel. Alle stukken hout zijn op maat moeten gezaagd worden en daar kruipt dus best wat tijd in. Maar nu is het plafond wel klaar om planchetten aan te hangen.

Vandaag gaan we de elektriciteit en netwerk leggen en misschien al een deel vloeren. Hoever we komen zien we nog wel, maar wat gedaan is, is gedaan natuurlijk.

Wim Appartement Appartement, bureau

Het verhaal begint een tijdje geleden, ongeveer twee dagen nadat het gras ingezaaid was. Het leek wel alsof het om een complot ging want op een bepaald moment was onze tuin niet meer te onderscheiden van een massief gebergt. Jammer dat er geen besneeuwde toppen waren, anders hadden we ons eigen skioord kunnen opendoen. Voor de dader(s) moesten we niet lang zoeken. Eén (of meerdere) mol(len) hadden onze pas aangelegde tuin uitgekozen om hun ondertunnelingskills te onderhouden.

Waarschuwingen aan hun adres in de vorm van ijzeren palen in de grond met bovenop een plastiekfles die voor een hels kabaal zorgen als het waait bleven zonder gevolg. Het mocht duidelijk zijn dat het hier over zwaar getrainde paracommando mollen ging die voor niets terug deinzen. Maakte het ondertunnelen van onze tuis deel uit van een groter geheel, was er een terroristische mollen aanslag in de maak waarbij ze een groot deel van Sint-Joris-Winge van de aardbode wilden doen verdwijnen? Daar hadden we enkel het rade naar. Wat we wel wisten, was dat deze mollenbrigade moest gestopt worden tegen elke prijs en dat verdere dialoog niets zou uithalen. Repressief optreden en terugslaan met geweld was de enige mogelijkheid.
Zoals altijd moest er natuurlijk een aanvalsplan opgesteld worden. Welke methode zouden we gebruiken? Gifgas, de loopgraven laten overstromen of toch maar de guilotine? Uiteindelijk kozen we voor de laatste methode, omdat deze in het verleden bij andere acties als zeer goed bestempeld werd, en het resultaat was ook zichtbaar in de vorm van dode mollen terwijl bij andere methodes, het gissen bleef of het gewenste resultaat bereikt was.

Maandagavond werden de klemmen in stelling gebracht en was het wachten aangebroken. Woensdag hadden de booby traps – buiten twee valse meldingen – nog niets opgelever. Tijd dus om een specialist in mollenbestrijdingstechnieken te raadplegen.

Uit dit top-secret onderhoud leerde ik dat ik mijn aanvalsmethode moest aanpassen wilde ik gericht te werk gaan. Eerst dienden alle molshopen verwijderd te worden of plat gemaakt. Dan was het rustig afwachten om te kijken waar de mol aan het werk was – dit kon gezien worden door een nieuwe molshoop. In de wetenschap dat een mol een bepaalde hoop, twee maal gebruikt zou het kiezen van een geschikte plaats voor de val een koud kunstje zijn. Na het stoten van de hoop, moest de val in de hoop of in een gang richting hoop geplaatst worden om also de mol te vangen. Een klem in de hoop plaatsen vraagt speciaal daarvoor ontworpen wapentuig en na aanschaf daarvan ging ik aan de slag.

Alle molshopen werden platgedrukt – ondertussen nog een beetje gras bijzaaien op die plaatsen en dan was het afwachten. De klemmen die reeds in de grond staken, bleven staan om eventueel rondtrekkende mollen nog te kunnen vangen.

Toen ik vanmorgen ging inspecteren of er al een nieuwe poging tot massief gebergte vorming had plaats gevonden zag ik dat ondanks de afwezigheid van cols buiten categorie één van de klemmen toegeklapt was. En zowaar, we hadden ons eerste slachtoffer. In de klem zat een kleine mol gevangen en pijnloos gestorven door de klap op zijn nek.

Dit eerste slachtoffer is een mooi resultaat en zal tentoon gespreid worden om als voorbeeld te dienen voor de anderen. Maar aangezien het hier nog steeds over goedgetrainde en voor niets terugdeinzende kamikaze mollen gaat, blijven we de strijd verder zetten. De klemmen blijven staan totdat de laatste mol uitgeroeid is. Het hele mollenras zal zich de dag beklagen dat ze onze tuin uitkozen om hun terroristische acties tot uitvoering te brengen.

Wim Appartement, Tuin Appartement, mol, mollen, Tuin

Vandaag is meneer de tuinaanlegger zijn werk komen afmaken.

Hij heeft de compost onder de gewone grond gemengd, alles gelijk en glad gemaakt en het gras gezaaid. Ook aan de vijver heeft hij alles mooi gelijk gemaakt.

Nu is het twee weken wachten eer het gras uitkomt – net tijd genoeg om eens te gaan uitzien naar een grasmachiene of zitmaaier.

Voor een mooi overzicht van hoe de tuin er in het begin uitzag en hoe hij er nu uitziet, kan u hier tercht.

Wim Appartement, Tuin Appartement, Tuin

Een hele tijd geleden schreef ik dat mijn bokszak uit het plafond losgekomen was.

De vader van de vriendin heeft nu een plaatje laten maken dat ik aan een betonnen balk in de garage kon maken. Hier hangt dan de bokszak aan. Dit is veel steviger als de vorige constructie, dus ik denk dat de zak deze keer wel zal blijven hangen.
Toekomstige stress kan nu terug afgereageerd worden op de bokszak, niets zo efficiënt om met stress om te gaan als een keer loos gaan op zo’n zak.

Wim Appartement, Foto Appartement, bokszak, kelder

Een deel van ons water in het appartement halen we uit een regenwaterput. Dit water is afkomsting van het dak, dat een oppervlakte heeft van iets meer dan 300m². Daar komt dus tamelijk veel regenwater van als het regent en dit is een enorme besparing. We gebruiken dit voor één van de wc’s, de wasmachine en de kraan boven de uitgietbak.
Echter, omdat de buizen vooraan – waar de put steekt – nog open liggen dachten we, toen de eerste vrieskou eraan kwam, eraan om de put leeg te laten lopen zodat de buizen niet zouden bevriezen. We hebben namelijk een systeem waardoor we kunnen overschakelen op gewoon leidingwater. Dus zolang alles open lang vooraan en het vroor zouden we het doen op leidingwater. Tot we in de gaten kregen dat de loodgieter een kraantje verkeerd geplaast had waardoor enkel de wasmachine en de kraan op leidingwater konden werken en de wc altijd op regenwater. Dus lieten we het maar zo, maar ondertussen was er al een grote hoeveelheid water uit de put uit.
En vandaag is het dus gebeurt. De put is leeg en vermits er nog maar 1 van de twee wc’s staat, heeft die geen water mee. Dus vanaf nu elke keer met een emmertje naar het wc gaan. En vermist ik die met mijn rug niet mag dragen van de vriendin, moet zij telkens ik naar het toilet geweest ben, een emmertje erdoor gieten. Nu hopen we dus snel op regen, of op de loodgieter die het kraantje komt verplaatsen zodat we terug op een normale manier kunnen doorspoelen.

Wim Appartement Appartement, regenwater

Het is eindelijk zo ver. Gisteren hebben we onze eerste nacht samen geslapen in het appartement. Een mijlpaal in onze relatie en een mooi begin van het jaar.
Dit berichtje schrijf ik zelfs vanop het appartement want sinds vandaag werkt ADSL, en het netwerk leggen was een fluitje van een cent (hoewel ik moet zeggen dat ik het voorlopig nog zonder mijn domeincontroller stel, maar dat zal ook wel niet zo moeilijk zijn). Zelfs het draadloos stuk van het netwerk werkt zoals het moet. Lang leve de makkelijke installatie van Belkin.
Ik ben best wel tevreden dat we eindelijk zo ver zijn. Eindelijk op eigen benen staan – hoewel het ouderlijk huis van de vriendin maar 5 minuutjes hiervandaan is zodat we daar steeds op kunnen terugvallen – en enkel met ons zelf rekening houden. Ik heb hier zo hard naar uitgekeken.

Vanavond is het ook de laatste keer dat ik zonder de vriendin op stap mag gaan. Ik had beloofd het niet meer te doen van het moment dat we samenwoonden, maar vermits zij met de collega’s op stap ik ga ik het er nog even van nemen op de Fun after work party in de Rio.

Wim Appartement Appartement, verhuizen