Wimblog

Ons weekje vakantie in de Provence begon met de nodige pech. Op zaterdag merkten we in Venasque – waar we overnacht hadden in de Chambres d’Hôtes Les Oliviers – dat er een blaas stond op de rechtervoorband van mijn auto. Ikzelf zag er uiteraard geen probleem in, maar mijn vrouw was er niet gerust op en vreesde voor een klapband als we er nog lang mee zouden blijven rijden.

In zo’n geval ben ik dankbaar dat ik met een firmawagen rijdt en enkel een telefoontje dien te plegen naar de leasingmaatschappij. De vriendelijke vrouw in het callcenter regelde voor mij een depanneur die rond 18h naar Vaison La Romaine zou komen om het probleem op te lossen. ‘s Avonds bleek echter dat ik geen volwaardig reservewiel in de koffer steken had, maar een zogenaamd thuiskomertje.

Omdat het geen doen is om met zo’n onding rond te rijden en zeker niet om er mee terug naar België te keren zat er niets anders op dan opnieuw naar de leasingmaatschappij te telefoneren en te vragen of ik vooraan twee nieuwe banden mocht laten plaatsen. Volgens de garagist waren deze op voorraad en kon ik ze maandag al laten plaatsen. Bij het callcenter van de leasingmaatschappij vertelden ze mij echter dat ik maandag terug moest bellen omdat zij daar op dat moment geen beslissing konden in nemen.

Maandag kregen we echter met nog wat meer pech af te rekenen. Terwijl de vrouwen naar de markt in Bedoin zouden gaan, gingen kameraad T. en ik een kort fietstochtje maken. Althans dat was het plan, maar het lot besliste er anders over. Na iets minder dan 19 kilometer – in de afdaling van Col de Madeleine – brak er nogmaals een spaak in mijn achterwiel. Resultaat: gedaan met fietsen. Er zat niets anders op dan te telefoneren naar de vrouwen of ze mij wilden komen halen met de auto.

Dat was echter buiten Mondovelo gerekend. Deze fietstocht voor wielertoeristen, die liep over het parcours van de rit van de ronde van Frankrijk met aankomst om de Mont Ventoux, passeerde in Bedoin waar de slotklim naar de Mont Ventoux startte. Omdat de parking waar de auto van de vrouwen stond vlak langs het parcours lag, konden ze daar niet weg voor 15h. Er zat voor mij dus niets anders op dan de resterende 6 kilometer tot in Bedoin te wandelen met mijn fiets aan de hand.

In Bedoin bezocht ik de plaatselijke fietsenmaker in de hoop dat hij de juiste spaken op voorraad had om mijn wiel te repareren. Helaas was dit niet zo en bijgevolg diende ik de geplande bekliming van de Ventoux te doen met mijn Mavic wielen in plaats van mijn lichtere Fulcrums wat toch een verschil van 400 gram betekend. Vooral het feit dat het al de derde keer is dat er een spaak breekt in mijn toch niet zo goedkope wielen zette een beetje een domper op de vakantievreugde.

Tijdens het wachten in Bedoin maakte ik ook van de gelegenheid gebruik om opnieuw naar de leasingmaatschappij te telefoneren om een akkoord te krijgen om twee nieuwe banden te laten plaatsen. Zoals te verwachten was vonden de mensen op de technische dienst dat dit geen enkel probeem was. Nu was het hopen dat we Bedoin zo snel mogelijk konden verlaten zodat alle misserie die dag nog achter ons was.

Klokslag 15h werd de uitrit van de parking vrijgegeven en konden we vertekken. Kameraad T. was ondertussen al met de fiets teruggekeerd naar ons huisje en had naar de garage gebeld om te vragen wanneer ik kon langs komen om de banden te verwisselen. Vreemd genoeg bleek dit pas op donderdag te kunnen. Omdat ik zo lang niet wilde wachten besloot ik om toch maar langs te gaan in de garage en te vragen om de banden te vervangen.

Eenmaal daar bleek gelukkig dat de banden op voorraad waren en dat ze onmiddellijk geplaatst konden worden. Zonder fax van de leasingmaatschappij met bevestiging dat de garage aan hun mocht factureren wilden ze echter niet aan de klus beginnen. Weeral een telefoontje en een email van de leasingmaatschappij later was ook dit euvel van de baan en een uurtje later waren de banden vervangen en konden we eindelijk aan de vakantie beginnen.

Standaard was mijn mountainbike uitgerust met Specialized Fast Track banden. Over het algemeen was ik erg tevreden over deze banden, maar bij de laatste MTB toertocht die ik was gaan rijden moest ik vaststellen dat de grip in de modder een beetje tegenviel.

Dus was het tijd om andere banden te steken die beter uit de voeten konden in de modder – wat in deze periode van het jaar nog wel eens durft voorvallen als je off-road gaat. Dus toog ik zaterdag naar de plaatselijke fietsenmaker en stapte ik even later buiten … om mijn bankkaart thuis te gaan halen die nog in mijn broek stak. Nog enige tijd later stapte ik er opnieuw buiten met twee spiksplinter nieuwe Schalwbe Nobby Nick banden en een multitool MaxiFold L van BBB.

E̩nmaal thuis ging ik onmiddellijk aan de slag. Wielen van de fiets halen, lucht uit de banden laten lopen en met de bandenlichters de oude buitenband er afhalen. Nieuwe buitenband erop, band oppompen en terug op de fiets zetten. Toen merkte ik dat er bij de voorste band iets fout gelopen was. De binnenband stak een klein stukje uit de buitenband Рwat uiteraard nooit de bedoeling kan zijn, dus hele klus over doen.

Nadat de voorste band opnieuw geplaatst was dacht ik er opeens aan dat banden een looprichting hebben en dat ik totaal vergeten was om daar rekening mee te houden. En ja hoor: ze zaten er verkeerd op. De voorste band dan maar opnieuw vervangen en deze keer – zonder eerst op te pompen terug op de fiets gezet om de looprichting te controleren. U kan het waarschijnlijk al raden, maar ik had het klaargespeeld om de band er weer verkeerd op te leggen. Dus opnieuw band eraf, deze keer er echt juist opleggen, nogmaals controleren en oppompen. Bij de achterband ging het vlotter, nu ik wist hoe het moest. En uiteindelijk was ik tevreden met het resultaat. Daags erna zou de test in het veld moeten uitmaken of het een verbetering is of niet.

Die test bestond uit de rode lus van de Blosoroute Meerdaal. Slechts 20 km, maar wel onmiddellijk na het portieren en zonder te slapen. Faut le faire zeg ik altijd.

Op de bijsluiter van de route stond:

Rode route:
Na het vertrek aan de nieuwe sporthal te Bierbeek komt men via een veldweg onmiddellijk in het grootse Meerdaalwoud met vrij makkelijk berijdbare wegen. De terugweg langs het boshuis “De Warande” biedt prachtige vergezichten op bos en veld en loopt langs typische boerderijen. Bij regenweer is dit gedeelte moeilijk te berijden.

Het was dus niet echt regenweer en de hele route lag er kurkdroog bij. Geen enkele lek modder te bespeuren. De test voor de banden was dus een maat voor niets. Hoewel dat niet helemaal waar is want de banden deden ook hier hun werk prima. Op dat gebied hebben ze de test dus met glans doorstaan, nu is het nog wachten op veel regen om daarna de modder te kunnen gaan opzoeken.

Wordt zeker en vast nog vervolgd.