Wimblog

Het begint er steeds meer op te lijken dat mensen geen moeite meer willen doen om iets te bereiken. Taking it the easy way out is bijna een algemene levensstijl geworden. En dan klagen dat er geen resultaat geboekt wordt natuurlijk.

Neem nu vanmorgen. Ik liep door de Nieuwstraat in Brussel en merkte een bedelaar op. Nu weet u misschien al dat ik niet hoog oploop met bedelaars, en u neemt het mij waarschijnlijk ook kwalijk, maar deze bedelaar slaagde erin om mij nog wat meer dan normaal te ergeren.

De man in kwestie zat op zijn knieën en hield een bordje vast. Een tactiek die door wel meer bedelaars gehanteerd wordt. Maar blijkbaar mag het allemaal niet te moeilijk zijn en oog voor detail vond de persoon ook niet nodig.

Niet enkel hield hij zijn bordje ondersteboven vast – een klein beetje nakijken of alles correct staat lijkt me nu toch niet te veel gevraagd – maar hij had ook een, op het uitzicht afgaand zacht, kussentje onder zijn knieën.

Denkt deze man nu werkelijk dat hij zich zo kan onderscheiden van alle andere bedelaars zodat hij een aalmoes krijgt in plaats van de bedelaar twee winkels verder? Waarom zou iemand hem iets geven als hij het al te moeilijk vindt om een klein beetje inspanning te doen. Ik durf er zijn almoes om verwedden dat het makkelijker zitten is op zijn kussentje dan op mijn bureaustoel op het werk.

Als je dan toch medelijden probeert op te wekken bij de passanten, doe het dan tenminste op een deftige manier. Met de blote knieën op de straatstenen bijvoorbeeld. Maar blijkbaar is zelfs een klein beetje moeite doen bij het bedelen ook al teveel gevraagd. Het mag tegenwoordig echt geen moeite meer kosten. Waar gaat dat naar toe met de wereld?

Iedereen die wel eens in Brussel komt weet dat er soms niet naast te kijken valt: daklozen. Mensen die door omstandigheden geen dak boven hun hoofd hebben en proberen te ontsnappen aan de koude door in portieken of in parkeergarages te gaan slapen. Mensen zonder inkomen ook. En dat proberen ze te verhelpen door wat klein geld vast te krijgen van voorbijgangers.

Bijna dagelijks passeer ik zulke minderbedeelde mensen in de parking. En evenveel keren geef ik niets. Waarom niet? Omdat ik vind dat ze het niet verdienen. Dat klinkt hard, maar laat mij het even uitleggen. Uiteraard vind ik het zeer erg dat die mensen geen dak boven hun hoofd hebben en moeten bedelen om te kunnen overleven. Ik zou niet graag in hun plaats zijn. Maar toch geef ik hen geen aalmoes.

Elke morgen als ik in Brussel toekom heb ik de keuze tussen mijn adem inhouden of spurten om zo snel mogelijk de parking uit te komen. De reden? De indringende geur van urine en soms zelfs uitwerpselen van de daklozen die er overnachten. Niets zo onsmakelijk als pis en kak te ruiken op een nuchtere maag. Iedere ochtend ben ik blij als ik de schuifdeuren door ben en mijn longe vol frisse lucht (en fijn stof) kan zuigen.

En bijna elke namiddag/avond als ik naar huis keer zie ik onderaan te trap één of meerdere haveloze bedelaars zitten, met naast zich een bekertje waarin passanten een aalmoes kunnen achterlaten. En elke keer, zonder uitzondering, heeft zo’n dakloze een blikje bier in de hand of op z’n minst binnen handbereik. Het lijkt me dan ook dat bier de grootste uitgavenpost is in het budget van de Brusselse dakloze. En wie geregeld een pintje (te veel) drinkt weet, bier werkt vochtafdrijvend. En wat doet een rechtgeaarde dakloze die kampt met hoog water? Hij doet zijn gevoeg in de parking.

En daarom weiger ik mijn kleingeld in het bekertje te werpen. Het zou toch alleen maar bijdragen tot een grote budget voor bier en bijgevolg een nog grotere stank ‘s morgens. Maar ik ben geen onmens zoals u nu misschien reeds denkt. Van zodra ik één van de dakloze in de weer zie met bleekwater en een enthousiasme waar zelfs Sien en Maria nog wat van zouden kunnen leren geef ik hem spontaal al het kleingeld dat ik in mijn zakken zitten heb. Want van mij mogen zulke mensen zeker en vast een onderkomen zoeken in parkeergarages, maar graag heb ik dan ook dat ze het een beetje proper houden. En zolang dat niet gebeurt zal ik geen geld geven.