Wimblog

Ik liep er al een tijdje over na te denken, maar ik heb ondertussen toch de knoop doorgehakt. Ik ga even een pauze inlassen wat betreft het powertrainen. Wel met een beetje pijn in het hart, maar het is nu eenmaal niet anders.

De reden is tweeledig. Langs de ene kant moest ik qua tijdsbesteding een keuze maken. Of fietsen of powertrainen. Vermits ik fulltime werk kon ik het niet opbrengen om zowel dagelijks te powertrainen als vijf tot zes keer per week met de fiets te rijden. Gewoon geen tijd voor en een lichaam moet ook kunnen recupereren.

Daarbij komt ook nog dat ik sinds mijn blessure – nu bijna een jaar geleden – nog steeds wat last heb van mijn borstspier. Allez, de laatste tijd had ik er meer en meer last van merkte ik. En ook het gevoel is na mijn blessure nooit meer hetzelfde geweest al voordien. En dus heb ik maar beslist om mijn tijd te besteden aan het fietsen. De kans dat ik mij daarbij opnieuw blesseer aan de borstspier is uiteraard een stuk kleiner.

En we moeten ook toegeven dat ik eigenlijk veel te zwaar gebouwd was om deftig te kunnen klimmen en dus hoop ik dat ik wat gewicht verlies door enkel nog te fietsen en zo nog wat voordeel doe om wat beter te kunnen klimmen. En nu is het afwachten om te kijken of ik de juiste beslissing genomen heb.

Nu ik opnieuw aan het trainen ben, kan ik de periode van 5 maanden (quasi) inactiviteit afsluiten. 5 maanden geen sport doen (buiten fietsen). 5 maanden opletten dat ik mij niet forceer als ik iets wou oppakken. 5 maanden horen dat ik mij niet mag forceren en dat ik moet oppassen. Gek werd ik ervan.

Maar nu is het dus voorbij. Ik ben ‘genezen’. Alles zou terug aan elkaar gegroeid moeten zijn en binnen een paar weken/maanden denk ik dat ik terug op volle kracht kan trainen. De moeilijke periode ligt dus achter mij.

Maar toch zal ik mij die periode altijd herinneren. Ik zou het zelfs niet kunnen vergeten want telkens ik voor de spiegel sta word ik er aan herinnerd door een litteken van hier tot in Tokio. De wonde is genezen, maar echt mooi genezen kan je het moeilijk noemen.

Heb ik het er moeilijk mee? Ja en nee. Op zich dacht ik dat ik er mij niet zou aan storen, maar het telkens zien is confronteren. Maar het zal wel slijten denk ik dan.

Hieronder nog even een chronologisch overzicht aan de hand van 3 foto’s. Op de bovenste foto zie je bloeduitstorting een paar dagen na de blessure. Op foto 2 zie je de nietjes na de operatie en de derde foto is het litteken zoals het nu is.

Zaterdag hadden we met vier man gepland om met de fiets van Mechelen naar de zee te rijden. Hierbij zouden we vooral langs het water rijden en gebruik maken van de fiets knooppunten. De totale afstand werd geschat op 170 à 180 kilometer.

Kameraad T. en ik hadden de tocht al reeds verkend – zij het dan in 3 keer. Maar we wisten ongeveer hoe we moesten rijden. En met 4 man zou het wel lukken. Als ieder zijn deel van het kopwerk deed zouden we zonder kleerscheuren aan onze Belgische Kust raken.

Maar toen liep het fout. Na een paar kilometer merkte ik een pijnscheut in mijn linkerknie – dezelfde waarbij er al twee maal aan de meniscus gewerkt is. Telkens we moesten versnellen of bijvoorbeeld een brug moesten oprijden was de pijn er. Niet al te hevig, maar onmiskenbaar aanwezig.

De oorzaak ligt zonder twijfel bij de Hercules Trophy van vorige week, waar ik hoogstwaarschijnlijk een overbelasting heb opgelopen bij het rope skipping en daar nu de gevolgen van draag.

In een zeldzaam helder en intelligent moment besefte ik dat mijn doel voor deze zomer het oprijden van de Ventoux is en niet tot aan de zee rijden en met pijn in het hart besloot ik af te stappen en de anderen verder te laten rijden. Zo kwam het dat ik na amper 2 uur en 50 kilometer al mocht bellen naar mijn vrouw om te vragen of ze mij wou komen halen.

Zou ik nu echt al zo versleten zijn? Of is het gewoon een tijdelijk ongemak. Laat ons hopen op het laatste. Deze week staat volledig in het teken van rust en herstel. Volgende week dan lichtjes losrijden op de rollen en daarna de Ventoux. En hopelijk pijnvrij.

Ik zit al een tijdje met een vraag die me bezig houdt. Tijdens mijn operatie merkte de chirurg dat de pees van mijn borstspier maar een fractie was van wat ze moest zijn. Vandaar ook de scheur. Volgens de chirurg zou dit kunnen veroorzaakt zijn door een vroegere blessure maar ik kan mij geen soortgelijke blessure herinneren.

Dus vraag ik mij nu af of dat misschien altijd zo geweest zou kunnen zijn. En nog meer of dit ook zo zou kunnen zijn aan mijn rechter borstspier. Ik ga dit bij mijn volgende consultatie zeker vragen want ik zou niet graag nog eens hetzelfde mee maken. Noch de blessure, noch de operatie.

Laat ons hopen dat het niet het geval is. Nog even in onzekerheid leven en hopen op het beste. Meer kan ik niet doen.