Wimblog

Eind oktober telefoneerde mijn vrouw met de fijne mededeling dat er een Pro Justitia voor mij was toegekomen. Niet zomaar een Pro Justitia, maar eentje van de Militaire Politie deze keer. Shit, dacht ik, hebben ze gezien dat ik mijn tank dubbel geparkeerd had naast het schietterrein. Of misschien had ik het Belgische vlaggetje wel in de verkeerde richting gehangen waardoor het op een Duitse vlag lijkt en hebben ze mij aanzien als de vijand. Maar niet van dat alles. De werkelijkheid was een stuk minder spectaculairder.

De Pro Justitia telde welgeteld 7 bladzijden waarvan de eerste 5 enkel in de taal van Voltaire waren opgesteld. Bovenaan de eerste 2 pagina’s stond in drukletters INFRACTION GRAVE te lezen, wat volgens mij duidt op een zware overtreding.

De vaststelling op zich was ook volledig in het Frans opgesteld en ging volgens mij over het feit dat ik de opgestoken arm van een agent van de Militaire Politie genegeerd had. Al kan ik mij vergissen, want het het was dus in het Frans. Maar het zou goed kunnen. Ik had inderdaad gezien dat die mens met gestrekte arm het straat wou opgaan om iemand die blijkbaar meer is dan de modale werkmens voorrang te geven om de wetstraat op te rijden. Maar omdat hij nog lang niet in het midden van het straat was reed ik door. En dat mag dus niet.

‘s Anderendaags vertrok er een mailtje naar de advocaat om te vragen of a) de Militaire Politie mij – als burger – mag beboeten en b) of dit wettig is dat het enkel in het Frans gebeurt. Een paar mails later blijkt dat beide zaken mogen en wordt mij aangeraden om toch maar te betalen.

Ondertussen had ik ook reeds naar de mensen van de MP getelefoneerd en vriendelijk uitgelegd dat ik de Franse taal niet erg machtig ben en of het mogelijk zou zijn om een Nederlandstalig afschrift te krijgen van mijn overtreding. De MP geloofde mij niet wat het Frans betrof en beschuldigde mij ervan dat ik het principieel wou spelen, maar ze gingen een Nederlandstalige versie opsturen.

Weken gingen voorbij totdat ik opeens een verzoek toch betaling kreeg van 160 euro. Ook dit document was – u raadt het al – enkel in het Frans opgesteld. Een Nederlandstalige versie van het verslag van mijn overtreding had ik nog steeds niet gezien.

Eerst dacht ik nog om niet te betalen en te kijken wat er zou gebeuren, maar Uiteindelijk besloot ik  gisteren om toch maar eens te telefoneren naar het parket met de vraag voor meer uitleg en waar mijn Nederlandstalige brief eigenlijk blijft.

Na ongeveer een kwartier gewacht te hebben vertelt de – overigens zeer sympathieke en behulpzame – dame mij dat er geen Nederlandstalige brieven gestuurd worden. Ik moet het maar doen met de Franse versie. Wat mijn verdere opties dan zijn? Ofwel de boete gewoon betalen ofwel mijn bezwaren schrifelijk overmaken aan het parket.

Nu rijst natuurlijk de vraag of dit zomaar kan. Blijkbaar wel natuurlijk, maar wat met mensen die echt geen Frans kunnen. Hoe dienen zij zich te verantwoorden/verdedigen als ze geeneens weten wat ze verkeerd gedaan hebben en geen vertaling kunnen krijgen? Zou het ook in de andere richting werken? Zou iemand uit Wallonië die in Brussel beboet wordt en een verslag krijgt in het Nederlands dit ook niet in het Frans kunnen krijgen? Eerlijk gezegd vind ik het allemaal een beetje raar zo.

Afgelopen dinsdag moest ik in Mechelen zijn, waar ik een afspraak had met de chirurg. Omdat ik zelf nog niet met de auto kan rijden had mijn moeder verlof genomen zodat zij met mij kon rijden.

Omdat er geen plaats was op de parking van het ziekenhuis waren we verplicht om in een aanpalende straat te parkeren waar het – zoals overal bijna tegenwoordig – betalend parkeren is. Flinke burgers dat we zijn namen we een ticketje van € 3 zodat we tot kwart na 12 konden blijven staan.

Omdat mijn afspraak om kwart na 11 was en de chirurg maar een half uur vertraging had waren we goed op tijd terug aan de auto. Terwijl we staan aan te schuiven aan de lichten ziet ons moeder opeens de ‘parkeerwachter’ boetes uitschrijven aan wagens waarvan de bestuurders niet betaald hadden. Opeens vraagt ze aan mij of ik weet waar dat ticketje gebleven is. Ik antwoord dat ik geen idee heb, maar dat er wel een boete onder de ruitenwisser stak.

Dus zeg ik haar dat ze aan de kant moet gaan staan en dat we het ticketje zullen zoeken, want ik had geen zin om die boete te betalen. Op het dashbord lag het ticketje niet en ook niet op de zetels of op de grond. Uiteindelijk kijkt ons mama in haar handtas en jawel hoor, daar stak het ticketje. In plaats van het op het dashbord te leggen had ze het in haar handtas gestoken. Waarom blijft mij een raadsel, maar ik ben wel naar de parkeeragent gegaan en hem om uitleg gevraagd waarom wij een boete kregen terwijl we toch duidelijk een ticket hadden.

Uiteraard was het ticket op de foto niet te zien, maar omdat ik er effectief eentje had moest ik maar contact opnemen met de firma waarvoor hij werkt en dan zouden ze dat wel annuleren. Uiteraard ga ik dat ook doen want ik heb nog steeds geen zin om die boete te betalen. Maar het is natuurlijk wel een mooi verhaal.

Dit was de laatste keer dat ik naar de vriendin geluisterd heb.
Vanavond hadden we geen zin om te koken en dus gingen we naar Leuven om iets te eten. Omdat we in de Muntstraat gingen eten parkeerde ik de wagen op het Edgar-Hoover plein. Volgens de vriendin was het daar betaald parkeren tot zeven uur maar vermits het 10 minuten voor zeven was zag ik het nut er niet van in om te betalen. Nadat we lekker gegeten hadden (In de Quo-Vadis: ik pizza met kip en de vriendin scampi’s met een mosterdsausje) kwamen we terug bij de wagen en wat stak er onder de ruitenwisser. Een briefje van oompje agent om ons duidelijk te maken dat we ergens geparkeerd stonden waar je moest betalen tot negen uur. Weeral 15 euro kwijt aan de staat. En een brief van het werk waarin ze medelen dat de werknemers verzocht worden het verkeersregelement na te leven.