Om het even dramatisch, maar wel naar waarheid te stellen, ik ben vandaag aan de dood ontsnapt.

Ik was met kameraad B. met de fiets van Wommersom tot in Otteppe gereden en waren bijna terug thuis toen ik even 2 seconden geluk had. We reden op de Grote Steenweg in Eliksem aan een snelheid van ongeveer 35 kilometer per uur – we hadden net een derde fietser ingehaald – toen we een kruispunt naderden. Ik zag dat een klein cammionetje van links kwam maar hoewel we voorrang hadden – het was een voorrangsweg met links en rechts stopborden – remde ik instinctief. En toen gebeurde wat niemand ooit verwacht.

De wagen reed het kruispunt over zonder te stoppen en het enige dat ik kon doen was uit volle macht remmen. Mijn achterwiel slipte weg en ik vloog zijdelings tegen de wagen ter hoogte van het voorste wiel. Het volgende moment dacht ik ik ga vallen en ga iets breken. Maar eenmaal op de grond voelde ik niets en sprong ik onmiddellijk recht en vloog ik naar de auto. In een opwelling deed ik mijn helm uit en omdat ik zo buiten mezelf was van woede wou ik niets liever dan deze door de ruit van de wagen te smijten.

Gelukkig was ik net op tijd bij mijn verstand om te beseffen dat zoiets mij niet verder zou helpen en heb ik de helm dan maar ergens in de struiken gesmeten. De bestuurder van de wagen – een Indiër – was uiteraard erg geschrokken en bleef zich maar excuseren en zeggen dat hij mij niet gezien had. Ik vroeg onmiddellijk aan kameraad B. om naar de politie te bellen om een vaststelling te laten doen.

Eerst was ik nog van plan om nadien verder te rijden, maar toen kreeg ik de schade aan mijn fiets in het oog. Mijn voorste wiel stond paraplu, mijn derailleur achteraan lijkt geraakt, mijn drinkbushouders zijn gebogen en gebarsten. Aan mijn carbonnen voorvork is op het eerste zich niets aan, maar die ga ik ook laten controlleren.

De bestuurder stelde eerst voor om alles in de minne te regelen, hij zou me wel geld geven, maar ik stelde voor om toch maar op de politie te wachten. Nadat de agenten alle gegevens hadden genoteerd en omdat de bestuurder bleef aandringen, vroeg een van de agenten of ik het ook in de minne wilde regelen. Hij stelde voor om morgen naar de dokter te gaan en een bestek te laten maken voor de herstellingen aan de fiets. Als de bestuurder dan alles zo zou willen betalen was het voor hun ok. Als ze binnen een week niets meer zouden horen van mij, werd er geen PV opgemaakt.

Het eerste dat ik dus morgen doe is naar de dokter gaan en dan zo snel mogelijk mijn fiets bij Moozes zien te krijgen om een bestek te laten maken. Ik heb geen idee wat de kosten gaan zijn maar eerlijk gezegd ben ik blij dat ik het allemaal nog kan navertellen. Als ik twee seconden eerder op het kruispunt geweest was had de auto mij geraakt in plaats van ik de auto en was het een heel ander verhaal geweest.

Het enige wat ik nu lijk te hebben zijn wat minieme schaafwonden op mijn elleboog en linkerkuit. Mijn nek is ondertussen was stijf aan het worden en ik heb zeer aan mijn linkerribben als ik hoest of diep ademhaal. Allemaal schijnbaar oppervlakkige verwondingen. Ik mag van geluk spreken denk ik. Ik heb hierboven een goede engelbewaarder zitten.

En voor de geïnteresseerden, hier kan je de gegevens van de tocht vinden.