Wimblog

Een nieuw project, nieuwe uren. Maar als consultant ben je flexibel en zo komt het dat ik sinds dinsdag opnieuw met de trein naar Brussel spoor. Maar waar ik vroeger de trein nam vanuit Tienen heb ik er nu voor gekozen om vanuit Leuven te reizen.

Zowel de rit naar het station als de treinrit naar Brussel zijn korter en bijgevolg ben ik – als de trein op tijd blijft rijden – op amper een uurtje in Brussel of weer thuis. En op dat uur zou dat niet lukken met de auto. Vandaar dus mijn keuze voor de trein. Al mis is het autorijden op zich wel een beetje.

Maar er zijn nog voordelen. Zo kan ik ‘s morgen wat langer slapen. In plaats van om 05h00 loop de wekker nu pas om 05h45 af en dan heb ik nog tijd om op rustig mijn mail te lezen en te ontbijten. Daarnaast heb ik nu ook meer tijd om wat te lezen. Ik heb het geprobeerd, maar lezen in de auto is echt niet zo gemakkelijk als op de trein, en daar kijk ik toch wel wat naar uit.

Maar om toch niet al te positief te zijn, heb ik toch nog een klein puntje van kritiek op de NMBS. Toen ik mijn abonnement wou laten maken, had ik via twitter gehoord dat men je foto makkelijk van je eID kan halen zodat je bespaard blijft van een trip naar de fotograaf.

Dus toen ik een papier en balpen kreeg om mijn gegevens in te vullen old school style was ik toch een tikkeltje verbaasd. Zou de wondere wereld van de eID dan toch nog niets voor de NMBS zijn? Mijn verbazing werd nog groter toen mij effectief gevraagd werd om mijn eID in de kaartlezer te stoppen om mijn foto over te zetten. Dat nadat de medewerker aan de ander kant van het glas net mijn gegevens had overgetypt. Zou het dan zo moeilijk zijn om niet enkel mijn foto maar ineens al mijn gegevens uit te lezen? Dat zou iedereen toch nog wat meer tijd besparen?

Gisteren was ik een beetje boos op Interparking. Vanmorgen eigenlijk ook nog. Een collega zei me dat ik best even naar hun kantoor kon gaan om te klagen, maar ik weet toch al hoe zo iets afloopt. Na twee minuten verlies ik waarschijnlijk mijn geduld en zeg ik dingen die ik niet meen of waar kan maken.

En dus schreef ik een vriendelijke mail

Beste,

Gisteren, 22 september, wou ik omstreeks 16h00 de parking Ecuyer verlaten. Toen ik mijn badge (ik heb een abonnement) tegen de kaartlezer hield verscheen de normale boodschap op het display (‘Tot Ziens, Wim Van den Eynde’) maar bleef de slagboom gesloten. Ook bleef de tekst op het display staan.

Hierop besloot ik de andere uitgang te proberen, maar daar kreeg ik de boodschap te lezen dat ik reeds buiten was. Ondertussen bleef op het andere display nog steeds dezelfde tekst staan en bleef de slagboom naar beneden.

Toen ik hulp wou vragen aan het loket trof ik daar niemand aan. Na 5 minuten op de bel drukken – zoals gevraagd bij afwezigheid – was er nog steeds niemand te zien. Vervolgens telefoneerde ik naar het nummer dat gebruikt kan worden in geval van nood. Na nog eens 5 minuten de telefoon te laten overgaan bleek ook dit geen oplossing te brengen.

In een laatste poging om hulp van iemand te krijgen, probeerde ik de intercom aan de uitrit. Na (weeral eens) minuten lang te wachten kreeg ik eindelijk een medewerker te spreken. Het duurde nog eens een aantal minuten eer deze persoon eindelijk door wat het probleem was en werd ik buiten gelaten.

Nu hoef ik u waarschijnlijk niet te vertellen dat dit geen goed voorbeeld is van een goede dienstverlening. Goed 20 à 25 minuten heb ik geprobeerd om hulp te krijgen om de parking te kunnen verlaten. Ik denk dat u toch moet toegeven dat dit veel te lang is.

Het is trouwens niet de eerste keer dat er zich problemen voordoen met de slagbomen, maar wel dat er niemand fysiek aanwezig is om hulp te bieden.

Mvg
Wim Van den Eynde

Hun antwoord kwam een paar uurtjes later. Al had ik even goed geen mail kunnen sturen denk ik, het resultaat was hetzelfde geweest.

Geachte klant,

Hiermee bevestigen wij dat wij Uw mail goed hebben ontvangen.

Wij danken U voor de interesse die U hiermee betoont voor de goede werking van ons bedrijf en de kwaliteit van de aangeboden diensten.

Wij geven deze informatie door aan de verantwoordelijke ter zake voor opvolging.

Met vriendelijke groeten,

Maar meer kunnen we niet doen hé, hoe erg ik het ook vind.

Het begint er steeds meer op te lijken dat mensen geen moeite meer willen doen om iets te bereiken. Taking it the easy way out is bijna een algemene levensstijl geworden. En dan klagen dat er geen resultaat geboekt wordt natuurlijk.

Neem nu vanmorgen. Ik liep door de Nieuwstraat in Brussel en merkte een bedelaar op. Nu weet u misschien al dat ik niet hoog oploop met bedelaars, en u neemt het mij waarschijnlijk ook kwalijk, maar deze bedelaar slaagde erin om mij nog wat meer dan normaal te ergeren.

De man in kwestie zat op zijn knieën en hield een bordje vast. Een tactiek die door wel meer bedelaars gehanteerd wordt. Maar blijkbaar mag het allemaal niet te moeilijk zijn en oog voor detail vond de persoon ook niet nodig.

Niet enkel hield hij zijn bordje ondersteboven vast – een klein beetje nakijken of alles correct staat lijkt me nu toch niet te veel gevraagd – maar hij had ook een, op het uitzicht afgaand zacht, kussentje onder zijn knieën.

Denkt deze man nu werkelijk dat hij zich zo kan onderscheiden van alle andere bedelaars zodat hij een aalmoes krijgt in plaats van de bedelaar twee winkels verder? Waarom zou iemand hem iets geven als hij het al te moeilijk vindt om een klein beetje inspanning te doen. Ik durf er zijn almoes om verwedden dat het makkelijker zitten is op zijn kussentje dan op mijn bureaustoel op het werk.

Als je dan toch medelijden probeert op te wekken bij de passanten, doe het dan tenminste op een deftige manier. Met de blote knieën op de straatstenen bijvoorbeeld. Maar blijkbaar is zelfs een klein beetje moeite doen bij het bedelen ook al teveel gevraagd. Het mag tegenwoordig echt geen moeite meer kosten. Waar gaat dat naar toe met de wereld?

Parkeren in Brussel, het is niet eenvoudig. Zeker niet voor eigenaars van grote, brede wagens.

Nu Ami in de garage staat om haar waterpomp te laten vervangen – later een beetje meer hierover – kreeg ik van de garage een Audi A6 mee als vervangwagen. Aangenaam rijden dat wel, maar groot en breed dat die is.

Hoe groot en breed merkte ik pas vanmorgen in de parking. Nu staan de parking in Brussel niet echt bekend om hun grote plaatsen, maar vandaag heb ik toch een beetje moeten parkeren als een idioot. Normaal doe ik altijd mijn uiterste best om mooi tussen de lijntjes te parkeren zodat iedereen plaats genoeg heeft. En tot nu toe lukte dat ook mooi.

Met de A6 dus niet. Terwijl ik mij langs links verzekerde van voldoende plaats om mijn deur open te kunnen doen zonder de wagen naast mij te beschadigen bleek dat ik rechts een stuk op de gele lijn stond. Ik heb nog geprobeerd om iets meer naar links te gaan staan, maar dan had ik mijn deur niet meer open gekregen zonder de BMW naast mij te beschadigen, hoewel die mooi binnen zijn vak staat.

Ik zal blij zijn als ik mijn kleine A4 terug heb. Veel aangenamer om te parkeren.

Tijdens mijn middagpauze trok ik vandaag Brussel in om foto’s te nemen rond het thema kleur. Gisteren had ik er al twee kunnen maken en vandaag was het plan om op zoek te gaan naar een winkeltje met felle kleurtjes in de vitrine. Een collega gaf mij nog snel mee dat er zich een kleurrijk snoepwinkeltje te vinden is in de Kleerkopersstraat.

Uiteindelijk ben ik in totaal drie winkeltjes binnen gegaan om foto’s te nemen. Bij de eerste keer had ik eerlijk gezegd nog wat schroom maar ik was aangenaam verrast dat als je het maar vriendelijk vraagt de mensen er helemaal geen probleem van maken. Telkens deed ik dezeflde uitleg waarbij ik zei dat ik voor de avondschool foto’s moest maken van kleur en vroeg ik of het een probleem was of ik een paar minuutjes mocht fotograferen in het winkeltje. En tot driemaal toe was het geen probleem.

Eerlijk gezegd had ik dat niet verwacht. Ik had meer norse reacties gekregen, maar blijkbaar is de maatschappij toch nog niet zo verzuurd als men laat uitschijnen. Een vriendelijk woord en een glimlach doen het blijkbaar nog altijd goed. In de laatste winkel die ik bezocht zie de verkoopster zelfs dat ik best op 2 februari zou kunnen terugkomen omdat er dan nieuwe stock geleverd word en de winkel een nog kleurrijkere aanblik heeft.

Mooi toch als de mensen je zo willen helpen.

Zoals eerder al gezegd is het thema van de volgende tussentijdse evaluatie voor mijn cursus digitale fotografie Landschap.

Door het vriendelijk te vragen kreeg ik toestemming om van op een dak in Brussel foto’s te nemen tijdens de zonsopgang vanmorgen (waarvoor nogmaals dank). Eén van die foto’s zal ik dan ook indienen, maar ik ben er nog niet uit welke. Hoewel ik een lichte voorkeur heb voor één foto heb ik mijn selectie al beperkt tot 4 foto’s.

Maar omdat ik er zelf al wel eens naast heb gezeten, vraag ik graag de mening van mensen die er wel iets van af kennen of een erg uitgesproken mening hebben. Onderaan deze blogpost staat een poll waar u uw voorkeur te kennen kan geven. Een gemotiveerde mening in de comments wordt uiteraard ook geapprecieerd.

Foto 1

Foto 2

Foto 3

Foto 4

 Loading ...

Zo een paar keer per jaar hebben we op het werk een production launch. Keihard werken van ergens rond de middag tot ‘s avonds of soms wel eens tot ‘s morgens.

Uiteraard dient dan de innerlijke mens versterkt te worden en dit wil al eens gebeuren door pizza te bestellen. En elke keer zeg ik mooi in welk gebouw ze moeten zijn en waar ze dat gebouw kunnen vinden. En neem van mij aan, het is een bekend gebouw. En een lelijk ook, maar dat doet hier niet veel ter zake.

En toch slagen de pizza bezorgers er telkens in om niet te vinden waar ze moeten zijn. Zelfs – zoals vandaag – als het pizza-maak-ding op minder dan 300 meter van het gebouw verwijderd is. Een mens zou er zot van worden.

Een bestelling uit Nederland laten komen en hier laten afleveren lukt op twee dagen. Maar een pizza van 300 meter verder laten komen lukt niet zonder 5 keer over en weer te telefoneren. Een schande. En dan nog enkel Frans spreken ook nog. Ik had bijna geëist dat ze gratis waren, maar dat was er over geweest.

Ik zit dagelijks om den brode in Brussel centrum. En soms gebeurt het wel eens dat ik naar een winkel in de buurt ga. Als ik bijvoorbeeld naar de apotheker moet gebeurt dat altijd in Brussel omdat ik daar 20% korting heb en sommige winkels zijn gewoon dichter bij als ik in Brussel ben. Niets dan voordelen dus.

Maar geloof het of niet, soms durf ik me wel eens ergeren als ik ga ‘winkelen’. En dan vooral aan de tweetaligheid van sommige verkopers/verkoopsters of eerder het gebrek aan tweetaligheid. Kijk, ik ga er van uit dat Brussel tweetalig is en als ik naar een winkel ga begin ik altijd in het Nederlands aangezien dit mijn moedertaal is. Ik ben klant en klant is nog steeds koning.

Maar ik ben ook geen onmens. Als ik merk dat zo’n verkoper/verkoopsters echt moeite wil doen om Nederlands te praten (zoals bijvoorbeeld bij de apotheker of in The Phone House) maar hij kan op een bepaald woord niet opkomen, dan mag wil ik het gesprek gerust in het Frans verder zetten. Geen probleem. Maar als ik  onmiddellijk beantwoord word in het Frans weiger ik pertinent om Frans te praten en zal ik mijn hele uitleg in het Nederlands doen. Het maakt me zelf s niet uit of de ander persoon dan Frans praat omdat hij of zij het Nederlands niet machtig is of het gewoon niet wil praten, maar als de verkoper die  aan mij gaat verdienen geen moeite doet, waarom zou ik het dan doen.

Ik vind het gewoon niet kunnen dat mensen die in een winkel werken in Brussel slechts één taal onder de knie hebben of slechts één taal willen spreken. Ik snap ook niet dat zulke mensen niet op de vingers getikt worden door hun werkgever. Echt klantvriendelijk komt het niet over. En als ik weet dat ik in een bepaalde winkel toch niet in het Nederlands geholpen kan worden, dan blijf ik er een volgende keer gewoon weg.

Om af te sluiten wil ik nog even een voorbeeld geven. Vanmorgen ging ik koffiekoeken kopen voor het hele team en ik bestelde in het Nederlands 12 croissants en 12 chocoladebroodjes. Na een minuutje bedenktijd vroeg de verkoopster of ik ‘douze‘ bedoelde. En dat ik € 24,60 euro diende te betalen maakte ze duidelijk door het in het Frans te zeggen en het scherm van de kassa naar mij toe te draaien.

‘Verdomme’ denk ik dan, ‘zou het nu echt zo moeilijk zijn om op z’n minst een basis aan Nederlandse kennis te vergaren’. Is het uit omwil of gewoon omdat het een dom kalf was. Ik kan het u niet zeggen. Ik wou het haar nog vragen, maar toen ik aanstalte maakte om iets te zeggen zag ik de angstige blik in haar ogen en heb ik het er maar bij gelaten.

Ik ben al van vorig jaar aan het overwegen om een (paar) keer per week met de fiets naar het werk te rijden ipv met de wagen. Het nuttige aan het aangename koppelen als het ware. Trainen terwijl ik naar het werk ga. Dat zou toch prachtig zijn.En het ziet er naar uit dat het binnenkort gaat gebeuren.

Er waren wel nog enkele praktische zaken die geregeld moesten worden maar daar zijn er al een paar van gebeurd. Zo heb ik vandaag toegang gekregen tot de fietsenstalling op het project waar ik zit alsook een sleutel voor mijn eigen persoonlijke locker om mijn spullen in op te bergen. Enkel een goed stevig slot moet ik me nog aanschaffen om mijn fiets vast te leggen. Want hoewel de fietsenstalling enkel toegankelijk is met een badge ga ik het zekere voor het onzekere nemen.

Daarnaast is er ook nog de kwestie van douchen. Of meerbepaald het gebrek aan een douche. Op het project zou er geen douche aanwezig zijn en het vooruitzicht om een hele dag bezweet rond te lopen is noch voor mij noch voor mijn collega’s aangenaam. Maar ook daar kan een mouw aan gepast worden. Ik zou me kunnen wassen op het toilet voor de gehandicapten door een teiltje te gebruiken.

Maar het allerbelangrijkste is welk traject ik zou volgen. Wat ik zeker zou willen vermijden is dat ik te lang langs een grote steenweg moet rijden waar het fietspad niet goed afgescheiden is van de rijbaan. Ik heb al van een kameraad gehoord dat het vanuit Leuven over Tervuren en zo naar Brussel heel goed te doen is. Een mooi fietspad en een groot stuk door het bos, maar dan is er nog het stuk tussen Sint-Joris-Winge en Leuven dat overbrugt dient te worden. Indien iemand een mooie en veilige route weet, dan mag hij het altijd laten weten.

Dus vanaf dat het weer wat beter wordt en het wat langer licht blijft, zal ik dus minstens één maal per week naar Brussel fietsen. Ik ben benieuwd.

Naar aloude traditie hadden we ook voor de succesvolle release van 4.0 op het project een teamevent. En onze project manager had de meest sublieme namiddag/avond activiteit gepland: Het Grand Casino Brussels.

Om ̩̩n uur ging het te voet Рdoor de regen en slechts ̩̩n maal verkeerd gelopen Рrichting het casino alwaar we eerst een afsluitende meeting hadden en eventjes naar de toekomst zouden kijken.

Na de meeting was het tijd voor aperitief met hapjes – champagne uiteraard want als we iets doen, doen we het in stijl. Na het aperitief kregen we een lekkere drie gangen maaltijd voorgeschoteld in restaurant 360°.

Blackjack en Roulette

Na het eten was het dan eindelijk zo ver. Spelen in het casino. Eerst kregen we nog een kleine inleiding in Blackjack en Roulette zodat we niet onmiddellijk zouden gepluimd worden.

Na de initiatie volgde er een kleine verrassing. Voor ieder van ons was er een klein budget voorzien in chips die we naar hartelust konden uitgeven in het casino.

In gedachte zag ik me al vele honderden euro’s winnen aan de Blackjack tafel, maar de werkelijkheid was anders. Boven op mijn bugdet dat ik gekregen had, had ik besloten om nog eens €50 chips te kopen zodat ik eventjes verder kon maar blijkbaar ben ik niet voor het geluk geboren want het geld was sneller op dan verwacht. Jammer maar helaas. Ik had liever wat geld verdiend uiteraard, maar we zijn toch weer een fantastische ervaring rijker.

PS: bovenstaande foto is niet genomen in het casino, maar in de vergaderzaal waar de meeting doorging. Omwille van veiligheidsredenen was het niet toegestaan om foto’s te nemen in het casino of het restaurant.