Wimblog

Tijdens mijn middagpauze trok ik vandaag Brussel in om foto’s te nemen rond het thema kleur. Gisteren had ik er al twee kunnen maken en vandaag was het plan om op zoek te gaan naar een winkeltje met felle kleurtjes in de vitrine. Een collega gaf mij nog snel mee dat er zich een kleurrijk snoepwinkeltje te vinden is in de Kleerkopersstraat.

Uiteindelijk ben ik in totaal drie winkeltjes binnen gegaan om foto’s te nemen. Bij de eerste keer had ik eerlijk gezegd nog wat schroom maar ik was aangenaam verrast dat als je het maar vriendelijk vraagt de mensen er helemaal geen probleem van maken. Telkens deed ik dezeflde uitleg waarbij ik zei dat ik voor de avondschool foto’s moest maken van kleur en vroeg ik of het een probleem was of ik een paar minuutjes mocht fotograferen in het winkeltje. En tot driemaal toe was het geen probleem.

Eerlijk gezegd had ik dat niet verwacht. Ik had meer norse reacties gekregen, maar blijkbaar is de maatschappij toch nog niet zo verzuurd als men laat uitschijnen. Een vriendelijk woord en een glimlach doen het blijkbaar nog altijd goed. In de laatste winkel die ik bezocht zie de verkoopster zelfs dat ik best op 2 februari zou kunnen terugkomen omdat er dan nieuwe stock geleverd word en de winkel een nog kleurrijkere aanblik heeft.

Mooi toch als de mensen je zo willen helpen.

Wim Fotografie Brussel, Fotografie, kleur, winkels

Zoals eerder al gezegd is het thema van de volgende tussentijdse evaluatie voor mijn cursus digitale fotografie Landschap.

Door het vriendelijk te vragen kreeg ik toestemming om van op een dak in Brussel foto’s te nemen tijdens de zonsopgang vanmorgen (waarvoor nogmaals dank). Eén van die foto’s zal ik dan ook indienen, maar ik ben er nog niet uit welke. Hoewel ik een lichte voorkeur heb voor één foto heb ik mijn selectie al beperkt tot 4 foto’s.

Maar omdat ik er zelf al wel eens naast heb gezeten, vraag ik graag de mening van mensen die er wel iets van af kennen of een erg uitgesproken mening hebben. Onderaan deze blogpost staat een poll waar u uw voorkeur te kennen kan geven. Een gemotiveerde mening in de comments wordt uiteraard ook geapprecieerd.

Foto 1

Foto 2

Foto 3

Foto 4

 Loading ...

Wim Fotografie Brussel, cursus, Fotografie, zonsopgang

Zo een paar keer per jaar hebben we op het werk een production launch. Keihard werken van ergens rond de middag tot ’s avonds of soms wel eens tot ’s morgens.

Uiteraard dient dan de innerlijke mens versterkt te worden en dit wil al eens gebeuren door pizza te bestellen. En elke keer zeg ik mooi in welk gebouw ze moeten zijn en waar ze dat gebouw kunnen vinden. En neem van mij aan, het is een bekend gebouw. En een lelijk ook, maar dat doet hier niet veel ter zake.

En toch slagen de pizza bezorgers er telkens in om niet te vinden waar ze moeten zijn. Zelfs – zoals vandaag – als het pizza-maak-ding op minder dan 300 meter van het gebouw verwijderd is. Een mens zou er zot van worden.

Een bestelling uit Nederland laten komen en hier laten afleveren lukt op twee dagen. Maar een pizza van 300 meter verder laten komen lukt niet zonder 5 keer over en weer te telefoneren. Een schande. En dan nog enkel Frans spreken ook nog. Ik had bijna geëist dat ze gratis waren, maar dat was er over geweest.

Wim Ergernissen Brussel, pizza

Ik zit dagelijks om den brode in Brussel centrum. En soms gebeurt het wel eens dat ik naar een winkel in de buurt ga. Als ik bijvoorbeeld naar de apotheker moet gebeurt dat altijd in Brussel omdat ik daar 20% korting heb en sommige winkels zijn gewoon dichter bij als ik in Brussel ben. Niets dan voordelen dus.

Maar geloof het of niet, soms durf ik me wel eens ergeren als ik ga ‘winkelen’. En dan vooral aan de tweetaligheid van sommige verkopers/verkoopsters of eerder het gebrek aan tweetaligheid. Kijk, ik ga er van uit dat Brussel tweetalig is en als ik naar een winkel ga begin ik altijd in het Nederlands aangezien dit mijn moedertaal is. Ik ben klant en klant is nog steeds koning.

Maar ik ben ook geen onmens. Als ik merk dat zo’n verkoper/verkoopsters echt moeite wil doen om Nederlands te praten (zoals bijvoorbeeld bij de apotheker of in The Phone House) maar hij kan op een bepaald woord niet opkomen, dan mag wil ik het gesprek gerust in het Frans verder zetten. Geen probleem. Maar als ik  onmiddellijk beantwoord word in het Frans weiger ik pertinent om Frans te praten en zal ik mijn hele uitleg in het Nederlands doen. Het maakt me zelf s niet uit of de ander persoon dan Frans praat omdat hij of zij het Nederlands niet machtig is of het gewoon niet wil praten, maar als de verkoper die  aan mij gaat verdienen geen moeite doet, waarom zou ik het dan doen.

Ik vind het gewoon niet kunnen dat mensen die in een winkel werken in Brussel slechts één taal onder de knie hebben of slechts één taal willen spreken. Ik snap ook niet dat zulke mensen niet op de vingers getikt worden door hun werkgever. Echt klantvriendelijk komt het niet over. En als ik weet dat ik in een bepaalde winkel toch niet in het Nederlands geholpen kan worden, dan blijf ik er een volgende keer gewoon weg.

Om af te sluiten wil ik nog even een voorbeeld geven. Vanmorgen ging ik koffiekoeken kopen voor het hele team en ik bestelde in het Nederlands 12 croissants en 12 chocoladebroodjes. Na een minuutje bedenktijd vroeg de verkoopster of ik ‘douze‘ bedoelde. En dat ik € 24,60 euro diende te betalen maakte ze duidelijk door het in het Frans te zeggen en het scherm van de kassa naar mij toe te draaien.

‘Verdomme’ denk ik dan, ‘zou het nu echt zo moeilijk zijn om op z’n minst een basis aan Nederlandse kennis te vergaren’. Is het uit omwil of gewoon omdat het een dom kalf was. Ik kan het u niet zeggen. Ik wou het haar nog vragen, maar toen ik aanstalte maakte om iets te zeggen zag ik de angstige blik in haar ogen en heb ik het er maar bij gelaten.

Wim Ergernissen Brussel, Frans, Nederlands, tweetalig

Ik ben al van vorig jaar aan het overwegen om een (paar) keer per week met de fiets naar het werk te rijden ipv met de wagen. Het nuttige aan het aangename koppelen als het ware. Trainen terwijl ik naar het werk ga. Dat zou toch prachtig zijn.En het ziet er naar uit dat het binnenkort gaat gebeuren.

Er waren wel nog enkele praktische zaken die geregeld moesten worden maar daar zijn er al een paar van gebeurd. Zo heb ik vandaag toegang gekregen tot de fietsenstalling op het project waar ik zit alsook een sleutel voor mijn eigen persoonlijke locker om mijn spullen in op te bergen. Enkel een goed stevig slot moet ik me nog aanschaffen om mijn fiets vast te leggen. Want hoewel de fietsenstalling enkel toegankelijk is met een badge ga ik het zekere voor het onzekere nemen.

Daarnaast is er ook nog de kwestie van douchen. Of meerbepaald het gebrek aan een douche. Op het project zou er geen douche aanwezig zijn en het vooruitzicht om een hele dag bezweet rond te lopen is noch voor mij noch voor mijn collega’s aangenaam. Maar ook daar kan een mouw aan gepast worden. Ik zou me kunnen wassen op het toilet voor de gehandicapten door een teiltje te gebruiken.

Maar het allerbelangrijkste is welk traject ik zou volgen. Wat ik zeker zou willen vermijden is dat ik te lang langs een grote steenweg moet rijden waar het fietspad niet goed afgescheiden is van de rijbaan. Ik heb al van een kameraad gehoord dat het vanuit Leuven over Tervuren en zo naar Brussel heel goed te doen is. Een mooi fietspad en een groot stuk door het bos, maar dan is er nog het stuk tussen Sint-Joris-Winge en Leuven dat overbrugt dient te worden. Indien iemand een mooie en veilige route weet, dan mag hij het altijd laten weten.

Dus vanaf dat het weer wat beter wordt en het wat langer licht blijft, zal ik dus minstens één maal per week naar Brussel fietsen. Ik ben benieuwd.

Wim Sport, fietsen Brussel, fietsen, pendelen, woon-werk verkeer

Naar aloude traditie hadden we ook voor de succesvolle release van 4.0 op het project een teamevent. En onze project manager had de meest sublieme namiddag/avond activiteit gepland: Het Grand Casino Brussels.

Om ̩̩n uur ging het te voet Рdoor de regen en slechts ̩̩n maal verkeerd gelopen Рrichting het casino alwaar we eerst een afsluitende meeting hadden en eventjes naar de toekomst zouden kijken.

Na de meeting was het tijd voor aperitief met hapjes – champagne uiteraard want als we iets doen, doen we het in stijl. Na het aperitief kregen we een lekkere drie gangen maaltijd voorgeschoteld in restaurant 360°.

Blackjack en Roulette

Na het eten was het dan eindelijk zo ver. Spelen in het casino. Eerst kregen we nog een kleine inleiding in Blackjack en Roulette zodat we niet onmiddellijk zouden gepluimd worden.

Na de initiatie volgde er een kleine verrassing. Voor ieder van ons was er een klein budget voorzien in chips die we naar hartelust konden uitgeven in het casino.

In gedachte zag ik me al vele honderden euro’s winnen aan de Blackjack tafel, maar de werkelijkheid was anders. Boven op mijn bugdet dat ik gekregen had, had ik besloten om nog eens €50 chips te kopen zodat ik eventjes verder kon maar blijkbaar ben ik niet voor het geluk geboren want het geld was sneller op dan verwacht. Jammer maar helaas. Ik had liever wat geld verdiend uiteraard, maar we zijn toch weer een fantastische ervaring rijker.

PS: bovenstaande foto is niet genomen in het casino, maar in de vergaderzaal waar de meeting doorging. Omwille van veiligheidsredenen was het niet toegestaan om foto’s te nemen in het casino of het restaurant.

Wim Professioneel Blackjack, Brussel, casino, Roulette, teamevent

Is dat nu een manier van actievoeren. Een beetje in een kraan klimmen en dan daar zomaar wat liggen.

Doe eens iets. Laat zien dat ge het verdient om een verblijfs-/werkvergunning te krijgen. De hele dag een beetje luieren, daar gaat ge niemand mee overtuigen zenne. Een beetje genieten van het zonneke, ja, maar deftig actie voeren, dat is precies te veel gevraagd.

Wim Actualiteit, Ergernissen asielzoekers, Brussel, kraan, Sans Papiers

Naast het gebouw waar ik op project zit ligt een grote bouwwerf met 4 kranen. En die kranen zijn nu het doelwit geworden van Sans Papiers die een verblijfsvergunning willen. Ondertussen zijn er al 2 kranen bezet.

Ik ben benieuwd hoe snel de regering deze keer gaat toegeven aan deze vorm van chantage.

Wim Actualiteit Brussel, kraan, sans papier

Ik begin stilaan genoeg te krijgen van de parking waar ik overdag mijn wagen parkeer.

Dankzij het werk heb ik voor deze bepaalde parking een abonnement zodat ik niet elke dag mijn ticket hoef te betalen en het uiteraard ook voor mijn werkgever voordeliger uitkomt. De parking is aan de overkant van de straat, vlak tegenover het gebouw waar ik werk. Allemaal heel handig dus. Alleen de uren van de parking beginnen mij te storen.

Zo is het al voorgekomen dat ik in het midden van de nacht niet meer aan mijn auto kon omdat de parking sluit om 1 uur ’s nachts, maar daar valt nog mee te leven want zo vaak komt het niet voor dat ik na 1 uur nog in Brussel ben. Maar ook het openings uur begint de laatste tijd tegen te steken.

Officieel gaat de parking pas om 7h ’s morgens open maar in het verleden had ik daar geen probleem mee. De poort was nog nooit gesloten en zelfs voor 6 uur kon ik altijd binnen rijden. Naar buiten rijden op dat uur lukt wel niet, want de uitrit is wel nog gesloten dan, maar hoe vaak valt dat voor?

Maar afgelopen week is het éénmaal voorgevallen dat de slagboom neer was toen ik toekwam en vandaag weer. Het was 5h40 toen ik toekwam – ik had vrij vlot verkeer gehad – en de slagboom was naar beneden. Op dat moment zit er niets anders op dan in een nabijgelegen parking te gaan parkeren die 24h/24h open is. Qua afstand naar het gebouw waar ik werk is het ongeveer hetzelfde en om ’s avonds te vertrekken is het iets makkelijke omdat ik een bepaald kruispunt dan niet hoef te doen, maar uiteraard is het wel weeral geldverspilling vermits ik een abonnement heb en nu  nog eens moet betalen om ergens anders te staan.

Hopelijk valt het in de toekomst niet te vaak meer voor dat ik voor een gesloten slagboom sta. Anders moet ik misschien overwegen om te vragen of ik een abonnement kan krijgen voor de andere parking want later komen werken omdat de parking gesloten is zie ik eerlijk gezegd niet zitten.

Wim Wim Brussel, gesloten, parking

Gisterenavond hadden we met het Siebel team een pre Go Live drink om even de stress van de laatste weken/maanden van ons af te schudden. De locatie bij uitstek hiervoor is de Depot in Brussel (ik vind hier trouwens geen website van) waar het gezellig vertoeven is.

Er was ook gevraagd of ze iets kleins konden voorzien om te eten, maar op een bepekrt aantal sandwiches na was er niets. De sandwiches waren dan ook vrij snel op en we bleven dan ook wel een beetje op onze honger zitten.

Maar geen nood, we zouden iets gaan eten en collega S. wist een goed adresje nl. Kika Kitchen op de Anspachlaan. Het eerste wat ons opviel was het vreemde interieur. Het voelde nogal jaren ‘70 à ‘80 aan met vreemde lampen, ouderwets behangpapier en ga zo maar verder. Het vreemde was dat hij mij deed denken aan mijn eerste levensjaren toen mijn ouders en ik nog in een ander huis woonden dan waar mijn ouders nu wonen. Ik geloof dat wij ongeveer dezelfde lampen hadden en een beetje soortgelijk behangpapier. Enfin, ik voelde mij er volkomen thuis.

Ook opvallend was dat elke tafel verschillend was, en er ook allemaal verschillende stoelen stonden. Zelfs heb bestek was verschillend per persoon. Wij hadden bijvoorbeeld voor 4 man, 4 verschillende vorken. Het leek alsof het hele interieur in een kringloopwinkel gekocht was.

Over het eten kan ik zeer kort zijn: het was voortreffelijk. Als voorgerecht hadden collega S. en ik een assortiment de Bruschetta. Dit was een bord met stukjes stokbrood belegd met mozarella, pesto, ham, parmezaanse kaas etc. Erg lekker en erg gevarieerd.

Als hoofdschotel had ik BÅ“uf au basilic – bÅ“uf grillé, tranché minute, gros sel, huile d’olive, pesto, basilic, pignon, parmesan, tomate genomen en ik kan zeggen dat het lang geleden was dat ik nog zo perfect gebakken vlees gegeten heb op restaurant. Ook de gratin dauphinois was heel erg lekker en de combinatie met de parmezaanse kaas maakte het helemaal af.

Als dessert was er tiramissu met speculaas en ondanks dat dit een caloriebom is heeft het zeer gesmaakt.

Een klein minputje was misschien wel de bediening. Gisteren waren er een meisje en een jongen aanwezig om de klanten te bedienen hoewel we in dit geval niet echt kunnen spreken over een jongen. We waren er vrij zeker van dat hij een overtuigde homo was. De aanleiding hievoor was het nogal vreemde kapsel, zijn maniertjes en zijn rood sjaaltje in zijn hals. Dit was echter niet de reden waarvoor we de bediening minder vonden.

De reden hiervoor is te zoeken bij het afrekenen. Nadat we de rekening gevraagd hadden hebben we er nog langer dan een half uur gezeten. Eerst duurde het verschrikkelijk lang eer men het geld kwam halen. Daarna kregen we het wisselgeld maar was de rekening er niet meer bij. En om de rekening en het btw bonnetje te maken hebben ze toch wel een dik kwartier nodig gehad.

Kortom, het was er zeer lekker om te eten, maar als je een btw bonnetje wilt achteraf kan je best tegen het wachten kunnen.

Wim Eten & Drinken Brussel, Kika Kitchen, restaurant