Wimblog

Zonder de match gezien te hebben kan ik met zekerheid zeggen dat Standard erop vooruit gegaan is tegen Arsenal. Slechts met 2 – 3 de boot in gaan is een enorme verbetering ten opzichte van 16 jaar geleden. Toen werd het in de vurige stede namelijk 0 – 7.

Pittig detail, net zoals Arsenal het gisteren zonder sterspelers zoals Van Persie, Walcott en Arsjavin moest stellen, mistte het ook in 1993 hun topscoorder maar in beide gevallen was het niet te merken aan het resultaat. Ik ben in elk geval benieuwd naar het resultaat in Arsenal?

Maar de toekomst ziet er goed uit, het heeft ook 25 jaar geduurd vooraleer Standard nog eens een landstitel kon pakken, dus binnen dik 9 jaar gaat het misschien lukken tegen Arsenal. Blijven hopen jongens.

Ik weet niet of ik dit al verteld heb, maar ik ben een grote supporter van RSC Anderlecht.
Doordat ik in de weekends ‘s nachts vaak moet werken, is het voor mij niet mogelijk om naar de competitiematchen te gaan kijken. Dus ik kijk altijd uit naar de periode dat Anderlecht Europees speelt omdat die wedstrijden in de week zijn en ik wel kan gaan kijken.

Maar dit jaar zit het er niet in vrees ik. Omdat ik geen seizoensabonnement heb kon ik nog geen abonnement kopen voor de CL.
Vorige jaren kocht ik een CL abonnement via iemand die wel een seizoensabonnement had, maar die persoon heeft dit jaar zelf geen seizoensabonnement.
Ook is de prijs dit jaar opgeslagen voor mensen die dus geen seizoensabonnement hebben. Voor een zitje in tribune C4 kosten de drie matchen samen �210. En dat is toch wel een beetje teveel van het goede vond ik. Temeer het niet zeker is dat ik alle matchen kan gaan zien.
En de kans dat er nog plaatsen vrij zijn (want de seizoensabonnementhouders krijgen voorrang en kunnen twee weken vroeger hun kaarten kopen) is tamelijk klein.

Een uitmatch zit er misschien in, maar dan zal het de match tegen Rijsel zijn. De match in Athene komt te vroeg (26/09) en de prijzen van de vluchten waren tamelijk hoog.

Wanneer Anderlecht Milaan mag gaan partij geven in San Siro zit ik in Erperheide en vermits dat al gepland was voor de datum van de match gekend was, kon ik dat moeilijk afzeggen.

Maar wie weet speelt Anderlecht een sterke groepsfase en stoten ze door naar de volgende ronde of komen ze in de EUFA beter terecht en trekken ze een mooie ploeg en kan ik wel mee op verplaatsing gaan.
Afwachten dus en hopen. Maar vooral hopen op mooi voetbal in de komende zes wedstrijden.

Van de hemel naar de hel: dit beschrijft mijn gemoedstoestand van gisterenavond.

Eigenlijk had ik op de cursus persoonscontrole, maar de finale van de Champions League was te belangrijk om te missen. Te meer omdat ik onvoorwaardelijke supporter ben van Arsneal. Ik had heel erg graag de finale bijgewoond maar vermits het uitverkocht was, moest ik op tv volgen.

Het zag er allemaal goed uit. Arsenal nam een zeer goede start en Barcelona kon er niets tegen in brengen. Maar toen Lehman een rode kaart kreeg, was mijn vreugde al heel wat minder.

Dit sloeg weeral helemaal om toen Arsenal op 0-1 kwam dankzij een erg mooi kopbal doelpunt.

De rest van de match was ik te nerveus om mij neer te zetten maar het onvermijdelijke gebeurde. Arsenal kon de man-meer situatie van Barcelona niet meer aan en slikte twee tegendoelpunten. Weg droom, weg beker met de grote oren. De verslagenheid was groot.

Vanmorgen stond ik op met een wrang gevoel. Ik weet het, het klinkt belachelijk, maar het deed me iets. Nu ga ik verder treuren over een gemiste kans.

Zonet heeft Arsenal Juventus met veel klasse verslagen met een mooie 2-0 in de kwartfinale van de Champions League.

Voor degenen die het nog niet wisten, ik ben enorm grote fan van Arsenal. Dit leidt soms wel eens tot huiselijke ruzies zoals die keer dat het cirus was in de school waar de vriendin stage deed. Ze had keihard meegewerkt aan dit project waarbij de kinderen de artiesten waren. Op de dag van het circus was het ook de finale van de FA Cup tussen Arsenal en Manchester Utd. En tot grote woede van de vriendin koos ik ervoor om naar de voetbal te kijken. Dit is een foutje die mij tot op heden nog altijd achtervolgd en telkens de vriendin Arsenal op tv ziet, maakt ze een opmerking over die welbepaalde dag.

Grote fan dus.

Vandaar dat ik ook tevreden was met de overwinning en zeker omdat ze nu een stapje dichter zijn bij de halve finale en – nu loop ik te dromen – de finale. Deze finale wordt trouwens gespeeld in le Stade de France in Parijs. Niet zo ver hiervandaan. En twee van mijn ‘dromen’ zijn om de Champions Leauge finale te zien en een match van Arsenal te zien. En waarom deze twee nu niet combineren denk ik bij mezelf.

Vanaf morgen begint mijn queeste om aan een ticket te raken voor deze match. Misschien wat voorbarig gezien het nog niet zeker is dat Arsenal de finale speelt, maar zelfs zonder Arsenal zou het een mooie belevenis zijn. Alleen weet ik natuurlijk niet waar te beginnen. Het beste zal zijn om naar het stadion zelf te mailen of bellen (allez, naar de mensen die daar werken, zo’n stadion kan natuurlijk geen telefoon aannemen).

Toen ik mijn idee opperde aan de vriendin en er de gevleugelde woorden ‘en dat mag kosten wat het wilt, dan is dat maar mijn vakantie voor dit jaar’ bij sprak, kreeg ik een blik die mij deed terug denken aan een bepaalde dag een paar jaar geleden. Mij niet gelaten hoor, die match zal mij meer plezier opbrengen dan een week ergens liggen te bakken in de zon, maar dat is weeral een ander verhaal.

Al wie denkt dat hij mij kan helpen bij het bemachtigen van een ticket, mag mij contaceren. Mijn dankbaarheid zal eeuwig zijn.