Wimblog

Gisteren had ik opnieuw een afspraak met de chirurg die mijn borstspier aangehecht heeft.

Na de obligate beleefdheden te hebben uitgewisseld mocht ik mijn t-shirt uittrekken om de borstspier aan een controle te onderwerpen. Nadat hij een paar keer aan mijn arm getrokken had ik verschillende richtingen en gevoeld had waar de spier ligt besloot hij dat alles goed aan het genezen is. Hij vroeg me ook of ik tevreden was met de symmetrie want hijzelf vond dat het uitzicht hetzelfde was als ervoor. Ik kon niet anders dan mij hierbij aansluiten.

Zijn volgende vraag was wanneer ik graag terug zou willen beginnen met powertrainen. Ik vertelde hem dat ik graag zo snel mogelijk terug zou beginnen, maar dat mijn focus op dit moment op het fietsen ligt en ik voor mezelf reeds uitgemaakt had dat ik niet voor augustus zou beginnen om alles de tijd te geven om voldoende te herstellen. De chirurg was het eens met die planning dus begin ik na onze vakantie naar Malta terug met mezelf af te beulen in de gym.

De chirurg vroeg ook of ik het nog nuttig vond om naar de kinesist te gaan. Hij wou weten of de oefeningen die ik daar deed mij echt vooruit hielpen. Ik antwoordde naar waarheid dat ik er niet zo veel meer aan had en hij bevestigde door te zeggen dat ik wat hem betrof mag stoppen met de kine. Dus mijn geplande sessie gaat nog door, maar daarna stop ik met de kine. Misschien dat ik in augustus nog een paar keer ga gaan om rustig aan en onder begeleiding te kunnen beginnen met belasting van de borstspier, maar voor nu is het dus goed geweest.

Zoals u ziet verloopt alles goed en mag ik zeker niet klagen. Na zo’n operatie had het veel erger gesteld kunnen zijn. Ik heb het in het verleden al gemerkt en nu merk ik het nogmaals dat ik vrij snel herstel na een blessure/operatie. Maar ik ben dan ook nog jong he.

Vannacht was er in de buurt van de dancing waar ik werk grote politiecontrole – wat eigenlijk zeer begrijpelijk is aangezien er soms wel eens klanten zijn die durven drinken en rijden. Politiecontroles gebeuren er wel vaker, maar deze keer was het echt strenge controle, je kon langs nergens weg en ze bleven langer staan dan normaal. Dus toen ik naar huis reed om iets na 7 stonden ze er ook nog. Ik moest ook stoppen en zette mijn wagen mooi op de parking. Ik deed mijn deur open en de volgende dialoog speelde zich af.

Ik: “Goeieavond meneer de agent”.
Agent: “Het is wel al goeiemorgen he meneer” – Ik zag meteen dat die agent dacht ik gedronken had
Ik: “Ahja, sorry, ben al een hele nacht tegen de mensen goeieavond aan het zeggen. Heb moeten werken daarmee. Wat wilt u allemaal zien van mij?”
Agent: “U mag beginnen met uw papieren te geven” – Waarop ik dus mijn papieren geef: paspoort (zo’n nieuw digitaal zonder adres erop), rijbewijs, verzekeringsbewijs, inschrijvingsbewijs en papier van de radiotaks.
Agent: “Heeft u gedronken?”
Ik: “Ja, Ice-Tea.”
Agent: “Dat zullen we dan eens controlleren he”. – De agent gaat naar de combin en komt terug met een blaastoestelletje.
Agent: “U mag hier eens blazen zolang u de pieptoon hoort en dan mag u stoppen.” – Ik blaas dus tot de pieptoon stopt.
Agent: “U bent save meneer, u mag verder rijden en gaan slapen”. – Ik dacht nog een welgemeende “Duuuuh” te zeggen, maar heb maar gewoon vriendelijk dank u gezegd en verder gereden.

Waarom geloven die mensen dat toch niet direct als ik zeg dat ik Ice-Tea gedronken heb. Of het moet zijn doordat ik goeieavond zei ipv goeiemorgen.
Enfin, het was toch eens een belevenis om eens te moeten blazen. Had dat eigenlijk nog nooit moeten doen.