Wimblog

Meer dan eens heb ik mijn vrouw al gezegd dat ze zonder mij en mijn auto nergens zou geraken. Daarmee bedoel ik uiteraard dat ik onmisbaar ben. Maar gisteren bleek dat er veel meer waarheid in die uitdrukking zit.

Gisteren belde mijn vrouw om te melden dat ze te voet naar het school was kunnen gaan omdat haar auto niet wou starten. Nu moet u niet onmiddellijk medelijden krijgen met haar want de school is maar anderhalve kilometer ver.

‘s Avonds bleek dat na ettelijke vruchteloze pogingen met startkabels de auto nog steeds niet wou starten. Om mijn onmisbaarheid nog wat extra in de verf te kunnen zetten besloot ik om zelf eens te proberen om de wagen te starten.

Tegen beter weten in probeerde ik toch nog eens of de auto niet wou starten. Als ik als enige een boiler aankrijg, zou het met de auto ook moeten lukken. Maar helaas, mijn fingerspitzengefuhl liet me zwaar in de steek. En toen kreeg ik een eenvoudig doch geniaal idee. Waarom niet gewoon de wagen in gang trekken?

Na eerst toch nog even vruchteloos geprobeerd te hebben om hem in gang te duwen heb ik toch maar een touw bovengehaald en de Corsa vastgemaakt aan de trekhaak van mijn A3 en mijn vrouw heel duidelijke instructies gegeven: in tweede versnelling zetten, koppeling induwen en laten opkomen als we snelheid genoeg hebben.

De eerste poging was meteen de goede. Motor was aangeslagen en mijn vrouw kon weer rijden. Soms zijn eenvoudige oplossing de beste. Je moet er alleen maar op komen!