Wimblog

Vorige week was het de laatste les avondschool Digitale Fotografie aan het CVO in Leuven. Ondertussen zat ik in module 3, welke logischerwijs volgt na module 1 en module 2. Ook logischerwijs zou een mens durven denken dat de modules wat moeilijker en diepgaander worden. Helaas bleek dit niet het geval te zijn.

Eerst wil ik even vermelden dat ik, op gebied van fotografie, nog heel veel te leren heb en dat ook graag zou gedaan hebben. Maar helaas lukte dat niet echt in deze module. In module 3 moesten we werken rond deze thema’s:

• Thema vlakverdeling: 3 beelden
• Geënsceneerd beeld: 1 beeld (groepswerk)
• Vrij eindwerk: min. 3 beelden
• Vrije opdracht studio: 1 beeld per groep bij stilleven
• Vormelijk drieluik: 3 beelden samen gepresenteerd

Het eerste thema,vlakverdeling, had ik liever in de eerste module gezien, samen met compositie, omdat het mijns inziens vrij belangrijk is bij de opbouw van een foto. Maar volgens het CVO hoort het pas thuis in module 3.
Mijn foto’s voor dit thema waren verre van perfect of zelfs maar goed te noemen, en met die opmerkingen kan ik perfect leven. Maar van zodra dat onderstaande foto beschouwd wordt als het (bijna) perfecte voorbeeld van een foto voor dit onderwerp, durf ik haast zeggen dat dit een kleuterklas opdracht is.

Toegegeven, de vlakverdeling is perfect aanwezig in deze foto, maar daarmee is ook alles gezegd. Er zullen wel mensen zijn die dit kunst vinden maar mij zegt het niets. Deze foto toont drie vlakken en verder niets. Geen spelen met licht en schaduw en zelfs amper 3 dimensionaal (sorry hoor Niels). Als dit het soort foto’s is dat je leert maken hoeft het voor mij al lang niet meer, vandaar dat ik uiteindelijk ook geen foto’s heb afgegeven. Voor zei dit het willen weten, de foto stelt twee muren en een plafond voor die samenkomen.

Een ander thema waar ik moeite mee had was het geënsceneerde beeld. Drie of vier lessen – van telkens 3,5 uur – werden besteed aan het bespreken van wat we zouden doen. Ik wil niet in detail treden, maar neem van mij aan dat het bijzonder ergerlijk was. Na tig uren bespreken en discussiëren werd doodleuk beslist om iets compleet anders te doen en werden de voorgaande lessen nog nuttelozer dan ze al waren.

De dag dat we de foto moesten maken, ben ik gewoonweg niet gegaan, omdat ik mezelf ken. Ik had me toch maar lopen ergeren en dat resulteert zelden in iets goeds. Van wat ik achteraf hoorde was het vooral chaos…

Met een twaalftal man één scene maken en dan één persoon op de ontspanknop laten drukken heeft volgens dan mij ook niet veel met fotografie te maken. Of het moest zijn dat ik de memo gemist heb waarin staat dat fotografie vanaf nu in groep beoefend dient te worden. Qua besparing zou het wel kunnen tellen. Met z’n twaalven één Canon 1Ds kopen…

De studiolessen (drie meen ik mij te herinneren) waren ook groepswerk. Drie groepjes kregen elk twee lampen, wat versleten, gescheurde achtergronden en beginnen maar. Uitleg kregen we amper. Soms kwam de leraar een kijkje nemen hoe het ging en gaf hier en daar wel een tip, maar voor de rest was het trial and error. Op zich is er niets mis met trial and error, maar binnen het kader van een schoolse opleiding had ik graag wat meer uitleg gekregen. En uiteraard diende hier ook weer een (aantal) foto’s gemaakt te worden met 1 camera per groepje, waarna de RAW bestanden mochten uitgewisseld worden om ze te kunnen bewerken.

En dus is het nu tijd voor een evaluatie. Heb ik iets gehad aan deze module? Niet echt. Had het beter gekund? Volgens mij wel. Veel minder praten over de groepsopdracht (of ze helemaal schrappen) en meer dingen aanleren – zowel theoretisch als praktisch – had de cursus zoveel beter kunnen maken. Nu was het niet veel meer dan bezigheidstherapie. Maar dan wel de soort die 60 euro gekost heeft. En vooral heel veel tijd. En dat is bijzonder jammer.

Indien mensen mij nu vragen of het zinnig is om avondschool te volgen moet ik antwoorden met ‘Ja, maar …‘ Als je past begint met fotograferen is het inderdaad zeer aan te raden om een cursus te volgen. Zaken zoals diafragma, sluitertijd, … werden heel degelijk uitgelegd in module 1 en verder ook in module 2. En zulke basiszaken heb je best onder de knie. Maar vanaf je denkt dat het te langzaam gaat of je niets meer bijleert, zou ik aanraden om er mee te stoppen. De tijd die je in het leslokaal besteedt kan je beter besteden aan het fotograferen zelf. Vraag desnoods een meer ervaren fotograaf in jouw omgeving of hij je een paar dingen wil bijleren, geloof mij, je zal er veel meer aan hebben.

Gisteren werden op de avondschool de foto’s van het tweede thema besproken: beweging.

Naar wat ik gehoord heb denk ik dat mijn foto’s voor dit thema er wel mogen zijn en zo mogen ingediend worden voor het eindwerk. Maar oordeel vooral zelf.

Gisteren ging de les digitale fotografie over licht. En omdat fotografie veel leuker is om te doen dan om over te luisteren had de lesgever vier studiolampen bij om verschillende soorten licht te tonen.

Eén studiolamp werd voorzien van een reflector zodat we hard licht hadden. De overige drie lampen zouden voor zacht licht zorgen. Eén lamp kreeg daarvoor een paraplu, een andere een kleine softbox en de laatste een grote softbox met in het midden nog een extra stuk stof om het licht nog zachter te maken. En dan mochten we aan de slag.

Sommigen mochten op een van de vier stoelen gaan zitten en anderen mochten dan foto’s nemen. Bedoeling was uiteraard niet om het perfecte portret te nemen, maar om te kijken welke invloed de lichtbronnen hadden. Wat mij vooral verbaasde was dat er zo weinig licht was. Op ISO 800 met het diafragma helemaal open (f/5.6) had ik nog problemen om geen bewogen foto te krijgen door de langer sluitertijd.

De enige oplossing was dus de iso waarder optrekken naar 1600 en switchen naar de lichtgevoeligere lens. En nu gaat iedereen natuurlijk weer zagen over de zeer kleine scherptediepte. Maar zoals gezegd, het ging om het licht, niet om het portret.

Een paar van mijn probeersels zie je hieronder.