Wimblog

Vandaag heeft imke een tussenstandje online gezet in de Cutest Male Geek Contest. Tot mijn zéér grote verbazing sta ik momenteel op een mooie 5e plaats. Nu nog zakken zou zonde zijn denk ik dan. Eerst en vooral dus dank aan allen die al gestemd hebben. Voor zij die nog niet gestemd hebben zou ik dan toch nog eens willen vragen om voor mij te stemmen. Elke stem telt. Ga gewoon naar hier en klik op mijn foto’tje (@YoungCrazyFool).

Of weet u wat, klik gewoon hieronder op mijn foto. Dat gaat nog makkelijker. En het staat u ook vrij om dit naar zoveel mogelijk mensen door te sturen zodat zij ook kunnen stemmen.

En als ik win, geef ik een vat. Het is maar dat u het weet.

Vandaag reed ik met kameraad T. als voorbereiding voor de Ronde van Vlaanderen de groene lus ervan. Vorig jaar waren de verhoudingen zo dat ik T. op elke helling los kon rijden, maar dit jaar lagen de kansen anders.

Deels door het slechte weer en deels door gebrek aan motivatie (veroorzaakt door het slecht weer van de afgelopen maanden) staat er ongeveer 500 km minder op mijn teller dan in dezelfde periode vorig jaar. T. daarentegen is al een sinds het begin van het jaar goed aan het rijden en heeft bijgevolg iets meer dan 200 km voor op mij. Op zich geen probleem, maar waar bij mij de kilometers vooral op de rollen gereden werden, had T. al een paar langere ritten op de weg.

Het gevolg laat zich al raden. De eerste hellingen kwam ik vlot over, maar ik merkte dat het steeds moeilijker werd. Na ongeveer 50 km in het zadel kregen we de Muur en de Kapelmuur voor de wielen geschoven en hier was aanklampen het enige wat ik nog kon doen. Overnemen laat staan wegrijden zat er niet in. Dit was echter nog maar een voorbode van wat komen moest.

Op de Bosberg – toch wel een helling die ik graag doe – parkeerde ik volledig en moest ik een gat laten van goed 40 meter. Wat ik ook probeerde, ik kwam niet vooruit. Hetzelfde verhaal speelde zich af op de paar hellingen die daar op volgenden. Op de Eikenmolen heb ik zelfs niet meer geprobeerd om te volgen. Schakelen naar een klein verzet en op eigen tempo naar boven rijden. Tot veel meer was ik niet in staat. Bij de minste molshoop die we over moesten, ontploften mijn benen. Een gevoel dat ik nooit eerder meegemaakt had. Moeten passen in een beklimming en de kracht niet meer hebben om op mijn tanden te bijten waren een nieuw gegeven voor mij.

Ben ik dan slechter in conditie dan vorig jaar. Verre van, we hebben de rit zelfs gereden met een gemiddelde snelheid die 1 km/h hoger lag dan vorig jaar. Kameraad T. was gewoon stukken beter dan vorig jaar. Hij heeft mij gewoon puur op klasse naar huis gereden. Moet ik panikeren? Zeker niet.! Moet ik excuses zoeken. Absoluut niet. T. is/was gewoon beter. Het enige dat mij te doen staat is bij trainen. Huilend in een hoekje gaan zitten brengt geen zoden aan de dijk. En het zal me zeker niet helpen om een helling te nemen. Is mijn ego gekwest. Toch wel een beetje, maar dat neemt niet weg dat T. alle respect verdient.

Gisteren vond er op het werk een aanval plaats op mijn status van Alfamannetje. Maar gelukkig voor mijn ego heb ik de aanval zonder veel moeite kunnen parreren. Het was dan ook wel een halfslachtige aanval. Een beetje naïef zelfs.

De situatie zat zo:

Collaga B. vroeg aan mij of hij zou kunnen winnen bij mij met armworstelen. Ik antwoorde naar waarheid dat ik het niet kon zeggen omdat armworstelen toch wel om techniek draait en ik er niet zo bedreven in ben. Maar op pure kracht zou ik het zonder problemen van hem kunnen halen. Ik vroeg dan ook om het eens te proberen maar met het smoesje dat we in een professionele omgeving zaten probeerde hij er zich van af te maken. Geen probleem voor mij uiteraard.

‘s Avonds stuurde hij me nog wel een sms met als inhoud één enkel woord: sissy. Uiteraard kon ik dit niet over mij laten gaan, maar ‘s anderendaags bleef hij halstarrig weigeren om de ‘strijd’ aan te gaan. Nog steeds geen probleem, ooit zal het er wel van komen.

Op dat moment zegt collega J. dat hij wel eens tegen mij wil armworstelen. En dat hij er vrij zeker van is dat hij zal winnen. Nu moet u weten dat collega J. groter is dan mij, maar een stuk minder zwaar is en een stuk tengerder van lichaamsbouw. Ik vond het dus een beetje een vreemde opmerking, maar ik weiger nooit een uitdaging, zeker niet als het een eitje beloofd te worden.

Nadat we een zaaltje gevonden hadden dat vrij was het eigenlijk snel beklonken. Ongeveer 10 seconden heeft hij weerstand kunnen bieden. Meer niet.  Tot ieders verbazing wou collega J. het nog eens proberen. Met ongeveer hetzelfde resultaat trouwens. Alleen nog iets sneller deze keer Groot in de nederlaag kan hij trouwens niet genoemd worden. Hij blijft volhouden dat het nipt was dat hij verloren had. No big deal uiteraard. Leven en laten leven.

In de rand van deze activiteiten was er nog een grappig moment vanmorgen. Collega E. kwam binnen en vroeg aan collega J. “Doet uw arm nog zeer?”. Zeer rake opmerking dus.

Naar mijn gevoel zit er een rematch aan te komen. Maar die leggen we dan uiteraard op video vast. Zodat we kunnen nagaan of het echt nipt was. Wordt vervolgd…

Volgens de vriendin ben ik een klein beetje zelfingenomen. Deze opmerking kreeg ik nadat ik zei dat de afkorting www in een url stond voor Wims Wondere Wereld. Ik weet ook wel dat het staat voor World Wide Web, maar ze zouden het toch moeten veranderen vind ik .