Het begint er steeds meer op te lijken dat mensen geen moeite meer willen doen om iets te bereiken. Taking it the easy way out is bijna een algemene levensstijl geworden. En dan klagen dat er geen resultaat geboekt wordt natuurlijk.

Neem nu vanmorgen. Ik liep door de Nieuwstraat in Brussel en merkte een bedelaar op. Nu weet u misschien al dat ik niet hoog oploop met bedelaars, en u neemt het mij waarschijnlijk ook kwalijk, maar deze bedelaar slaagde erin om mij nog wat meer dan normaal te ergeren.

De man in kwestie zat op zijn knieën en hield een bordje vast. Een tactiek die door wel meer bedelaars gehanteerd wordt. Maar blijkbaar mag het allemaal niet te moeilijk zijn en oog voor detail vond de persoon ook niet nodig.

Niet enkel hield hij zijn bordje ondersteboven vast – een klein beetje nakijken of alles correct staat lijkt me nu toch niet te veel gevraagd – maar hij had ook een, op het uitzicht afgaand zacht, kussentje onder zijn knieën.

Denkt deze man nu werkelijk dat hij zich zo kan onderscheiden van alle andere bedelaars zodat hij een aalmoes krijgt in plaats van de bedelaar twee winkels verder? Waarom zou iemand hem iets geven als hij het al te moeilijk vindt om een klein beetje inspanning te doen. Ik durf er zijn almoes om verwedden dat het makkelijker zitten is op zijn kussentje dan op mijn bureaustoel op het werk.

Als je dan toch medelijden probeert op te wekken bij de passanten, doe het dan tenminste op een deftige manier. Met de blote knieën op de straatstenen bijvoorbeeld. Maar blijkbaar is zelfs een klein beetje moeite doen bij het bedelen ook al teveel gevraagd. Het mag tegenwoordig echt geen moeite meer kosten. Waar gaat dat naar toe met de wereld?