Archive

Posts Tagged ‘Ergernissen’

CGKR

February 18th, 2010
8 comments 123 views

Naar aanleiding van dit had ik een mailtje gestuurd naar het Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding om meer uitleg of dit zomaar kon.

Woensdag kreeg ik – geheel tegen mijn verwachtingen in – een mailtje terug

Beste meneer Van den Eynde,

We hebben uw melding via onze website goed ontvangen. Aangezien het hier specifiek gaat om een toepassing van de taalwetgeving, verwijs ik u door naar de bevoegde instanties, bij wie u klacht kan neerleggen (het is een tweetalige dienst):

COMMISSION PERMANENTE DE CONTRÔLE LINGUISTIQUE -  BESTENDIGE TAALCOMMISSIE
Adres : 4, rue Montagne du Parc – 1000 Brussel

Tel : 02 518 23 50 – 02 518 23 51 – 02 518 23 52

Fax : 02 518 26 20

Openingsuren : 8h – 18h

Secretariaat: Mme xxx (NL)
E-mail : xxx
Tél : xx/xxx.xx.xx

Ik hoop dat deze informatie u verder helpt.

Een duidelijk antwoord dus. En ook wel best grappig dat ze erbij schrijft dat het over een tweetalige dienst gaat, wat mij nogal evident leek in dit geval.

Mijn volgende stap is dus straks even telefoneren en horen wat mijn mogelijkheden zijn. De boete is ondertussen betaald en ik weet ook wel dat ik er niet veel bij kan winnen, maar het gaat mij om het principe.

Wim Ergernissen , , ,

Sneeuwpret

February 16th, 2010
4 comments 62 views

Toen in december de eerste sneeuwvlokken vielen was ik blij als een kind, want ik heb dat graag, sneeuw. Niet om op een plank of twee laten van een berg naar beneden te scheuren, maar wel om in te wandelen of gewoon naar te kijken. Wat is er nu mooier dan moeder natuur bedekt onder een wit laagje badend in zonlicht onder een blauwe hemel met hier en daar een zacht wolkje.

Verschillende keren ben ik er op uitgetrokken, gewapend met mijn fototoestel, om te kunnen genieten van al die pracht die de winter ons kan bieden. Warm aangekleed door centimeters verse sneeuw stappen om daarna moe maar voldaan opnieuw op temperatuur te komen in aangenaam gezelschap. Dat is voor mij het ultieme wintergevoel.

Landschap

Zelfs de bijhorende verkeersellende heb ik er met plezier bijgenomen. Ik heb dan ook maar slechts één enkele keer in de file gestaan. Een kleine prijs die ik graag betaal. Maar ondertussen is het wel genoeg geweest. We zijn al halfweg februari en opnieuw ligt er sneeuw. We hebben zelfs de koudste januari in 25 jaar achter de rug? Moet de aarde trouwens niet opwarmen volgens allerhande specialisten? Waar blijft het ons beloofde Middellandszeeklimaat? Sneeuw blijft mooi, maar zoals alles graag met mate.

De reden van mijn plotse afkeer van sneeuw hoor ik u vragen? Toen ik gisteren eens mijn trainingslogboek van dit jaar vergeleek met dezelfde periode van vorig jaar werd ik keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. 110 km minder gereden tot nu toe. En de oorzaak moet niet ver gezocht worden. Slechts 4 ritten heb ik dit jaar op de weg gereden. Twee weekends op 7 weken. Een mens zou voor minder verlangen naar de lente.

Met nog ongeveer 6 weken te gaan voor de Ronde van Vlaanderen begint het nu toch een beetje spannend te worden. Ok, ik heb altijd nog een plan b waarbij ik de kleine toer van 160 km rij, maar dat zou wel een beetje falen zijn. Langs de andere kant, 260 km rijden zonder de goede basisconditie zou misschien de rest van mijn seizoen kunnen hypothekeren. Afwachten dus en hopen op beter weer zodat ik de kilometers tijdens het weekend kan opdrijven.

Maar een ding is zeker! Volgend jaar ga ik mijn seizoen voorbereiden op Mallorca of Spanje, net zoals de grote jongens. Nu alleen nog een sponsor vinden.

Wim Ergernissen , , ,

Fietspad

August 18th, 2009
6 comments 549 views

Het eerste dat mensen aan mij vragen als ze horen dat ik soms eens met de fiets rij is “gij rijdt ook wel naast het fietspad zeker in plaats van erop“. Alsof iedereen die met de fiets op de openbare weg durft te komen onmiddellijk een wielerterrorist is. En als ik dan vertel dat ik meestal wel op het fietspad rijd worden mijn woorden op ongeloof onthaald en vragen ze natuurlijk waarom ik niet altijd op het fietspad rij.

En dan probeer ik uit te leggen dat het a) niet altijd mogelijk is en b) het in principe niet altijd moet. Deze twee punten vallen eigenlijk wel samen. Want als er obstakels zijn ben je als fietser niet verplicht om op het fietspad te rijden en is het uiteraard ook vaak onmogelijk.

En obstakels bestaan er in verschillende vormen waarvan sommigen minder makkelijk te omzeilen zijn dan anderen. Kiezeltjes op het fietspad zijn ergerlijk – menig fietser zal al wel eens onderuit gegaan zijn in een bocht omdat zijn wiel wegschoof op een steentje – maar het is mogelijk om op het fietspad te blijven rijden. Stukjes glas daarentegen vermijd je best.

Maar uiteraard kan het ook gebeuren dat de mensen die lopen te klagen over de wielertoeristen hun auto op het fietspad parkeren. Of – als ze in de tuin aan het werken zijn )hun kruiwagen wat dat betreft. En ook dan moet je als fietser het fietspad verlaten en over de openbare weg rijden. Meestal is het dan ook niet zo evident om terug op het (verhoogde) fietspad te rijden. Dan rijd ik liever een paar hectometers op de baan in plaats van halsbrekende toeren uit te halen om toch maar zo snel mogelijk op het fietspad te komen.

De grootste reden echter waardoor mensen genoodzaakt zijn om naast het fietspad te rijden is de vaak erbarmelijke staat van vele fietspaden – als ze al aanwezig zijn. En België scoort hier best hoog in. Voor elke kilometer deftig fietspad hebben we hier zeker 5 à 10 kilometer slecht onderhouden fietspad. Putten, omhoogstekende stukken beton, dieperliggende duikers, het is verschrikkelijk. Niet enkel voor valpartijen maar ook voor lekrijden.

En dan vergeet ik nog bijna dat naast sommige fietspaden een parkeerstrook ligt waardoor het een hele klus is om openslaande deuren van geparkeerde voertuigen te ontwijken omdat veel mensen denken dat een buitenspiegel enkel ter versiering van de auto dient.

Maar vanuit een auto wordt zoiets niet gezien en wordt en onmiddelijk gevloekt en geclaxoneerd en gescholden. Misschien moeten de autobestuurders maar eens wat vaker zelf op de fiets kruipen om te merken dat het soms gewoon echt niet anders kan. Met wederzijds respect zouden we zoveel verder komen.

Wim Ergernissen, Sport, fietsen , , ,

Motorrijders

May 8th, 2009
7 comments 501 views

Stiekem ben ik jaloers als ik in de file sta en ik zie motorrijders tussen de wachtende auto’s door slalommen. Bijna alle auto’s gaan even opzij al was het Mozes die de Joden uit Egypte leidde en de Rode Zee deed open gaan. Ook ik ga met veel plezier eventjes opzij om een motorrijder door te laten. Gewoon uit vriendelijkheid, maar ook wel een beetje omdat ik daar ook graag zou rijden in plaats van in de file te staan. En dan het handje of het voetje van een motorrijder om je te bedanken. Daar doe je het toch gewoon voor.

En dan gebeurt het. De file trekt zich stilletjes aan op gang en gaat van stapvoets verkeer over in vertraagd verkeer. De snelheden lopen op tot boven de 70 km/h. Soms zelfs met pieken tot 100 km/h.  Maar het is nog steeds druk. Constant kijken en anticiperen wat je voorligger doet. En dan verschijnt er opeens uit het niets een motorrijder. Zo eentje met meer lef dan verstand. Ik vergewis er mij van dat of ik toch niet stil sta. Nee, ik rij nog steeds een behoorlijke snelheid, maar afgaande aan de manier waarbij ik langs rechts word ingehaald zou ik kunnen twijfelen.

Even later, nog steeds even druk maar toch nog steeds een goede snelheid. Een motorrijder steekt me weer langs rechts voorbij. Maar blijkbaar had ik niet voldoende plaats gelaten want er wordt zwaar gegesticuleerd naar mij. Blijkbaar heb ik ergens een regel over het hoofd gezien dat ik ten alle tijde motorrijders moet laten passeren. Zelfs langs rechts. Of hebben motorrijders een andere wegcode geleerd?

Soms heb je motorrijders met heel veel lef en nog veel minder verstand. Zo was er onlangs eentje die vond dat ik niet snel genoeg aan de kant ging voor hem. En dus kwam hij maar even bumperkleven. Met een motor! Mijn eerste reactie is dan om even de rem in te duwen. Maar met een motorrijder moet je natuurlijk altijd oppassen. Voor je het weet vliegt hij door je achterruit naar binnen. En dan moet een mens weer een afspraak maken met Carglass. En ik mag er niet aan denken wat een werk het moet zijn om stukjes hersenen van mijn achterbank te schrapen. Al valt dat met dat type motorrijder nog wel mee denk ik. Ik denk niet dat ze op de eerste rij stonden toen de hersenen werden uitgedeeld. Dat spaart ook weer wat werk.

En dan heb je ook nog die nieuwe trend om een oranje helm op te ztte, niet om extra op te vallen, maar om er uit te zien als een zwaantje zodat de mensen sneller opzij zouden gaan. Een mens vraagt zich af waarom. Van mijn part mogen ze het onmiddelijk verbieden. Ik rijd toch ook niet rond met een witte auto met een blauwe lijn over mijn motorkap? Als ze willen opvallen, dat ze dan een fluo hesje aan doen. Er zijn genoeg motorrijders die zo rondrijden en die heb ik altijd gezien.

Maar wat me nog het meeste stoort is de sensibiliseringscampagne die er tegenwoordig loopt door middel van borden langs de autowegen. U weet wel, met die mooie slogan:

Laat je niet verrassen. Kijk 2 keer uit voor motorrijders.

Waarom vraag ik me af? Als motorrijders zich ook aan de geldende snelheden houden kunnen ze ons niet verrassen. Nu lijkt het erop alsof motorrijders sneller mogen rijden en dat automobilisten daar maar rekening mee moeten houden. Toegegeven, ik reed ook wel eens te snel met de wagen, dus het zou hypocriet zijn om te gaan verkondigen dat er niet te snel gereden mag worden. Maar voor alles is er een tijd en een plaats. En volgens mij is een file noch de plaats noch de tijd om tegen een rotvaart auto’s langs rechts te gaan inhalen.

Uiteraard schrijf ik dit allemaal omdat ik jaloers ben omdat ik wel in de file moet staan en motorrijders niet.

Wim Ergernissen , , ,

Verkeersergernissen

December 11th, 2008
5 comments 524 views

Eigenlijk is dit blogpostje een beetje gepikt bij Goedles, maar ook ik erger mij dagelijks aan het verkeer. Hoewel er ’s morgens niet zoveel verkeer is, heb ik toch de indruk dat het dan juist de mensen zijn die hun rijbewijs in promotie bij twee pakken waspoeder gekregen hebben. Of die indruk geven ze toch als ik ze zie rijden. Maar er over praten helpt altijd, dus erover bloggen zal ook wel helpen veronderstel ik.

Inhalende vrachtwagens.
Nog steeds met stip op 1 in mijn lijstje zijn de inhalende vrachtwagens op de E314. Hier heb ik het al vaak genoeg over gehad, dus ga ik er niet te veel over uitweiden. Laat ik het er op houden dat ik ze het liefst van de weg verbannen zou zien. En dat ze met zo’n groot gevaarte rijden omdat ze waarschijnlijk hun klein pietje willen compenseren.

Linker-rijvak-plakkers.
Als er rechts plaats is, gelieve dan niet onnodig links te blijven rijden. Ok, u hebt zonet een (vracht)wagen voorbij gestoken die trager reed dan u en u doet keurig 120 km/h, maar dat is geen reden om links te blijven rijden. Er is rechts plaats dus ga daar rijden.
Ik snap dat u het niet begrepen heeft op mensen die sneller rijden dan 120 km/h en anderzijds verplicht ik u niet om sneller te rijden dan toegestaan, maar ga aub aan de kant als het kan. U bent niet alleen op de baan.

Richtingaanwijzer = voorrang.
U rijdt op het rechtbaanvak zoals hierboven gevraagd en u rijdt achter een (vracht)wagen die trager rijdt dat uzelf. U zet uw richtingaanwijzer aan en gaat naar de linkerrijstrook verwachtend dat de mensen die daar rijden wel op de rem zullen gaan staan voor u, want u heeft voorrang.
Niet dus. Het is niet omdat u uw richtingaanwijzer aan staan heeft dat u zomaar mag veronderstellen dat de rest voor u wel aan de kant zal gaan. Het siert u wel dat u uw pinker gebruikt, maar u zal toch moeten wachten tot ik u voorbij ben vooraleer van rijvak te veranderen. Waarom? Omdat u anderen hindert door er voor in te gaan rijden.

Bumperklevers.
Ik rijd 120 km/h of minder omdat er iemand voor mij rijdt die niet naar rechts kan maar u vindt het een schitterend idee om even aan mijn bumper te komen kleven. Dan kan ik u zeggen dat het u zal berouwen, want wat denkt u dat er gebeurt als de wagen voor mij weg is? Ik geef gas en voor u het weet ziet u nog enkel mijn achterlichten en hebt u voor niets de verkeersveiligheid in gevaar gebracht. En u voelt zich ongelooflijk belachelijk.

GPS rijders.
U rijdt in Brussel en weet niet waar u moet zijn. Gelukkig heeft u een GPS die u zegt hoe u moet rijden. Jammer genoeg bent u niet anticiperend genoeg en moet u keer op keer op de laatste moment van baanvak verwisselen. En u begrijpt maar niet waarom mensen u hiervoor vies bezien. U zou gewoon moeten thuis blijven en eerst uw weg een paar keer bekijken op uw GPS zodat u weet waar en hoe u moet afslagen. U zou anderen veel frustraties kunnen besparen.

En zo zijn er nog wel een paar maar dat is voor een andere keer. Anders wordt het lijstje te lang en denkt u toch maar dat ik een verzuurde mens ben die niemand kan uitstaan.

Heeft u trouwens verkeersergenissen?

Wim Ergernissen ,

Hyundai

July 3rd, 2008
11 comments 1,092 views

Ik heb een aangeboren aversie voor het merk Hyundai. En in het bijzonder voor de Tucson en Santa Fe. U kent ze wel, die wagens waarvan de eigenaar zegt dat hij met een jeep rijdt terwijl de Tucson geeneens vierwielaandrijving heeft. Eigenlijk wou iedereen die met een Tucson of Santa Fe rijdt een Mercedes GL of BMW X5 of Porsche Cayenne of Audi Q7 kopen,  maar ze hadden er de portefuille niet voor. Op zich geen probleem, ik kan zulke wagens ook niet kopen. Maar kies dan aub niet voor een Hyundai en loop zeker niet te verkondigen dat je met een jeep rijdt.

Ten eerste gaan die mensen in 99,9% van de gevallen nooit offroad en ten tweede hebben ze duidelijk niet door dat ze eigenlijk in een sardineblik rijden met de prestaties van een gemotoriseerde autoped. Maar ze rijden wel rond met een mentaliteit dat er hen niets kan gebeuren in hun ’stevige’ wagen en doen alsof ze koning van de baan zijn en iedereen voor hen moet wijken. Dan komen ze op de autostrade in uw gat hangen tegen 120 km/h – terwijl ze duidelijk zien dat er iemand voor u rijdt waardoor je zelf niet sneller kan – en als de weg dan vrij is volgen ze niet. Maar de volgende keer dat je terug iets trager rijdt, hangen ze er weer en beginnen ze met de lichten te knipperen.

Ontelbare voorbeelden van agressief gedrag van Hyuandai rijders zou ik hier kunnen vertellen, maar laat ik het houden op wat er vanmorgen gebeurde:

Ik rij op de Wetstraat in Brussel en zonder pinker komt er zo’n Tuscon op mijn vak gereden waardoor ik moet remmen en uitwijken. En die chaffeur maar kijken met een arrogante blik waaruit ik kon opmaken dat ik nog van geluk mocht spreken dat hij met zijn offroad monster mijn A3′tje niet verpletterde.

Wat daarna gebeurde was eigenlijk vrij gênant. Op de Wetstraat staan namelijk een paar verkeerslichten. Als je aan het eerste licht vertrekt op het moment dat het groen wordt en je rijdt 50 km/h – maximumsnelheid in de bebouwde kom – springt elk licht op groen zodat je kan doorrijden zonder te moeten stoppen. Tenzij je natuurlijk met een Tuscon rijdt en een geldingsdrang hebt groter dan het ego van Ignace Crombé. Dan wil je uiteraard die A3 die je daarnet vakkundig van het baanvak geduwd hebt er af rijden.

Bijgevolg heb ik erg hard moeten lachen elke keer ik de Tuscon zag wegstuiven om dan een 100 meter verder vol in de remmen te moeten gaan omdat het licht nog op rood stond. Maar het werd nog erger en gênanter. Aan het kruispunt met de Koningsstraat stonden de lichten ook op rood. Omdat er al een fietser stond te wachten ging ik wat meer naar links staan – ondertussen was ik de Tuscon voorbijgestoken. Uiteraard moest hij zich nog eens proberen te gelden en kwam hij links van mij staan, met zijn imposante auto over de witte lijn en uiteraard ook op het fietservak zodat hij ‘voorsprong’ had op mij.

En toen werd het mij even genoeg. Nadat ik had ingeschat dat de fietser ver genoeg naar rechts stond om zonder problemen hem voorbij te kunnen heb ik het gaspedaal volledig ingeduwd toen het licht op groen sprong. Even een klein spurtje en je zag de geldingsdrang van de Tuscon smelten als sneeuw voor de zon. Uiteraard kreeg ik een lichtsignaal van zijn verstralers maar zolang dat de Tuscon zich hierdoor beter voelt laat ik hem maar doen.

Haantjes gedrag op de baan, het is wat meneer.

Wim Ergernissen , , , ,

Veerle Malschaert

April 7th, 2008
10 comments 1,872 views

Beste Veerle Malschaert,

Ik moet u bedanken. Na het lezen van uw ergernissen in P-magazine hebt u mij tot inkeer doen komen. Uw zeer terechte ergernissen hebben mij het licht doen zien. Aangezien ik deze open brief op mijn blog schrijf, had u al wel kunnen raden – als intelligente vrouw zijnde – dat ik het over uw ergernis over bloggers had.

Sta me doe, lieve dame, dat ik de anderen die P-magazine niet kopen even op de hoogte te sttellen door u te citeren.

Mijn boodschap aan bloggers: get a life! Die gasten komen naar comedy kijken, kennen daar geen bal van, maar zetten wel ongevraagd hun mening op hun site. Denken ze nu echt dat iemand op hun mening zit te wachten? En hebben die niets beters te doen? Die worden daar niet eens voor betaald. Wie zijn dat trouwens? Gefrustreerde would be comedians? Gasten die graag iets zouden doen, maar niet durven en dus maar liever achter hun pc blijven zitten? Ga toch op café man; doe iets.

Veel van die bloggers zetten hun dagboek online. Ja, ge zijt vandaag opgestaan. Ja, ge hebt uw planten water gegeven. Maar wat kan ons dat schelen? Waarom wil iedereen tegenwoordig per se alles met iedereen delen? Aan al die gefrustreerde bloggers: fuck off! en hou uw bakkes!

In eerse instantie voelde ik mij door u – spreekwoordelijk dan – in het kruis getast. Ik voelde de drang om mij te verdedigen op de enige manier die ik kan gebruiken, door te bloggen. Maar toen ik er over nadacht moest ik toegeven dat u gelijk heeft. Ik ben de meeste van mijn blogpost gaan nalezen en inderdaad, ze zijn totaal nutteloos. Laat staan dat iemand anders er iets om zou geven wat ik gedaan heb, ga doen of zelfs nog maar denk.

Ik vraag me wel af wat ik nu ga doen met alle tijd die ik krijg door niet meer te bloggen. Misschien wel een acteercursus volgen. Wie weet wordt ik wel een bekende kop en kan ik ook in de boekskes mijn ergernissen gaan ventileren. En wie weet besef ik zelfs wel dat dat niet voldoende is en vraag ik de fotograaf van dienst of hij er een bezwaar tegen heeft als ik mijn tetten zo goed als volledig laat zien – kwestie van de aandacht af te leiden van mijn gebrek aan inhoud. Wel jammer dat ik geen vrouw ben, anders zou dit zeker een fijn plan geweest zijn.

Of, als ik beroemd ben en alle avonden in prime time op TV te zien ben kan ik misschien mijn dankbaarheid tegenover alle kijkers van mijn tv-programma tonen door te zeggen dat ze licht mentaal gehandicapt zijn, dat zorgt er zeker voor dat ik succes ga blijven hebben en het trekt zeker volle zalen voor mijn eerste solo voorstelling als komiek. En daarna Google ik mezelf om te kijken wat die losers van een bloggers over mij schrijven en kan ik hen daarna lekker te kakken zetten in een interview.

Strak plan lijkt me. Dus laat ik maar stoppen met bloggen, zodat u – de immer geweldige Veerle Malschaert, een ergernis minder heeft. Om mij hoeft u uw slaap dus niet meer te laten. Wel spijtig eigenlijk, want vandaag was het juist een spannende dag. Ik ben namelijk opgestaan en ik heb al mijn planten water gegeven. Jammer dat ik er nu niet meer over kan bloggen.

Met vriendelijke groeten,
Een ex-blogger.

Wim Ergernissen , , , ,

Megabikecenter Xaveer

February 29th, 2008
1 comment 1,838 views

Laat ik eens een beetje anti-reclame maken. Meerbepaald voor Megabikecenter Xaveer uit Bekkevoort. Ik heb er even aan getwijfeld of ik de naam wel zou vernoemen, maar dan dacht ik bij mezelf, waarom niet. Ze hebben het toch aan hunzelf te danken.

Mijn eerste negatieve ervarging was een paar weken geleden. We waren met drie man naar Bioracer in Tessenderlo geweest om onze fietsen te laten afstellen en van mijn mountainbike en die van een kameraad moest de stuurpen een paar centimeter zakken. Omdat we langs de winkel passeerden in het naar huis rijden stopten we daar om de aanpassingen daar te laten doen. Achteraf gezien hadden we dat uiteraard makkelijk zelf kunnen doen, maar we waren in de veronderstelling dat het moeilijker was als het in feite is.

Na een tijdje aandringen wou de eigernaar de fietsen toch aanpassen – ondanks dat het zaterdag was en hij om de een of andere reden geen herstellingen deed op zaterdag – maar het diende wel te gebeuren op de parking voor de winkel.

Toen hij zag dat mijn mountainbike een Specialized was – en hij zelf geen Specialized verdeelde – vroeg hij mij waarom ik hem niet liet afstellen waar ik hem gekocht had. Ik vertelde hem naar waarheid dat ik de fiets in Waver gekocht had omdat ik daar via via korting kreeg en ik voor zo’n prul niet naar Waver wou rijden. Meteen kwam het wijzende vingertje naar boven. Ik had – doordat ik een fiets gekocht had met koring – alle kans op garantie door de leverancier verkeken, want zoiets mag niet, kortingen geven op fietsen. Het serienummer was genoteerd en ik zou nooit nog garantie hebben, waar ik hem ook binnen deed.

Ik mocht trouwens van geluk spreken dat hij de aanpassingen wou doen aan mijn fiets, want normaal doet hij geen herstellingen aan fietsen die niet van bij hem komen. Als het druk geweest zou zijn had hij mij onmiddellijk de deur gewezen, maar nu het kalm was wou hij het wel doen.

Kijk, op zich heb ik daar niets op tegen. Dat je geen herstellingen doet op fietsen die niet van uw winkel komen, daar kan ik inkomen, maar wees er dan wel consequent en rechtlijning in. Ofwel doe je het niet en dan doe je het nooit, en ofwel doe je het wel en zaag je er niet over. Maar zeggen dat je het niet zou doen als het druk zou zijn, maar het nu wel willen doen omdat het kalm is (en je dus extra geld kan gebruiken), daar heb ik geen respect voor. Dan ben je in mijn ogen zelfs een hoer.

En de tirade ging verder. Mijn kameraad had zijn fiets – een Grandville – tweedehands gekocht. Uiteraard verdeelde hij dit merk ook niet en kon hij er geen goed woord over zeggen. Goedkope Chinese brol was het, niets anders dan problemen zou mijn kameraad er mee hebben. Allez, alles wat niet uit zijn winkel kwam was slecht, daar kwam het feitelijk op neer. Dat ondertussen mijn neef binnen voor een kleine 300 euro aan het kopen was, kon hem blijkbaar niet deren, want hij ging nog wat verder op mijn aankoop van de Specialized. Een goede fietsenhandelaar herken je volgens hem niet aan de korting die je krijgt, maar wel aan de dienst na verkoop. Korting geven doet hij niet, maar dienst na verkoop des te meer. En ik maar denken dat dat normaal was dat je dienst na verkoop bezorgt.

Ik had hem tussendoor nog gevraagd of hij goede modderbanden had voor op de mountainbike, en die had hij ook – wel ongeveer € 50/stuk – maar na die vertoning was mijn zin om daar te kopen ver te zoeken. Ik had al spijt dat mijn neef ondertussen had afgerekend want anders had ik het hem zeker afgeraden. Uiteindelijk hebben we elk nog € 2 betaald om onze stuurpen lager te laten zetten.

Achteraf thuisgekomen merkte ik trouwens dat mijn stuur moeilijker draaide dan voordien. En bij nader toezicht bleek dat hij mijn stuurpen verkeerd had vastgezet, zodat ik het alsnog zelf kon doen. En bij mijn kameraad had hij blijkbaar het stuur helemaal niet vast gezet. Misschien had hij zich beter iets harder geconcetreerden minder zitten zagen, dat had zijn werk goed gedaan geweest en had hij er misschien twee klanten bij gehad.

Vandaag was het weer van dattum. Een hele tijd geleden had ik een stuurhouder voor mijn Garmin Forerunner 305 besteld. Uiteraard had ik er al eentje, maar dat had ik via eBay in Duitsland gekocht samen met de speed en cadence sensor. En vermits Megabikecenter Xaveer Garmin verdeelde hoopte ik dat ik daar ook terecht zou kunnen. Dus hadden ze gezegd dat ik hem binnen de 10 dagen zou hebben. Mijn bestelling deed ik voor dat we daar geweest waren om de fietsen te laten afstellen. Toen we die dag daar waren vroeg ik er achter maar ze hadden nog niets gehoord van hun leverancier.

Ik had me na het vorige incident voorgenomen om er niet meer binnen te gaan, maar soms ben ik iets te goed en omdat ik die mensen toch ook niet met hun bestelling kon laten zitten ging ik vandaag nog eens horen – de mama had mij tot daar gereden – en toen ik vroeg of ze al nieuws hadden wisten ze mij doodleuk te vertellen dat hun leverancier gezegd had dat een stuurhouder voor de Garmin Forerunner 305 niet bestond. Toen ik zei dat ik dat sterk betwijfelde beweerden ze mij dat hij er echt wel vrij zeker van was dat zoiets niet bestaat. Uiteraard stonden ze even met hun mond vol tanden toen ik zei dat ik er al eentje had en dat ik gewoon op zoek was naar een tweede. Even wisten ze niet wat zeggen totdat ik zei dat ik de vorige via het internet gekocht had. En dat de gps zelf uit Amerika kwam. De uitleg was toen opeens dat dat waarschijnlijk een ander model was – wat uiteraard niet zo is. En toen was de uitleg dat ze dat waarschijnlijk niet volgen in België, wat uiteraard goed kan zijn, maar als leverancier hoor je zoiets te weten. Een kleine speurtocht op de website van Garmin zelf had de leverancier snel kunnen duidelijk maken dat het ding wel degelijk bestaat.

Ik vraag me dan af of ze wel de moeite gedaan hebben om er achter te horen en of de leverancier eventueel moeite heeft gedaan om er achter te vragen. Van zulke mentaliteit krijg ik dus stenen kloten. Nooit zet ik er nog een voet binnen. Meer nog, ik raad anderen het ook af om het te doen. Hij zal er geen boterham minder van eten, dat weet ik ook wel, maar aan mij zal hij niet meer verdienen.

Wim Ergernissen , , ,