Wimblog

Ik heb een aangeboren aversie voor het merk Hyundai. En in het bijzonder voor de Tucson en Santa Fe. U kent ze wel, die wagens waarvan de eigenaar zegt dat hij met een jeep rijdt terwijl de Tucson geeneens vierwielaandrijving heeft. Eigenlijk wou iedereen die met een Tucson of Santa Fe rijdt een Mercedes GL of BMW X5 of Porsche Cayenne of Audi Q7 kopen,  maar ze hadden er de portefuille niet voor. Op zich geen probleem, ik kan zulke wagens ook niet kopen. Maar kies dan aub niet voor een Hyundai en loop zeker niet te verkondigen dat je met een jeep rijdt.

Ten eerste gaan die mensen in 99,9% van de gevallen nooit offroad en ten tweede hebben ze duidelijk niet door dat ze eigenlijk in een sardineblik rijden met de prestaties van een gemotoriseerde autoped. Maar ze rijden wel rond met een mentaliteit dat er hen niets kan gebeuren in hun ‘stevige’ wagen en doen alsof ze koning van de baan zijn en iedereen voor hen moet wijken. Dan komen ze op de autostrade in uw gat hangen tegen 120 km/h – terwijl ze duidelijk zien dat er iemand voor u rijdt waardoor je zelf niet sneller kan – en als de weg dan vrij is volgen ze niet. Maar de volgende keer dat je terug iets trager rijdt, hangen ze er weer en beginnen ze met de lichten te knipperen.

Ontelbare voorbeelden van agressief gedrag van Hyuandai rijders zou ik hier kunnen vertellen, maar laat ik het houden op wat er vanmorgen gebeurde:

Ik rij op de Wetstraat in Brussel en zonder pinker komt er zo’n Tuscon op mijn vak gereden waardoor ik moet remmen en uitwijken. En die chaffeur maar kijken met een arrogante blik waaruit ik kon opmaken dat ik nog van geluk mocht spreken dat hij met zijn offroad monster mijn A3′tje niet verpletterde.

Wat daarna gebeurde was eigenlijk vrij g̻nant. Op de Wetstraat staan namelijk een paar verkeerslichten. Als je aan het eerste licht vertrekt op het moment dat het groen wordt en je rijdt 50 km/h Рmaximumsnelheid in de bebouwde kom Рspringt elk licht op groen zodat je kan doorrijden zonder te moeten stoppen. Tenzij je natuurlijk met een Tuscon rijdt en een geldingsdrang hebt groter dan het ego van Ignace Cromb̩. Dan wil je uiteraard die A3 die je daarnet vakkundig van het baanvak geduwd hebt er af rijden.

Bijgevolg heb ik erg hard moeten lachen elke keer ik de Tuscon zag wegstuiven om dan een 100 meter verder vol in de remmen te moeten gaan omdat het licht nog op rood stond. Maar het werd nog erger en gênanter. Aan het kruispunt met de Koningsstraat stonden de lichten ook op rood. Omdat er al een fietser stond te wachten ging ik wat meer naar links staan – ondertussen was ik de Tuscon voorbijgestoken. Uiteraard moest hij zich nog eens proberen te gelden en kwam hij links van mij staan, met zijn imposante auto over de witte lijn en uiteraard ook op het fietservak zodat hij ‘voorsprong’ had op mij.

En toen werd het mij even genoeg. Nadat ik had ingeschat dat de fietser ver genoeg naar rechts stond om zonder problemen hem voorbij te kunnen heb ik het gaspedaal volledig ingeduwd toen het licht op groen sprong. Even een klein spurtje en je zag de geldingsdrang van de Tuscon smelten als sneeuw voor de zon. Uiteraard kreeg ik een lichtsignaal van zijn verstralers maar zolang dat de Tuscon zich hierdoor beter voelt laat ik hem maar doen.

Haantjes gedrag op de baan, het is wat meneer.

Beste Veerle Malschaert,

Ik moet u bedanken. Na het lezen van uw ergernissen in P-magazine hebt u mij tot inkeer doen komen. Uw zeer terechte ergernissen hebben mij het licht doen zien. Aangezien ik deze open brief op mijn blog schrijf, had u al wel kunnen raden – als intelligente vrouw zijnde – dat ik het over uw ergernis over bloggers had.

Sta me doe, lieve dame, dat ik de anderen die P-magazine niet kopen even op de hoogte te sttellen door u te citeren.

Mijn boodschap aan bloggers: get a life! Die gasten komen naar comedy kijken, kennen daar geen bal van, maar zetten wel ongevraagd hun mening op hun site. Denken ze nu echt dat iemand op hun mening zit te wachten? En hebben die niets beters te doen? Die worden daar niet eens voor betaald. Wie zijn dat trouwens? Gefrustreerde would be comedians? Gasten die graag iets zouden doen, maar niet durven en dus maar liever achter hun pc blijven zitten? Ga toch op café man; doe iets.

Veel van die bloggers zetten hun dagboek online. Ja, ge zijt vandaag opgestaan. Ja, ge hebt uw planten water gegeven. Maar wat kan ons dat schelen? Waarom wil iedereen tegenwoordig per se alles met iedereen delen? Aan al die gefrustreerde bloggers: fuck off! en hou uw bakkes!

In eerse instantie voelde ik mij door u – spreekwoordelijk dan – in het kruis getast. Ik voelde de drang om mij te verdedigen op de enige manier die ik kan gebruiken, door te bloggen. Maar toen ik er over nadacht moest ik toegeven dat u gelijk heeft. Ik ben de meeste van mijn blogpost gaan nalezen en inderdaad, ze zijn totaal nutteloos. Laat staan dat iemand anders er iets om zou geven wat ik gedaan heb, ga doen of zelfs nog maar denk.

Ik vraag me wel af wat ik nu ga doen met alle tijd die ik krijg door niet meer te bloggen. Misschien wel een acteercursus volgen. Wie weet wordt ik wel een bekende kop en kan ik ook in de boekskes mijn ergernissen gaan ventileren. En wie weet besef ik zelfs wel dat dat niet voldoende is en vraag ik de fotograaf van dienst of hij er een bezwaar tegen heeft als ik mijn tetten zo goed als volledig laat zien – kwestie van de aandacht af te leiden van mijn gebrek aan inhoud. Wel jammer dat ik geen vrouw ben, anders zou dit zeker een fijn plan geweest zijn.

Of, als ik beroemd ben en alle avonden in prime time op TV te zien ben kan ik misschien mijn dankbaarheid tegenover alle kijkers van mijn tv-programma tonen door te zeggen dat ze licht mentaal gehandicapt zijn, dat zorgt er zeker voor dat ik succes ga blijven hebben en het trekt zeker volle zalen voor mijn eerste solo voorstelling als komiek. En daarna Google ik mezelf om te kijken wat die losers van een bloggers over mij schrijven en kan ik hen daarna lekker te kakken zetten in een interview.

Strak plan lijkt me. Dus laat ik maar stoppen met bloggen, zodat u – de immer geweldige Veerle Malschaert, een ergernis minder heeft. Om mij hoeft u uw slaap dus niet meer te laten. Wel spijtig eigenlijk, want vandaag was het juist een spannende dag. Ik ben namelijk opgestaan en ik heb al mijn planten water gegeven. Jammer dat ik er nu niet meer over kan bloggen.

Met vriendelijke groeten,
Een ex-blogger.

Laat ik eens een beetje anti-reclame maken. Meerbepaald voor Megabikecenter Xaveer uit Bekkevoort. Ik heb er even aan getwijfeld of ik de naam wel zou vernoemen, maar dan dacht ik bij mezelf, waarom niet. Ze hebben het toch aan hunzelf te danken.

Mijn eerste negatieve ervarging was een paar weken geleden. We waren met drie man naar Bioracer in Tessenderlo geweest om onze fietsen te laten afstellen en van mijn mountainbike en die van een kameraad moest de stuurpen een paar centimeter zakken. Omdat we langs de winkel passeerden in het naar huis rijden stopten we daar om de aanpassingen daar te laten doen. Achteraf gezien hadden we dat uiteraard makkelijk zelf kunnen doen, maar we waren in de veronderstelling dat het moeilijker was als het in feite is.

Na een tijdje aandringen wou de eigernaar de fietsen toch aanpassen – ondanks dat het zaterdag was en hij om de een of andere reden geen herstellingen deed op zaterdag – maar het diende wel te gebeuren op de parking voor de winkel.

Toen hij zag dat mijn mountainbike een Specialized was – en hij zelf geen Specialized verdeelde – vroeg hij mij waarom ik hem niet liet afstellen waar ik hem gekocht had. Ik vertelde hem naar waarheid dat ik de fiets in Waver gekocht had omdat ik daar via via korting kreeg en ik voor zo’n prul niet naar Waver wou rijden. Meteen kwam het wijzende vingertje naar boven. Ik had – doordat ik een fiets gekocht had met koring – alle kans op garantie door de leverancier verkeken, want zoiets mag niet, kortingen geven op fietsen. Het serienummer was genoteerd en ik zou nooit nog garantie hebben, waar ik hem ook binnen deed.

Ik mocht trouwens van geluk spreken dat hij de aanpassingen wou doen aan mijn fiets, want normaal doet hij geen herstellingen aan fietsen die niet van bij hem komen. Als het druk geweest zou zijn had hij mij onmiddellijk de deur gewezen, maar nu het kalm was wou hij het wel doen.

Kijk, op zich heb ik daar niets op tegen. Dat je geen herstellingen doet op fietsen die niet van uw winkel komen, daar kan ik inkomen, maar wees er dan wel consequent en rechtlijning in. Ofwel doe je het niet en dan doe je het nooit, en ofwel doe je het wel en zaag je er niet over. Maar zeggen dat je het niet zou doen als het druk zou zijn, maar het nu wel willen doen omdat het kalm is (en je dus extra geld kan gebruiken), daar heb ik geen respect voor. Dan ben je in mijn ogen zelfs een hoer.

En de tirade ging verder. Mijn kameraad had zijn fiets – een Grandville – tweedehands gekocht. Uiteraard verdeelde hij dit merk ook niet en kon hij er geen goed woord over zeggen. Goedkope Chinese brol was het, niets anders dan problemen zou mijn kameraad er mee hebben. Allez, alles wat niet uit zijn winkel kwam was slecht, daar kwam het feitelijk op neer. Dat ondertussen mijn neef binnen voor een kleine 300 euro aan het kopen was, kon hem blijkbaar niet deren, want hij ging nog wat verder op mijn aankoop van de Specialized. Een goede fietsenhandelaar herken je volgens hem niet aan de korting die je krijgt, maar wel aan de dienst na verkoop. Korting geven doet hij niet, maar dienst na verkoop des te meer. En ik maar denken dat dat normaal was dat je dienst na verkoop bezorgt.

Ik had hem tussendoor nog gevraagd of hij goede modderbanden had voor op de mountainbike, en die had hij ook – wel ongeveer € 50/stuk – maar na die vertoning was mijn zin om daar te kopen ver te zoeken. Ik had al spijt dat mijn neef ondertussen had afgerekend want anders had ik het hem zeker afgeraden. Uiteindelijk hebben we elk nog € 2 betaald om onze stuurpen lager te laten zetten.

Achteraf thuisgekomen merkte ik trouwens dat mijn stuur moeilijker draaide dan voordien. En bij nader toezicht bleek dat hij mijn stuurpen verkeerd had vastgezet, zodat ik het alsnog zelf kon doen. En bij mijn kameraad had hij blijkbaar het stuur helemaal niet vast gezet. Misschien had hij zich beter iets harder geconcetreerden minder zitten zagen, dat had zijn werk goed gedaan geweest en had hij er misschien twee klanten bij gehad.

Vandaag was het weer van dattum. Een hele tijd geleden had ik een stuurhouder voor mijn Garmin Forerunner 305 besteld. Uiteraard had ik er al eentje, maar dat had ik via eBay in Duitsland gekocht samen met de speed en cadence sensor. En vermits Megabikecenter Xaveer Garmin verdeelde hoopte ik dat ik daar ook terecht zou kunnen. Dus hadden ze gezegd dat ik hem binnen de 10 dagen zou hebben. Mijn bestelling deed ik voor dat we daar geweest waren om de fietsen te laten afstellen. Toen we die dag daar waren vroeg ik er achter maar ze hadden nog niets gehoord van hun leverancier.

Ik had me na het vorige incident voorgenomen om er niet meer binnen te gaan, maar soms ben ik iets te goed en omdat ik die mensen toch ook niet met hun bestelling kon laten zitten ging ik vandaag nog eens horen – de mama had mij tot daar gereden – en toen ik vroeg of ze al nieuws hadden wisten ze mij doodleuk te vertellen dat hun leverancier gezegd had dat een stuurhouder voor de Garmin Forerunner 305 niet bestond. Toen ik zei dat ik dat sterk betwijfelde beweerden ze mij dat hij er echt wel vrij zeker van was dat zoiets niet bestaat. Uiteraard stonden ze even met hun mond vol tanden toen ik zei dat ik er al eentje had en dat ik gewoon op zoek was naar een tweede. Even wisten ze niet wat zeggen totdat ik zei dat ik de vorige via het internet gekocht had. En dat de gps zelf uit Amerika kwam. De uitleg was toen opeens dat dat waarschijnlijk een ander model was – wat uiteraard niet zo is. En toen was de uitleg dat ze dat waarschijnlijk niet volgen in België, wat uiteraard goed kan zijn, maar als leverancier hoor je zoiets te weten. Een kleine speurtocht op de website van Garmin zelf had de leverancier snel kunnen duidelijk maken dat het ding wel degelijk bestaat.

Ik vraag me dan af of ze wel de moeite gedaan hebben om er achter te horen en of de leverancier eventueel moeite heeft gedaan om er achter te vragen. Van zulke mentaliteit krijg ik dus stenen kloten. Nooit zet ik er nog een voet binnen. Meer nog, ik raad anderen het ook af om het te doen. Hij zal er geen boterham minder van eten, dat weet ik ook wel, maar aan mij zal hij niet meer verdienen.