Ongeveer 6 weken na mijn fasciotomie om het probleem van mijn slapende voet tijdens het lopen aan te pakken, liep ik gisteren voor het eerst weer. De omstandigheden waren ideaal, een zonnige warme nazomer dag.

Van in het begin merkte ik al een verschil. De laatste keer dat ik liep voor mijn operatie waren mijn scheenbeenspieren al volledig verkrampt en hard na minder dan 1 km gelopen te hebben en nu bleef dit gevoel helemaal weg. Wel merkte ik dat het lang geleden was en dan vooral in mijn kuiten maar de slapende voet bleef weg.

Zelfs na 3 km, het punt waarop ik voor de operatie altijd moest stoppen, had ik geen last van mijn voeten. Heel even dacht ik een kleine tinteling te voelen in de tenen van mijn linker voet, en stopte ik heel even. Maar gelukkig was de tinteling sneller verdwenen dan dat ze gekomen was en kon ik zonder problemen verder lopen.

Na 5 km was mijn kaars wel uit. Drie maanden niet lopen heeft mijn conditie duidelijk geen deugd gedaan, maar die zal wel snel terug komen. Het belangrijkste is nu dat het probleem van de slapende voet opgelost is. Ik ben wel nog steeds voorzichtig en wacht de komende looptrainingen af vooraleer ik durf zeggen dat het probleem definitief van de baan is, maar het ziet er in elk geval goed uit.

Het lijkt er stilaan op dat er een oorzaak gevonden is voor mijn slapende voet tijdens het lopen.

Na een drietal sessies bij de osteopaat waar onder andere gedacht werd dat het probleem kwam door een gekanteld bekken en een ruggenwervel die niet op zijn plaats zat, besloot ik op aanraden van iemand naar een orthopedist te gaan.

Onmiddellijk nadat ik mijn probleem had uitgelegd vroeg hij of ik dan vooraan mijn been ook harde stijve spieren had, wat dus effectief het geval is. En dus kon hij al heel snel de diagnose van chronisch compartiment syndroom stellen.

Dit komt er op neer dat het kapsel om de spieren in mijn onderbeen te strak zit en bij de inspanning van het lopen zwellen mijn spieren zodanig op dat de bloedtoevoer afgesloten wordt en hierdoor mijn voet in slaap valt. De enige oplossing hiervoor is een operatie, nl een fasciotomie, waarbij het kapsel rond de spieren opengesneden wordt zodat de bloedtoevoer niet meer afgesneden kan worden.

Maar omdat de orthopedist zeker wou zijn dat dit het probleem was, stelde hij voor om eerst nog even naar de bloedvaten in mijn been te laten kijken zodat hij kon uitsluiten dat het niet veroorzaakt werd door een verstopt bloedvat. Dit onderzoek toonde aan dat mijn bloedvaten perfect in orde zijn en niet de oorzaak zijn.

Ondertussen heb ik mijn volgende afspraak op 30 juli bij de orthopedist om te kijken wanneer we de operatie kunnen inplannen. Het zou om een vrij eenvoudige operatie gaan waarbij geen te lange revalidatie nodig is. Hoewel het probleem zich voornamelijk rechts voor doet, ga ik toch eens horen of het mogelijk is om links dezelfde ingreep te doen, als was het maar preventief. Kwestie dat ik er in één keer van verlost ben en binnenkort weer terug kan lopen.