Duatlon

Zo heel af en toe moet ik een uitdaging hebben en hoewel 2013 nog niet begonnen is, heb ik toch al een uitdaging voor komend jaar.

In een opwelling van enthousiasme en overmoed heb ik me namelijk ingeschreven voor een duatlon op 24 maart. 6 kilometer lopen, 24 kilometer mountainbiken en vervolgens nog eens 6 kilometer lopen. En dat allemaal achter elkaar, zonder rust er tussen.

6 kilometer lopen is geen enkel probleem en ook 24 kilometer mountainbiken lukt me zonder veel problemen. Maar een combinatie van beiden met op het einde nog eens 6 kilometer lopen gaat waarschijnlijk bijzonder zwaar worden. Maar anders was het natuurlijk geen uitdaging.

Om me optimaal voor te bereiden op deze duatlon zal er dus hard getraind moeten worden. Zowel lopen als mountainbiken en liefst nog samen op één dag. De twee keer dat ik dit al gedaan heb, waren vrij zwaar, dus er is nog wat werk aan de winkel.

En om mijn debuut in het hele duatlon gebeuren niet meteen te moeilijk te maken heb ik me ook ingeschreven om op 24 februari een iets ‘eenvoudigere’ duatlon mee te doen. 3 kilometer lopen, 19 kilometer mountainbiken en 3 kilometer lopen.

Twee uitdagingen dus, en al meteen vrij vroeg op het jaar. Ik ben benieuwd of het mij gaat lukken, maar ik ga er alles aan doen natuurlijk om te slagen. Bent u ook benieuwd, kom dan zeker supporteren voor mij op 24 maart in Diest.

Naar huis gereden

Vandaag reed ik met kameraad T. als voorbereiding voor de Ronde van Vlaanderen de groene lus ervan. Vorig jaar waren de verhoudingen zo dat ik T. op elke helling los kon rijden, maar dit jaar lagen de kansen anders.

Deels door het slechte weer en deels door gebrek aan motivatie (veroorzaakt door het slecht weer van de afgelopen maanden) staat er ongeveer 500 km minder op mijn teller dan in dezelfde periode vorig jaar. T. daarentegen is al een sinds het begin van het jaar goed aan het rijden en heeft bijgevolg iets meer dan 200 km voor op mij. Op zich geen probleem, maar waar bij mij de kilometers vooral op de rollen gereden werden, had T. al een paar langere ritten op de weg.

Het gevolg laat zich al raden. De eerste hellingen kwam ik vlot over, maar ik merkte dat het steeds moeilijker werd. Na ongeveer 50 km in het zadel kregen we de Muur en de Kapelmuur voor de wielen geschoven en hier was aanklampen het enige wat ik nog kon doen. Overnemen laat staan wegrijden zat er niet in. Dit was echter nog maar een voorbode van wat komen moest.

Op de Bosberg – toch wel een helling die ik graag doe – parkeerde ik volledig en moest ik een gat laten van goed 40 meter. Wat ik ook probeerde, ik kwam niet vooruit. Hetzelfde verhaal speelde zich af op de paar hellingen die daar op volgenden. Op de Eikenmolen heb ik zelfs niet meer geprobeerd om te volgen. Schakelen naar een klein verzet en op eigen tempo naar boven rijden. Tot veel meer was ik niet in staat. Bij de minste molshoop die we over moesten, ontploften mijn benen. Een gevoel dat ik nooit eerder meegemaakt had. Moeten passen in een beklimming en de kracht niet meer hebben om op mijn tanden te bijten waren een nieuw gegeven voor mij.

Ben ik dan slechter in conditie dan vorig jaar. Verre van, we hebben de rit zelfs gereden met een gemiddelde snelheid die 1 km/h hoger lag dan vorig jaar. Kameraad T. was gewoon stukken beter dan vorig jaar. Hij heeft mij gewoon puur op klasse naar huis gereden. Moet ik panikeren? Zeker niet.! Moet ik excuses zoeken. Absoluut niet. T. is/was gewoon beter. Het enige dat mij te doen staat is bij trainen. Huilend in een hoekje gaan zitten brengt geen zoden aan de dijk. En het zal me zeker niet helpen om een helling te nemen. Is mijn ego gekwest. Toch wel een beetje, maar dat neemt niet weg dat T. alle respect verdient.

Sneeuwpret

Toen in december de eerste sneeuwvlokken vielen was ik blij als een kind, want ik heb dat graag, sneeuw. Niet om op een plank of twee laten van een berg naar beneden te scheuren, maar wel om in te wandelen of gewoon naar te kijken. Wat is er nu mooier dan moeder natuur bedekt onder een wit laagje badend in zonlicht onder een blauwe hemel met hier en daar een zacht wolkje.

Verschillende keren ben ik er op uitgetrokken, gewapend met mijn fototoestel, om te kunnen genieten van al die pracht die de winter ons kan bieden. Warm aangekleed door centimeters verse sneeuw stappen om daarna moe maar voldaan opnieuw op temperatuur te komen in aangenaam gezelschap. Dat is voor mij het ultieme wintergevoel.

Landschap

Zelfs de bijhorende verkeersellende heb ik er met plezier bijgenomen. Ik heb dan ook maar slechts één enkele keer in de file gestaan. Een kleine prijs die ik graag betaal. Maar ondertussen is het wel genoeg geweest. We zijn al halfweg februari en opnieuw ligt er sneeuw. We hebben zelfs de koudste januari in 25 jaar achter de rug? Moet de aarde trouwens niet opwarmen volgens allerhande specialisten? Waar blijft het ons beloofde Middellandszeeklimaat? Sneeuw blijft mooi, maar zoals alles graag met mate.

De reden van mijn plotse afkeer van sneeuw hoor ik u vragen? Toen ik gisteren eens mijn trainingslogboek van dit jaar vergeleek met dezelfde periode van vorig jaar werd ik keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. 110 km minder gereden tot nu toe. En de oorzaak moet niet ver gezocht worden. Slechts 4 ritten heb ik dit jaar op de weg gereden. Twee weekends op 7 weken. Een mens zou voor minder verlangen naar de lente.

Met nog ongeveer 6 weken te gaan voor de Ronde van Vlaanderen begint het nu toch een beetje spannend te worden. Ok, ik heb altijd nog een plan b waarbij ik de kleine toer van 160 km rij, maar dat zou wel een beetje falen zijn. Langs de andere kant, 260 km rijden zonder de goede basisconditie zou misschien de rest van mijn seizoen kunnen hypothekeren. Afwachten dus en hopen op beter weer zodat ik de kilometers tijdens het weekend kan opdrijven.

Maar een ding is zeker! Volgend jaar ga ik mijn seizoen voorbereiden op Mallorca of Spanje, net zoals de grote jongens. Nu alleen nog een sponsor vinden.

No guts no glory

Vorige week schreef ik dat ik graag heroisch wou worden, welnu ik zal het worden. En om zeker te zijn dat ik goed voorbereid ben om het godendom te betreden heb ik mij alvast ingeschreven.

Ronde van Vlaanderen

Op zaterdag 3 april zal ik in Brugge aan de start verschijnen voor de volle 260 km van de Ronde van Vlaanderen. Dat wil zeggen dat er vanaf nu terug maniakaal zal getraind worden. Het sociale leven zal de komende maanden even aan de kant moeten gezet worden om mij voor de 100% te kunnen geven. Maar dan zal ik wel iets te vertellen hebben als ik daarna terug onder de mensen kom.

Ronde Van Vlaanderen voor wielertoeristen

Zaterdag 3 april 2010 wordt een heroïsche dag. Duizenden wielertoeristen treden dan opnieuw in de voetsporen van de wielerhelden en rijden zelf hun Ronde van Vlaanderen. Zo staat het althans te lezen op de website van de Ronde van Vlaanderen.

Vorig jaar reed ik mijn eerste Ronde van Vlaanderen. En wat een gevoel was het toen  ik op De  Muur reed. Een fantastische ervaring. Maar wat zou ik dit jaar graag zelf echt heroïsch zijn. De Muur naar boven rijden met al een goede 230 kilometer in de benen. Dat is iets dat enkel voor de echte wielertoerist is weggelegd. De trainingsbeesten die week in week uit honderden kilometers afmalen. Die zich niet laten tegenhouden door wind of regen. Bijna elke dag zitten ze op hun fiets, af te zien met maar één enkel doel voor ogen. Om 6 uur ‘s morgens starten in Brugge om dan 260 kilometer later over de finish te rijden. Dat wil ik doen.

Maar dan zal ik snel terug mijn strak trainingsschema van onder het stof moeten halen. Om 260 kilometer te fietsen vrees ik dat je toch al een paar duizend kilometer in de benen moet hebben. Misschien moet ik mij gewoon meteen inschrijven. Impulsief en zonder na te denken. Dan heb ik een doel, iets om naar toe te werken. Iets waardoor ik, als ik een dag training wil overslaan, mij schuldig zou voelen. Een doel om te koesteren zodat ik na afloop een straf verhaal heb om te vertellen. Ik wil een held zijn! Ik denk dat ik het ga doen.

Hirrlingen

Door de uiteindelijk toch slechte weersvoorspellingen werd onze trip naar de Vogezen een trip naar Duitsland. En in plaats van een volle week werden het jammer genoeg maar drie dagen. Dat zat namelijk zo. D. had maar tot en met dinsdagmiddag verlof genomen. Normaal gezien was dat geen probleem geweest moesten we in de Vogezen gezeten hebben, maar omdat we nu bij D. thuis logeerden was het nogal moeilijk om daar langer te blijven. Maar op de drie dagen die we daar waren hebben we wel het beste van onszelf gegeven.

Onze uitvalbasis voor de eerste twee ritten was Hirrlingen. De eerste dag – na een autorit van ongeveer 550 km – stond er losrijden op het programma. Al snel bleek dat de rit niet zo zou verlopen. Uiteindelijk deden we die dag 76,82 km/h aan een gemiddelde snelheid van 32,6 km/h en haalden we 554 hoogtemeters. Het einde was nog even op de tanden bijten want de laatste 500 meter gingen over een helling van 12%.

Hoogtemeters Rit 1

De tweede rit zou al wat meer bergachtig worden en met 1127 hoogtemeters werd die verwachting ingelost. De rit zelf was 115,10 km lang en werd afgevlamd tegen een gemiddelde van 29,9 km/h. In deze rit heb ik ook gemerkt dat ik aan pure kracht op de fiets nog moet werken naar volgend seizoen toen. Vanaf 80 km kreeg ik het moeilijk om op de stukke van 2 à 3% het tempo van 35 km/h te blijven volgen. Net het wiel houden ging nog, maar zelfs daar moest ik op de tanden bijten.

Hoogtemeters Rit 2

Tijdens de derde rit voelden de benen toch al wat beter dan daags voordien en dat was maar goed ook, want in deze derde rit waren drie beklimmingen opgenomen. Tijdens deze klimmetjes werd duidelijk hoeveel progressie ik gemaakt had op een jaar tijd. Waar ik vorig jaar in de Vogezen nog op elke helling op minuten gereden werd door B. en D. kon ik hier het tempo van D. vlot volgen en kon ik B. achter mij laten. Met één helling die boven de 1000 meter hoog was kwamen we op deze rit op een totaal aantal hoogtemeters van 1445. De lengte van de rit was 101,14 km en werd gereden met een gemiddelde snelheid van 26,8 km/h.

Hoogtemeters Rit 3

Op drie dagen hebben we dus ongeveer 300 km gereden en daarmee hebben we ons doel van veel te fietsen bereikt. Naast fiesten hebben we buiten drinken en slapen niet bijzonder veel gedaan, maar dat stond dan ook niet op het programma.

Idioten op het fietspad

Afgelopen maandag ben ik aan het fietsen, het gaat goed en ik haal eens alles uit de kast gedurende 2 uur. Op een gegeven moment ben ik bezig aan de ‘beklimming’ van de Houwaartse berg en bijna op de top staat een wagen pal op het fietspad geparkeerd omdat de bestuurder een kleine blaas – en waarschijnlijk ook een klein pietje – had en bijgevolg dringend moest plassen. Uiteraard had hij ook in de graskant kunnen gaan staan, maar dan was zijn auto waarschijnlijk vuil geworden.

Omdat ik niet anders kan moet ik met de fiets op de baan rijden waar auto’s mij tegen 90 km/h voorbijgezoefd komen. Ondanks de relatief zware inspanning die ik aan het doen was krijg ik nog een paar verwensingen over mijn lippen en vervolg ik mijn weg. Als enige tijd later de desbetreffende auto mij passeert is een opgestoken middenvinger en een serenade van claxonstoten mijn deel. Ik laat het niet aan mijn hart komen ik ben namelijk een topprestatie aan het neerzetten.

Een paar kilometer verder, ter hoogte van de kerk bij ons in het dorp, rijd ik alweer, zoals het hoort op het fietspad. Deze keer is het niet zomaar een fietspad bestaande uit twee stippellijnen en één volle lijn, maar een degelijk fietspad. Opgebouwd uit rode klinkers en iets hoger dan de rijbaan. Opeens rijdt een auto, die mij net voorbijreed op minder dan 100 meter voor mij zonder kijken dwars het fietspad op om zijn bijrijder te laten uitstappen. Remmen is geen optie meer voor mij en het enige dat mij rest is mij op de rijbaan werpen en hopen dat er niemand achter mij komt. Als ik roep dat hij eerst moet kijken, krijg ik alweer een middenvinger te zien. Van een mens die al lang de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd is nota bene. Respect? Dat kent blijkbaar niemand meer.

Op één rit van amper 63 km, tot twee maal toe moeten uitwijken voor auto’s die denken dat ze koning van de weg zijn. Is dat niet een beetje te veel van het goede? Maar wat kan een mens er aan doen. Gewapend met een fototoestel iedereen die in de fout gaat vastleggen en te kijk zetten op het internet? Dat is al een goede stap in de juiste richting, maar ik vrees dat niet veel automobilisten onder de indruk zijn. Zolang de politie prioriteit geeft aan geld verdienen aan mensen die te snel rijden op autostrades in plaats van de verkeersveiligheid van fietsers en voetgangers te verhogen, vrees ik dat er vanuit die kant ook niet veel actie moet verwacht worden.

Even heb ik getwijfeld om het recht in eigen handen te nemen. Telkens ik een idioot tegen kom die het fietspad verspert zou ik kunnen stoppen en op de man af vragen waarom hij dit doet en eventueel met krachtdadige argumenten aantonen dat dit zeer onveilig is en pijnlijke gevolgen kan hebben. Maar op den duur zou ik niet meer tot fietsen komen. En daarbij, two wrongs don’t make a right, net zoals proberen om achteruitkijkspiegels op zo’n manier te raken dat ze afbreken. Vandalisme is namelijk niet zo mijn ding. Hoewel het wel zou kunnen opluchten.

Met andere woorden, ik zie het nog niet meteen goed komen. Zolang automobilisten zich als alleenheersers op de weg zien, vrees ik dat er niet veel verandering zal komen en dat we als fietsers en voetgangers dubbel voorzichtig moeten zijn. En ons vooral niet te hard opjagen, dat is slecht voor het hart.

Fietspad

Het eerste dat mensen aan mij vragen als ze horen dat ik soms eens met de fiets rij is “gij rijdt ook wel naast het fietspad zeker in plaats van erop“. Alsof iedereen die met de fiets op de openbare weg durft te komen onmiddellijk een wielerterrorist is. En als ik dan vertel dat ik meestal wel op het fietspad rijd worden mijn woorden op ongeloof onthaald en vragen ze natuurlijk waarom ik niet altijd op het fietspad rij.

En dan probeer ik uit te leggen dat het a) niet altijd mogelijk is en b) het in principe niet altijd moet. Deze twee punten vallen eigenlijk wel samen. Want als er obstakels zijn ben je als fietser niet verplicht om op het fietspad te rijden en is het uiteraard ook vaak onmogelijk.

En obstakels bestaan er in verschillende vormen waarvan sommigen minder makkelijk te omzeilen zijn dan anderen. Kiezeltjes op het fietspad zijn ergerlijk – menig fietser zal al wel eens onderuit gegaan zijn in een bocht omdat zijn wiel wegschoof op een steentje – maar het is mogelijk om op het fietspad te blijven rijden. Stukjes glas daarentegen vermijd je best.

Maar uiteraard kan het ook gebeuren dat de mensen die lopen te klagen over de wielertoeristen hun auto op het fietspad parkeren. Of – als ze in de tuin aan het werken zijn )hun kruiwagen wat dat betreft. En ook dan moet je als fietser het fietspad verlaten en over de openbare weg rijden. Meestal is het dan ook niet zo evident om terug op het (verhoogde) fietspad te rijden. Dan rijd ik liever een paar hectometers op de baan in plaats van halsbrekende toeren uit te halen om toch maar zo snel mogelijk op het fietspad te komen.

De grootste reden echter waardoor mensen genoodzaakt zijn om naast het fietspad te rijden is de vaak erbarmelijke staat van vele fietspaden – als ze al aanwezig zijn. En België scoort hier best hoog in. Voor elke kilometer deftig fietspad hebben we hier zeker 5 à 10 kilometer slecht onderhouden fietspad. Putten, omhoogstekende stukken beton, dieperliggende duikers, het is verschrikkelijk. Niet enkel voor valpartijen maar ook voor lekrijden.

En dan vergeet ik nog bijna dat naast sommige fietspaden een parkeerstrook ligt waardoor het een hele klus is om openslaande deuren van geparkeerde voertuigen te ontwijken omdat veel mensen denken dat een buitenspiegel enkel ter versiering van de auto dient.

Maar vanuit een auto wordt zoiets niet gezien en wordt en onmiddelijk gevloekt en geclaxoneerd en gescholden. Misschien moeten de autobestuurders maar eens wat vaker zelf op de fiets kruipen om te merken dat het soms gewoon echt niet anders kan. Met wederzijds respect zouden we zoveel verder komen.

Garmin Edge 705

edge705Sinds vrijdag ben ik de trotse eigenaar van de Gamin Edge 705, het vlaggenschip van Garmin wat betreft GPS toestellen voor het fietsen.

Met dit toestel is niet enkel registratie van de rit mogelijk (afstand, tijd, hartslag, parcours, …) maar ook navigatie. Er kan niet enkel een opgeslagen parours kan gevolgd worden, maar ook navigatie naar een bepaald punt is mogelijk. Een functie die echt wel handig is als je ergens gaat rijden waar je niet bekend bent.

Vrijdag heb ik de Edge 705 gebruikt om met kameraad B. te gaan rijden en in het weekend heb ik hem eventjes gebruikt voor een ritje met mijn vrouw en een heel klein testje. En het is liefde op het eerste zicht. Het toestel voldoet aan al mijn verwachtingen en die waren vrij hoog gespannen gezien de vrij hoge kostprijs. Maar kwaliteit moet uiteraard betaald worden. En kwaliteit levert dit toestel weg.

Goede navigatie, helder en duidelijk scherm, 3 verschillende fietsprofielen mogelijk, snellere uploadkwaliteiten dan bijv. de Forerunner 305, … Bijna niets dan tevredenheid dus.

Ok, er zijn ook nog een paar dingen die volgens mij niet kloppen. Zoals bijvoorbeeld toen ik hem zondag aanzette binnenshuis aan zee en ik  een hoogtemeting kreeg van -20 meter. Maar ik denk dat dit te verhelpen is door het toestel pas in te schakelen als ik buiten ben.

Ook de nauwkeurigheid had misschien een ietsje beter gekunnen dacht ik toen ik zaterdag een ritje maakte met mijn vrouw. Op het kaartje van de gps leek het alsof we enkele meters naast de weg reden ipv. erop. Maar als ik nu naar het kaartje van Google Maps kijk, loopt de lijn daar wel recht op de weg. Vreemd maar ik zou er mee kunnen leven moest het zich vaker voor doen.

Sennheiser omx 50 vc

75647_1Hoewel ik vrij vaak fiets, moet ik bekennen dat alleen gaan fietsen soms wat saai kan zijn. Zeker als ik bijvoorbeeld het fietspad in Hoegaarden richting Namen neem, lijkt de tijd amper vooruit te gaan.

Eén methode die ik gebruik om de tijd sneller te doen gaan is om niet naar de afgelegde afstand te kijken op mijn fietscomputer. Ik stel het scherm zo in dat ik de tijd en hartslag zie en om de 10 minuten kijk ik even welke afstand ik gedaan heb. Zo lijkt het alsof de tijd voorbij vliegt.

Wat ook helpt is muziek. Dus telkens als ik alleen ga fietsen neem ik mijn iPod shuffle- volgeladen met Metallica, AC/DC, Channel Zero, … – mee als compagnon. Alleen, de oortjes die standaard bij mijn iPod zaten zijn volledig onbruikbaar op de fiets.

Om te beginnen passen ze erg slecht in mijn oren. Tot nu toe is het voor mij onmogelijk gebleken om die ondingen in mijn oor te steken zodat ze ook blijven zitten. Constant veranderen ze van positie met als gevolg dat ik de helft van de tijd niet hoor welke muziek er speelt. Wat nog erger is, is dat ze bij de minste schok uit mijn oor vallen. Als er een bultje in de weg is en ik rijd erover kan ik er zeker van zijn dat mijn oortjes uit mijn oren floepen. Werkelijk verschrikkelijk.

Maar sinds kort behoren deze problemen tot het verleden. In een vlaag van koopwoede heb ik mij de Sennheiser omx 50 vc street oortjes gekocht. Toen ik in de winkel stond was mijn enige vereiste dat de set van die handige clips had zodat de oortjes gefixeerd konden worden rond mijn oorschelp. En toen bleek dat ik de keuze had tussen twee merken nl Philips of Sennheiser en de prijs van beide merken hetzelfde was, lag de keuze voor de hand.

Na éénmaal de oortjes gebruikt te hebben heb ik mijn impulsivme nog niet beklaagd. Toen ik de oortjes voor het eerste aandeed leek het wel alsof ze voor mijn oren op maat gemaakt zijn. Een perfecte pasvorm en dankzij de clips bleven ze uitstekend op hun plaats tijdens het fietsen. Zelfs de riempjes van mijn helm waren geen storende element. De oortjes bleven zitten en ik had heel de rit muziek om van te genieten. En de tijd? Die vloog voorbij!

En voor u opmerkingen maakt rond het al dan niet veilig zijn van fietsen met oortjes is: fuck off! Ik was vorige week ook voorzichtig en ik had geen oortjes in en toch werd ik aangereden. En mijn muziek staat zelden zo luid dat ik het aankomende verkeer niet hoor.