Wimblog

Ik was net mijn trainingsschema aan het opdiepen omdat ik vandaag de eerste keer terug naar de fitness ga sinds mijn blessure eind februari.

Omdat ik de papieren versie niet meer vond keek ik in het programma dat ik gebruik om alles bij te houden. En bij het lezen van het volgende moest ik toch even slikken. Het kwam allemaal effe terug naar boven.

Ik train in een tamelijke hard core gym. Dit wil zeggen dat het geen fancy gym is volgepropt met high-tech fitnesstoestellen zonder gewichten maar alles computergestuurd, met gepersonaliseerde kaartjes om je vorderingen bij te houden en de weerstand aan te passen.

Nee meneer, wij hebben nog een echte gym, met losse halters en barbells. Echte bankdrukbanken, squatreks en zulks meer. Maar vooral dus veel losse gewichten. Halters tot 50 kilogram (dat is dus het gewicht van een zak cement van vroeger want tegenwoordig zijn dat ook mietjeszakken van 25kg). En er zijn dus athleten die met die gewichten trainen he.

Bon, u heeft het dus wel door dat het een echte gym is, met macho’s en al aanwezig. Maar vandaag was het machogevoel effe heel ver weg. Iemand had een cd met pop/dance liejdes van 5 jaar terug in de cd speler gestoken en na het zoveelste gelijkaardig nummer knalde opeens K3 uit de luidsprekers. Gedaan met het machogehalte. Iedereen legde meteen de halters neer om gezwind een dansje neer te zetten waar die van K3 een puntje aan kunnen zuigen.

Djezes, K3 in de fitness. Ik ben er nog altijd niet van bekomen. Sebiet tijdens het lopen afkicken met steve rock van Metallica en dergelijk in mijn oren.