Wimblog

Mijn vrouw heeft haar laten vangen aan de truuken van de foor van de fotograaf die ons huwelijk in beeld gebracht heeft. Ik ga de naam van de fotograaf wel niet vernoemen want we zijn er wel heel tevreden over. Maar dat neemt niet weg dat het truuken van de foor zijn.

Het zat namelijk zo …

Mijn vrouw was samen met haar zus bij de fotograaf omdat haar zus een foto van haar en haar man had zien hangen in de etalage. Ze wou die kopen omdat het een geslaagde foto was. Uiteraard zegt de fotograaf tegen mijn vrouw dat ze er zo ook een heeft van ons huwelijk. Wij twee, aan het kasteel in Sint-Joris-Winge. In formaat 50 x 60 cm. De foto had ook dienst gedaan in de etalage en dus mocht ze hem hebben aan de helft van de prijs. Slechts 35 euro. Een koopje als het ware. Althans volgens mijn vrouw en uiteraard ook volgens de fotograaf.

Maar zo werkt het dus niet. We hadden die foto gratis moeten krijgen! Zonder dat we er om gevraagd hadden. Via de post! En aangetekend verdomme!

Het zal u uiteraard niet verbazen dat het hier gaat om een zeer knappe foto. Al heeft dat meer te maken met mijn vrouw haar ravissante verschijning dan met die van mij. Met een aan de zekerheid grenzende waarschijnlijkheid heeft de fotograaf dankzij deze foto extra klanten kunnen binnen halen. Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die eerst nog twijfelen maar bij het zien van zulks moois toch overtuigd worden om met de fotograaf in zee te gaan.

Als beloning voor dat extra werk dat de fotograaf dankzij ons verkregen heeft, had de foto gratis gegeven moeten worden. Eigenlijk met een percentage van de extra omzet erbovenop, maar ik gun anderen ook iets, dus dat mocht gerust achterwege blijven. Als de foto in de winkel had blijven liggen was hij uiteindelijk toch maar bij het afval beland. Maar nu heeft ze er twee maal aan verdiend. Twee maal zeg ik u. Een ware schande.

U ziet het, beste vrienden, mijn vrouw is er met open ogen ingetrapt, in de truuken van de foor. Maar ik zal het haar niet kwalijk nemen uiteraard. Daarvoor zie ik ze te graag.

Vandaag had ik een afspraak met de fotograaf van De Standaard voor foto’s bij het artikel van zaterdag.

Vermits het voor mij de eerste keer was, had ik totaal geen idee van wat ik mocht verwachten. Blijkbaar niet veel want op 5 minuten was de klus al geklaard. Paar foto’s als ik op mijn bureaustoel zit en een paar foto’s als ik achterstevoren op mijn bureaustoel zit en klaar was kees. Hopelijk sta ik er toch een beetje deftig op, want ik heb ze zelf nog niet gezien.