Wimblog

Eind oktober telefoneerde mijn vrouw met de fijne mededeling dat er een Pro Justitia voor mij was toegekomen. Niet zomaar een Pro Justitia, maar eentje van de Militaire Politie deze keer. Shit, dacht ik, hebben ze gezien dat ik mijn tank dubbel geparkeerd had naast het schietterrein. Of misschien had ik het Belgische vlaggetje wel in de verkeerde richting gehangen waardoor het op een Duitse vlag lijkt en hebben ze mij aanzien als de vijand. Maar niet van dat alles. De werkelijkheid was een stuk minder spectaculairder.

De Pro Justitia telde welgeteld 7 bladzijden waarvan de eerste 5 enkel in de taal van Voltaire waren opgesteld. Bovenaan de eerste 2 pagina’s stond in drukletters INFRACTION GRAVE te lezen, wat volgens mij duidt op een zware overtreding.

De vaststelling op zich was ook volledig in het Frans opgesteld en ging volgens mij over het feit dat ik de opgestoken arm van een agent van de Militaire Politie genegeerd had. Al kan ik mij vergissen, want het het was dus in het Frans. Maar het zou goed kunnen. Ik had inderdaad gezien dat die mens met gestrekte arm het straat wou opgaan om iemand die blijkbaar meer is dan de modale werkmens voorrang te geven om de wetstraat op te rijden. Maar omdat hij nog lang niet in het midden van het straat was reed ik door. En dat mag dus niet.

‘s Anderendaags vertrok er een mailtje naar de advocaat om te vragen of a) de Militaire Politie mij – als burger – mag beboeten en b) of dit wettig is dat het enkel in het Frans gebeurt. Een paar mails later blijkt dat beide zaken mogen en wordt mij aangeraden om toch maar te betalen.

Ondertussen had ik ook reeds naar de mensen van de MP getelefoneerd en vriendelijk uitgelegd dat ik de Franse taal niet erg machtig ben en of het mogelijk zou zijn om een Nederlandstalig afschrift te krijgen van mijn overtreding. De MP geloofde mij niet wat het Frans betrof en beschuldigde mij ervan dat ik het principieel wou spelen, maar ze gingen een Nederlandstalige versie opsturen.

Weken gingen voorbij totdat ik opeens een verzoek toch betaling kreeg van 160 euro. Ook dit document was – u raadt het al – enkel in het Frans opgesteld. Een Nederlandstalige versie van het verslag van mijn overtreding had ik nog steeds niet gezien.

Eerst dacht ik nog om niet te betalen en te kijken wat er zou gebeuren, maar Uiteindelijk besloot ik  gisteren om toch maar eens te telefoneren naar het parket met de vraag voor meer uitleg en waar mijn Nederlandstalige brief eigenlijk blijft.

Na ongeveer een kwartier gewacht te hebben vertelt de – overigens zeer sympathieke en behulpzame – dame mij dat er geen Nederlandstalige brieven gestuurd worden. Ik moet het maar doen met de Franse versie. Wat mijn verdere opties dan zijn? Ofwel de boete gewoon betalen ofwel mijn bezwaren schrifelijk overmaken aan het parket.

Nu rijst natuurlijk de vraag of dit zomaar kan. Blijkbaar wel natuurlijk, maar wat met mensen die echt geen Frans kunnen. Hoe dienen zij zich te verantwoorden/verdedigen als ze geeneens weten wat ze verkeerd gedaan hebben en geen vertaling kunnen krijgen? Zou het ook in de andere richting werken? Zou iemand uit Wallonië die in Brussel beboet wordt en een verslag krijgt in het Nederlands dit ook niet in het Frans kunnen krijgen? Eerlijk gezegd vind ik het allemaal een beetje raar zo.

Ik zit dagelijks om den brode in Brussel centrum. En soms gebeurt het wel eens dat ik naar een winkel in de buurt ga. Als ik bijvoorbeeld naar de apotheker moet gebeurt dat altijd in Brussel omdat ik daar 20% korting heb en sommige winkels zijn gewoon dichter bij als ik in Brussel ben. Niets dan voordelen dus.

Maar geloof het of niet, soms durf ik me wel eens ergeren als ik ga ‘winkelen’. En dan vooral aan de tweetaligheid van sommige verkopers/verkoopsters of eerder het gebrek aan tweetaligheid. Kijk, ik ga er van uit dat Brussel tweetalig is en als ik naar een winkel ga begin ik altijd in het Nederlands aangezien dit mijn moedertaal is. Ik ben klant en klant is nog steeds koning.

Maar ik ben ook geen onmens. Als ik merk dat zo’n verkoper/verkoopsters echt moeite wil doen om Nederlands te praten (zoals bijvoorbeeld bij de apotheker of in The Phone House) maar hij kan op een bepaald woord niet opkomen, dan mag wil ik het gesprek gerust in het Frans verder zetten. Geen probleem. Maar als ik  onmiddellijk beantwoord word in het Frans weiger ik pertinent om Frans te praten en zal ik mijn hele uitleg in het Nederlands doen. Het maakt me zelf s niet uit of de ander persoon dan Frans praat omdat hij of zij het Nederlands niet machtig is of het gewoon niet wil praten, maar als de verkoper die  aan mij gaat verdienen geen moeite doet, waarom zou ik het dan doen.

Ik vind het gewoon niet kunnen dat mensen die in een winkel werken in Brussel slechts één taal onder de knie hebben of slechts één taal willen spreken. Ik snap ook niet dat zulke mensen niet op de vingers getikt worden door hun werkgever. Echt klantvriendelijk komt het niet over. En als ik weet dat ik in een bepaalde winkel toch niet in het Nederlands geholpen kan worden, dan blijf ik er een volgende keer gewoon weg.

Om af te sluiten wil ik nog even een voorbeeld geven. Vanmorgen ging ik koffiekoeken kopen voor het hele team en ik bestelde in het Nederlands 12 croissants en 12 chocoladebroodjes. Na een minuutje bedenktijd vroeg de verkoopster of ik ‘douze‘ bedoelde. En dat ik € 24,60 euro diende te betalen maakte ze duidelijk door het in het Frans te zeggen en het scherm van de kassa naar mij toe te draaien.

‘Verdomme’ denk ik dan, ‘zou het nu echt zo moeilijk zijn om op z’n minst een basis aan Nederlandse kennis te vergaren’. Is het uit omwil of gewoon omdat het een dom kalf was. Ik kan het u niet zeggen. Ik wou het haar nog vragen, maar toen ik aanstalte maakte om iets te zeggen zag ik de angstige blik in haar ogen en heb ik het er maar bij gelaten.

Vandaag ben ik gaan lunchen met een vrouwelijke – interne – collega. Eigenlijk was het plan dat er nog twee collega’s gingen mee gaan, maar ene moest nog een verjaardagcadeau gaan kopen voor zijn vader en de andere had geen zin (ik denk dat hij van thuis uit niet mocht).

En dus was het ik en haar alleen. En het was gezellig en vooral goed voor mij Frans. De collega waarover het hier gaat is namelijk Franstalig en ze was de conversatie begonnen in het Frans. En omdat ik een echte gentleman ben heb ik uiteraard geantwoord in het Frans.

En dat ging nog vrij vlot. Niet dat mijn Frans perfect of foutloos is, maar ik trek me uit de slag. En zo eens Frans praten is uiteraard goed om het te onderhouden. En plezanter dan bijvoorbeeld een Franstalige krant lezen.

Op het werk spreek ik met de franstalige collega’s Frans ipv Engels omdat ik vind dat ik mijn Frans zo beter kan oefenen. Hierdoor gebruik ik veel minder Engels natuurlijk.
Zonet nog even een telefoontje gedaan naar Amerika voor het werk. Die persoon moest mij een email sturen en vroeg om mijn naam te spellen. Jongens jongens, was dat even denken. Ik had altijd al moeilijkheden met i, a en e maar nu was het helemaal om zeep. Ik ben benieuwd of de email wel gaat toekomen.