Wimblog

Tijdens mijn jaren van portieren heb ik op talloze fuiven gewerkt en dus heb ik ook vaak kunnen zien waar het soms fout kan gaan. Soms gaat het over kleinigheden, maar soms ook over zaken die vermeden hadden moeten worden omdat ze tot problemen leidden. Dus wil ik graag 10 tips meegeven die het organiseren van een fuif een beetje makkelijker kunnen maken. Vandaag krijgt u nog vijf tips.

Maak werk van de communicatie met de buurtbewoners
Bij elke fuif komt er wel eens overlast kijken voor de buurtbewoners. Nachtlawaai door de muziek of door mensen die buiten staan. Misschien zelfs vandalisme. Niemand wil dit uiteraard, maar soms gebeurt het wel.

Zorg daarvoor op voorhand voor een goede communicatie naar de buurtbewoners. Licht de mensen in de buurt goed op voorhand in dat je een fuif plant en vertel ze wanneer en tot hoe laat de fuif zal duren. Dit geeft de mensen de kans om eventueel de nacht elders door te brengen om zo een slapeloze nacht te vermijden.

Plan in de periode na de fuif ook een kleine samenkomst met de buurtbewoners om te bespreken wat er eventueel fout ging en leer uit de opmerkingen die deze mensen maken. Niemand heeft graag dat de politie moet gebeld worden, dus probeer problemen met de buurtbewoners absoluut te vermijden.

Hou bekertjes binnen
Niets zo vervelend als de opkuis als de fuif afgelopen is! Als iedereen stikop is van het harde labeur en naar zijn bed snakt wacht er eerst nog een vuile vloer vol lege bekertjes. Het laatste dat je dan nog wilt doen is buiten ook nog eens een opkuis doen omdat mensen die buiten een luchtje gingen scheppen hun bekertjes achteloos op de grond werpen.

Maak duidelijk aan de mensen die buitengaan dat bekertjes binnen dienen te blijven. Laat dit ook door de mensen van de security melden aan de fuifgangers. Voorzie zeker ook een vuilniszak aan de uitgang zodat mensen die net hun bekertje hebben leeggedronken dit onmiddellijk daarin kunnen werpen. Dat spaart weer een beetje in de opkuis.

Hou in- en uitgang goed gescheiden
Om de doorstroming van de fuifgangers zo vlot mogelijk te laten verlopen houdt u best de in- en uitgang goed gescheiden. Plaats indien mogelijk een nadarafsluiting tussen de in en uitgang en hang niet mis te verstane aanduidingen op die in- en uitgang aanduiden. Zeker op de piekmomenten zorgt dit ervoor dat de wachtrij aan de kassa niet te lang wordt en het verkleint de kans dat mensen van de drukte misbruik maken door zonder betalen binnen te glippen.

Plaats geen zwembad!
Wat ook het thema  van je fuif ook is, het is nooit een goed idee om een zwembad te plaatsen in de fuifzaal. Of de fuif nu binnen of buiten doorgaat, een zwembad blijft altijd een even slecht idee. In het begin van de avond zijn er een paar enkelingen die het aandurven van even in het water te springen, maar naarmate de alcoholconsumptie stijgt zit het spel steeds vaker op de wagen. Dan proberen ze elkaar in het water te werpen en dit loopt gegarandeerd uit de hand. Uit ervaring weet ik dat er altijd een paar vechtpartijen onstaan die rechtstreeks het gevolg zijn van een zwembad.  Trouwens, een zwembad dat men laat leeglopen in het midden van de avond hoort ook tot de mogelijke problemen. En weer spreek ik uit ervaring.

Zorg voor een goede organisatie in de vestiaire
Bent u van plan om een vestiaire te gebruiken op uw fuif, zorg dan voor een goede organisatie. Zorg ervoor dat elke jas keurig weggehangen wordt en dat deze op het einde van de avond heel snel en eenvoudig teruggevonden kan worden. Hang de jassen volgens nummer en nummer de rekken waar de kapstokken aanhangen zodat u niet alle rekken dient af te gaan op zoek naar de juiste jas. Een foute tactiek is om alle jassen op een hoopje te smijten. Dit leidt gegarandeerd tot problemen. Dus als u niet wilt dat er een twintigtal woedende mensen uw vestiaire proberen binnen te dringen, op zoek naar hun jas, zorg dan voor een goede organisatie van de vestiaire.

Naast deze tips, kan u ook nog de vorige vijf tips nalezen. Organiseert u een fuif en had u aan deze tips – ondanks de kwaliteit ervan – niet genoeg, dan kan u mij altijd inhuren als raadgever. Vermeldt u er ook nog wimblog.be bij, dan krijgt u 10% korting op de totaalprijs.

Tijdens mijn jaren van portieren heb ik op talloze fuiven gewerkt en dus heb ik ook vaak kunnen zien waar het soms fout kan gaan. Soms gaat het over kleinigheden, maar soms ook over zaken die vermeden hadden moeten worden omdat ze tot problemen leidden. Dus wil ik graag 10 tips meegeven die het organiseren van een fuif een beetje makkelijker kunnen maken. Vandaag krijgt u de eerste vijf tips.

Gebruik bandjes in plaats van stempels.
Op de meeste fuiven is het gangbaar om de mensen een stempel te geven aan de kassa. Zodoende hoeven ze geen tweede keer te betalen moesten voor welke reden dan ook de zaal verlaten en later weer binnenkomen. Een beter alternatief is echter om bandjes te geven. Deze hebben namelijk een paar voordelen ten opzichte van een stempel.

Ten eerste kan een stempel vlak nadat hij gezet is ‘gekopieerd’ worden door – terwijl de inkt nog nat is – hem op de hand van iemand anders te drukken. Hij staat dan wel in spiegelbeeld, maar gezien de beperkte verlichting op een fuif is dit meestal moeilijk te controleren.

Een tweede voordeel is dat er geen discussie kan ontstaan over de echtheid van de stempel. Bij stempels proberen mensen wel eens om gratis binnen te komen door een vage stempel van een andere fuif op hun hand te tonen. Bij een bandje weet je meteen of die persoon al betaald heeft of niet.

Een derde mogelijkheid, nl. het principe buiten = opnieuw betalen raad ik ten stelligste af. Ook dit levert gegarandeerd verhitte discussies op. Ervaring leert me dat mensen dit zelden tot nooit appreciëren en toch opnieuw binnen willen zonder te betalen.

Stop op tijd met het verkopen van drankbonnetjes
Elke fuif heeft uiteraard een uur waarop het afgelopen is en iedereen die een hele nacht gewerkt heeft gaat dan graag zo snel mogelijk naar huis – nadat alles opgekuisd is. Probeer daarom om de verkoop van de drankbonnetjes ongeveer een uur voor het einde van de fuif te stoppen. Dit geeft de mensen nog kans genoeg om er nog een laatste te drinken. Indien mogelijk kan je ook de verkoop van drank ongeveer 20 minuten voor het einde van de fuif te stoppen. Want eenmaal het licht aan gaat zijn er steeds mensen die nog iets willen drinken om toch nog niet naar huis te moeten. Als de laatste pint twintig minuten voor tijd getapt wordt hebben ze nog tijd genoeg om deze uit te drinken. En de bonnetjes die verkocht zijn maar niet ingeruild worden tegen drank betekenen een kleine extra winst.

Iedereen gelijk voor de wet
Hoewel dit zeer voor de hand ligt is dit niet altijd het geval. Ik geef u een voorbeeld.

Het laatste feestje dat ik deed werd aan de genodigden gevraagd om in avondkledij te komen. De hele avond was een sjieke bedoeling en alles verliep vlot. Een paar mensen werden vriendelijk gevraagd om naar huis te gaan en zich om te kleden omdat ze niet voldeden aan de dresscode. Geen probleem, enige tijd later stonden ze er opnieuw op hun paasbest.

Rond 3 uur komen er een drietal personen in verschoten jeansbroeken en T-shirt en beginnen, nadat ze door mij geweigerd werden, moeilijk te doen en één van de drie eiste om de organisator te spreken. Die wordt er uiteindelijk bijgehaald en vertelt mij dat deze mensen zo binnen mogen omdat ze enig aanzien hebben in de gemeente waar de fuif doorging. Ik protesteer nog en waarschuw voor problemen, maar de organisator staat erop. Voor mij geen probleem, hij betaalt mij uiteindelijk. De drie gaan binnen met een air van ik heb hier meer te zeggen dan de portier.

Geen tien minuten later komt er iemand klagen over het feit dat hij naar huis moest om andere kleren te gaan aandoen en dat dat drietal wel zo binnen magen. Ik kan uiteraard niet anders dan mijn verontschuldigen.

Als de fuif afgelopen is en we de mensen vriendelijk verzoeken om naar huis te gaan staat enkel dat ene drietal op de dansvloer. Herhaaldelijk aandringen of ze naar huis willen gaan helpt niet. Zij voelen zich immers nog steeds beter dan de portiers en denken dat ze zich alles kunnen permiteren. Op dat moment had ik twee opties, het drietal manu militari buitenwerken, maar vermits het mijn laatste avond was besloot ik het probleem aan de organisator over te laten.  Hij had er uiteindelijk voor gezorgd.

Sta dus altijd achter de beslissingen van de security mensen. Zij hebben meer ervaring in dit soort situaties en kunnen elke omstandigheid het beste inschatten.

Hanteer een absoluut alcoholverbod voor medewerkers
Deze tip lijkt logisch maar wordt niet altijd strikt gevolgd. Ik heb al verschillende keren meegemaakt dat mensen van de organisatie het zo bont maken in hun drankverbruik dat we moesten tussenkomen in vechtpartijen waarbij ook mensen van de organisatie betrokken zijn. En ook al zijn zij de vechtpartij begonnen, het is steeds de andere partij die de fuif moet verlaten. Eénmaal hebben we zelfs moeten ingrijpen in een vechtpartij achter de toog tussen drie of vier mensen van de organisatie.

Een ander goede reden om dit alcohol verbod in te voegen is dat mensen die dronken achter de kassa zitten meer geneigd zijn om vrienden of kennissen gratis binnen te laten of gratis drank te voorzien. En uiteraard betekent dit minder inkomsten.

Indien er een rookverbod is, maak dit van in het begin duidelijk
Bent u verplicht om een rookverbod te handhaven in de zaal waar uw fuif doorgaat? Maak dit dan van in het begin duidelijk door middel van niet mis te verstane pictogrammen zodat iedereen er van op de hoogte is. Uiteraard is dit alleen niet voldoende om de mensen te weerhouden om te roken, maar het maakt het werk van de security een pak gemakkelijker. Niets zo moeilijk als midden in de avond opeens aan de mensen moeten duidelijk maken dat er eigenlijk een rookverbod is. Waarom zouden ze immers opeens moeten stoppen met roken als ze al een halve avond niets anders gedaan hebt.

Morgen volgen de volgende 5 tips. Organiseert u een fuif en had u aan deze tips – ondanks de kwaliteit ervan – niet genoeg, dan kan u mij altijd inhuren als raadgever. Vermeldt u er ook nog wimblog.be bij, dan krijgt u 10% korting op de totaalprijs.

Lees ook 10 tips voor een geslaagde fuif (deel 2)

De titel van deze blogpost zou een mooie titel kunnen vormen voor een hoofdstuk van mijn boek dat binnen een paar jaar verschijnt. En zelfs zonder een ironische ondertoon, want soms is de politie effectief uw vriend (allez, mijn vriend).

De fuif van zaterdagavond – een 30+ party in een landelijke limburgse gemeente – staat al jaren te boek als een zeer rustige fuif waar nooit iets gebeurt en er werd dan ook niet verwacht dat er iets ging gebeuren. Maar het verleden heeft al vaak genoeg bewezen dat je er zomaar van mag uitgaan dat een fuif rustig gaat verlopen. Het minste incidentje kan ervoor zorgen dat de boel ontploft met alle gevolgen van dien.

Maar deze keer was ook alles weer rustig verlopen. De politieagenten – welke ik trouwens nog kende van eerdere fuiven – waren een paar keer langs geweest en rond 3 uur waren ze er opnieuw om zeker te zijn dat de muziek uitging op het voorgeschreven uur. Allemaal geen probleem en toen de muziek stopte met spelen konden we aan de mensen vragen of ze naar huis wilden gaan.

Nu moet u weten dat ongeveer 2 uur voor het sluitingsuur een groep van een twintigtal jongeren was binnengekomen en toen we vroegen of ze de zaal wouden verlaten omdat de fuif gedaan was, probeerden ze natuurlijk zo lang mogelijk binnen te blijven. Er waren er zelfs een paar die op het podium probeerden te kruipen om tot bij de DJ te raken. Mijn collega en ik bleven rustig, zelfs toen ze met twintig man verwensingen naar ons riepen.

We bleven de vriendelijke aanpak proberen en bleven vriendelijk herhalen of ze naar buiten wouden gaan. Toen ze na meer dan twintig minuten nog altijd binnen stonden werd het tijd om ze een voor een buiten te zetten. In dat geval neem ik gewoon degene met de grootste mond en voor ze weten wat er gebeurd, staan ze al buiten. Blijkbaar waren de twee agenten er nog steeds en vriendelijk als ze waren namen ze de jonge gastjes van mij over zodra ik er mee aan de deur kwam.

Op die manier was de zaal na een tiental minuten leeg. Er kwam nog wel wat duw en trekwerk aan te pas, maar al bij al was alles ordelijke en vlot verlopen. Terwijl ik nog wat sta na te praten met ̩̩n van de agenten Рover het feit dat het soms toch gerechtvaardigd zou moeten zijn om excessief geweld te mogen gebruiken Рbegint de groep van jongeren op straat te vechten met een paar andere fuifgangers. De agent loopt er op af en antwoord positief op mijn vraag of we nog moeten blijven om te helpen.

Wat volgt is een half uurtje sport en spel waarbij we proberen om de vechtende meute uit elkaar te halen waarbij ik zelfs een keer struikel terwijl ik iemand in een wurggreep had. Het zal u niet verbazen dat deze persoon nadat ik boven op hem viel niet veel zin meer had om nog verder ambras te maken.
Elke keer als we de twee groepjes geïsoleerd hebben is er toch iemand die weet te ontsnappen en dan zit het spel natuurlijk terug op de wagen. Pas nadat er twee extra agenten ons kwamen versterken keerde de rust weer.

Als iedereen naar huis is vertelt één van de agenten mij dat hij eerst wou ingrijpen door zijn pepperspray te gebruiken om het groepje vechtjassen uit elkaar te drijven. Maar gelukkig had hij op tijd gezien dat ik er ook ergens tussen hing. Waarvoor mijn eeuwige dankbaarheid. Gelukkig zijn er nog agenten die de waarde van security mensen juist weten in te schatten en er niet op uit zijn om ons het leven zuur te maken.

Vorig jaar was het dus een fuif met het nodige sport en spel, dit jaar keek ik er niet echt naar uit en uiteindelijk is het helemaal anders uitgedraaid dan verwacht.

Bij aankomst aan de zaal kregen we van de directeur van de inrichtende school onmiddellijk te horen dat er dit jaar een nieuw systeem was om de toegang te controleren. Enkel mensen met voorgekochte kaarten mochten binnen + mensen die een uitnodiging ontvangen hadden en dan nog enkel als hun naam op de lijst stond. Hiermee hoopten ze om alle mogelijk relschoppers buiten te houden.

Ook de politie was dit jaar beter voorbereid dan het jaar voordien. Buiten een zestal agenten in uniform die bijna constant aanwezig waren bestond hun team ook nog eens uit tien (10!) man in burger die in de zaal rondliepen. En volgens een geuniformeerde collega waren het ‘knokkertjes‘.

Maar uiteindelijk was hun aanwezigheid helemaal niet nodig. Het systeem met voorverkoop kaarten en uitnodiging werkte perfect. Zo goed zelfs dat er geen enkele van de bekende relschoppers geprobeerd heeft om binnen te raken. Het is dus een uiterst rustige avond geworden. Een beetje saai zelfs. Er is geen enkel incident geweest. Niet dat ik daar om zit te roepen natuurlijk, maar dan duurt de avond nogal lang. Zeker omdat er ook geen in- en uitgeloop was omdat de mensen die buiten gingen niet meer binnen konden. Als je dan aan de deur staat, krijg je niet veel volk te zien.

En schoon vrouwvolk om naar te kijken was het ook niet vet. Vermits het om een 100-dagen-fuif ging en het enkel met voorverkoop was, lag de gemiddelde leeftijd rond de 16 à 17 jaar. Het was dus een makkelijk verdiende avond, maar wel een beetje saai.

Toen ik begin deze week de planning voor dit weekend kreeg vroeg ik me af waarvoor die fuif me zo bekend voorkwam. En nu weet ik het weer: omwille van de massale vechtpartij vorig jaar.

Eerlijk gezegd kijk ik nu al uit naar zaterdagmorgen 3 uur. M.a.w. als de fuif gedaan is. Misschien word ik oud ofzo, maar ik hoop dat alles rustig verloopt. Dan zijn mijn centen zoveel makkelijker verdiend. En veel minder stress enzo.

Maar pas op, dit wil niet zeggen dat ik er niet zal staan als het er op aan komt. Maar toch niet met al te veel goesting.

Ik heb jullie nu wel lang genoeg in spanning gelaten, hier komt dus het verhaal bij de foto’s.

Op de fuif waar ik afgelopen weekens moest portieren – een openlucht fuif trouwens – gold het principe. E�n maal buiten (dus voorbij de uitgang vermits je bij een openlucht fuif in principe altijd buiten bent) moest je opnieuw betalen om terug binnen te kunnen. De reden dat veel organisatoren dit doen de laatste tijd is om overlast voor de omgeving tegen te gaan.

Ik stond samen met een collega al een hele avond aan de ingang om te kijken of iedereen die binnenkwam wel een kaart had (die werden gecontrolleerd door twee dames van de organisatie, wij stonden er in geval van nood). In het begin van de avond verliep het vlot, maar naarmate het later werd, probeerden meer en meer mensen binnen te komen zonder (opnieuw) te betalen. Dit vergt dan enige communicatieve vaardigheid om met het gelal/gelul van de mensen om te gaan, maar daar ben ik goed in en kan ik zelfs van genieten.

Op een gegeven moment wordt er een jonge gast van rond de 20 jaar, duidelijk zwaar onder invloed van drank door een collega buiten gezet wegens agressief gedrag op de ‘dansvloer’. Dit was voor hem het signaal om tegen de collega die samen met mij aan de ingang stond beginnen te zagen om terug binenn te mogen. Natuurlijk mocht hij niet terug binnen, dat spreekt vanzelf.

Op een gegeven moment zie ik dat die persoon niet meer bij mijn collega staat en de collega gaf te kennen dat de persoon het had opgegeven en naar huis was. Maar opeens zag ik die gast aangelopen komen met de bedoeling ons te passeren. Op het moment dat hij bij mij komt wil ik daar nog een been/stokje voor steken, maar omdat er net iemand iets aan mij vroeg kon ik er jammer genoeg niet bij. Dus zette ik mijn sprintje in om hem in te halen.

Ondanks zijn dronken toestand kon hij nog aardig uit te voeten en schiet hij tussen het publiek door. Ik loop er achter, ondertussen al de rest van het volk aan de kant duwend. Omdat het een openlucht fuif was stonden er her en der ook parasols opgesteld waaraan een koord tot op de grond hing. Na een paar meter blijft die gast achter zo’n koort hangen en valt recht op zijn gezicht op de grond.
Dit was mooi meegenomen voor mij en ik trek hem aan zijn broeksriem tussen het publiek uit en neem hem in een kleine wurging – niet te stevig, maar net genoeg om hem vlot naar buiten te krijgen. Ondertussen zaten wel al een meter of 20 tussen de mensen en het was wringen om daar tussen door ge gaan. Verschillende mensen konder er blijkbaar niet mee lachen dat ik mij nogal hardhandig een weg door de menigte baan en beginnen moeilijk te doen. Heel gezellig natuurlijk als je je handen vol hebt met een dronken persoon die ondanks de klem toch nog stevig verzit biedt. Op een gegeven moment denker er zelfs een paar mensen dat er een gevecht was tussen mij en die zatlap en wordt er getrokken en geduwd. Hierdoor verlies ik mijn evenwicht waardoor we met z’n twee�n tegen de toog vallen. Resultaat: geen grip meer op de zatlap en wederom moeite moeten doen om hem deftig vast te krijgen.

Opeens heeft er eindelijk iemand in de gaten dat ik bij de securityploeg hoor en gaan de mensen toch aan de kant. Todat een kameraad van die gast zich komt moeien en moeite heeft met de manier waarop ik zijn vriend buiten probeer te krijgen. Ondertussen hangt er dus twee man aan mijn lijf terwijl ik nog steeds richting uitgang ga. Die tweede persoon wordt tegengehouden door iemand uit het publiek en ik kan verder richting uitgang gaan met een hevig spartelende zatlap – ondertussen had ik hem in een armklem genomen – voor mij.

Zoals op bijna elke grote fuif, werd er ook op deze fuif stevig flyers uitgedeeld, met als gevolg dat de vloer aan de ingang en 10 meter daarrond met papier bezaaid ligt. Resultaat: klein uitschuiver en weeral mijn greep kwijt op de zatlap. Ondertussen had ik genoeg van mijn geweldloze aanpak. Een tik met de platte hand tegen zijn hoofd moet hem even kalm houden. Doch dit was niet voldoende en ik wist dat indien ik harder zou slagen er gegarandeerd een klacht zou volgen – er stonden nog steeds genoeg mensen in de buurt om tegen mij te getuigen, dus besluit ik er een eind aan te maken. Met een mooie beenbeweging – uit mijn judo-competitie periode – breng ik de kerel naar de grond en ga ik met mijn knie op zijn nek zitten (een beproefde methode om eender wie, hoe groot of hoe sterk ook kalm te houden). Terwijl die gast lekker kalm wordt vraag ik aan iemand van de omstaanders om mijn collega aan de ingang te gaan halen om hem mee naar buiten te begeleiden. Met twee man slagen we er dan in om hem buiten te zetten.

Daar is het natuurlijk discutie omdat zijn gezicht en mijn T-shirt onder het bloed zitten en zijn er klachten over overdreven aggressief gedrag van mij. Politie – die heel de avond aanwezig was – komt erbij en ik doe mijn hele verhaal. De agent geeft mij gelijk in mijn aanpak en zegt dat ik niets hoef te vrezen.

Een klein uur later komt die gast opnieuw af. Ik begon stilletjes aan mijn geduld te verliezen en wou hem – deze keer op mijn manier – tot op het straat begeleiden, maar mijn collega was mij net voor en kon hem op zachtaardige wijze tot bij de politie brengen met de gevleugelde woorden: “de volgende keer dat hij terug komt, is het mijn collega (ik dus) die hem buitenzet, en dan zal het niet zo zacht zijn”. De kerel wordt meegenomen en dat was het einde van het verhaal.

Nadien is er nog een keer of 10 een kleine schermutseling geweets. Telkens binnen op het terrein/dansvloer. Doordat ik nog steeds aan de inkom/uitgang stond is het grootste deel ervan aan mij voorbij gegaan.