Wimblog

Zoals altijd stak ik vandaag bij het mountainbiken mijn gsm in het tasje onder mijn zadel. Niet dat ik mijn gsm zou opnemen moest er iemand bellen terwijl ik aan het rijden ben, maar je weet wel nooit wat er onderweg voor kan vallen waardoor je iemand zou moeten kunnen bereiken.

Tot vandaag dacht ik altijd dat de gsm daar veilig weggeborgen zat, maar toen ik vandaag de gsm uit het zakje uithaalde bleek dat ik misschien iets te veel kasseien en anderen putten in de weg tegengekomen was. De gsm moet volgens mij ergens tegen geknald zijn want in het scherm zit nu een zeer mooie kunstige barst.

Misschien wordt het eens tijd voor een nieuwe gsm. Ik heb deze ondertussen toch ook al weer een heel tijdje.

Ik beken, ik ben een enorme sloddervos en heb totaal geen orde. Behalve op mijn pc’s, daar staan alle bestanden mooi in de juiste mapjes, mijn emails zijn mooi geklasseerd, etc. Maar in het dagelijkse leven is het verschrikkelijk. Mijn sleutels liggen constant ergens anders, mijn auto is vaak een vergaarbak van papieren, rekeningen, kleren en nog meer van die zaken die eigenlijk niet in een auto thuis horen.

Maar de laatste dagen sloegen echt alles. Het zit namelijk zo: ik heb twee gsm toestellen. Eéntje voor privé gebruik en ook voor mijn vaste job en ééntje voor Perbuso. Ik probeer ze altijd alle twee bij mij te hebben, maar soms vergeet ik de Perbuso gsm. Afgelopen week was het weer zo ver. Ik had hem ergens laten liggen en ik wist niet meer waar. 4 dagen ben ik er naar op zoek geweest tot de vriendin hem vandaag vond onder een hoop papieren in de koffer van de wagen.

Ik heb er eerlijk gezegd geen idee van hoe hij daar gekomen is maar het is geen plaats waar ik heb uit eigen beweging zou leggen. Ik ben natuurlijk wel tevreden dat ik hem terug heb en hem niet helemaal kwijt was. En de vriendin heeft zich weer kunnen verkneukelen omdat ik zo lekker ordelijk ben.

Bellen en rijden tegelijk: het mag, maar het moet dan wel handsfree. In mijn vorige wagen had ik nog een carkit staan voor mijn vorige gsm. Maar vermits een carkit tamelijk prijzig is en afhankelijk is van het model belde ik tot nu toe dus niet handsfree, maar sinds vandaag komt daar dus verandering in. Ik ben me een Bluetooth oortje gaan kopen voor mijn gsm. Het is een superhandig klein ding. Het koppelen tussen de telefoon en het oortje ging erg makkelijk en ook het gebruik is heel eenvoudig en de kwaliteit van overdracht is zeer goed.

Vermits ik op mijn desktop en laptop ook Bluetooth heb wou ik toch ook eens proberen of ik het gewoon met de pc kon koppelen en tot mijn verbazing lukte dit. Het apparaat werd dus herkend als headset en meteen kreeg ik een idee om het uit te proberen met Skype en het lukte wonderwel. Dus vanaf nu gedaan met het sukkelen met een headsed met draad. Alles draadloos vanaf nu. Ook muziek beluisteren gaat draadloos, maar is natuurlijk minder van kwaliteit als mijn luidsprekers – wat vanzelfsprekend is. Maar vanaf nu Skype ik dus draadloos.

Naar aanleiden van mijn afstuderen – en het feit dat mijn vorige echt wel aan vervanging toe was – heb ik van de vriendin een nieuwe gsm gekregen. Omdat ik niet snel tevreden ben en ik toch best wel een degelijk model wou is het uiteindelijk de Nokia 6230 geworden.
Ik kan er mee bellen en sms’en en ook fotootjes maken. Dat was niet meteen nodig, maar als je een degelijke gsm wilt zit je al snel in een prijscategorie waarin ook een camera in de gsm zit. En eigenlijk is het best wel fun om foto’s te nemen en kleine filmpjes te maken (tja, het kleine kind blijft in mij zitten he).