Wimblog

Toen ik de eerste maal een afspraak had bij de specialist voor mijn knie schreef vertelde hij mij dat ik een CT Scan moest ondergaan. Hij gaf mij een papier en dat moest ik bij de inschrijvingen afgeven en zij zouden voor mij dan een afspraak maken.

Toen ik dinsdag om 14h00 in het ziekenhuis toekwam en mij naar de inschrijving begaf voor mijn scan vroeg men mij achter mijn voorschrift. Uiteraard had ik daar niet aan gedacht, maar zo’n probleem zou dat toch niet zijn dacht ik nog. Helaas! De jongedame achter de inschrijfbalie vertelde mij dat ik geen scan kon ondergaan als ik mijn voorschrift niet bij had. Anders wist men niet naar wat er gekeken moest worden.

Ah, zei ik, dat is heel eenvoudig, het is voor mijn knie. Maar weer werd ik teleurgesteld. Geen voorschrift was geen scan. Maar ik mocht gerust over huis gaan om het voorschrift te gaan halen. 25 minuten had ik om de parking te betalen, naar mijn auto te wandelen, naar huis te rijden, het voorschrift te zoeken, terug naar Tienen rijden en parkeerplaats zoeken. Vraag me niet hoe, maar om 14h32 stond ik opnieuw aan de inschrijfbalie. Klaar voor mijn afspraak om 14h30.

En toen ging mijn voorschrift verloren tussen de inschrijfbalie en het personeel dat de scanner bedient en had ik na 50 minuten wachten niet van mijn oren gaan maken, wie weet hoe lang had ik daar nog zitten schilderen.

Is het dan echt zo moeilijk om zulke zaken digitaal af te handelen. Als ik mij – op verzoek van de specialist – naar de inschrijvingen begeef en daar een stukje papier afgeef waar op staat waarvoor ik een scan moet laten doen, kan men dit toch heel eenvoudig in de computer opnemen. Het zou nog makkelijker zijn dat de dokter – volledig digitaal – een voorschrift aan mijn dossier toevoegt dat eenvoudig opgeroepen kan worden als ik mij op de dag van mijn afspraak in het ziekenhuis aanmeld. Geen gedoe meer met vergeten papieren. Alles digitaal.

Waarom zouden ze het niet doen? De afbeeldingen van de CT Scan werden wel rechtstreeks in mijn dossier toegevoegd. Dus als het lukt met zulke zware beelden, dan moet een eenvoudig voorschrift om die beelden te laten maken toch ook lukken. En nee, dat er een briefje van de mutualiteit moet opkleven pakt geen verf. Ik had het bij, gaf het af en kreeg het terug naar mij geworpen als was het de zakdoek van een aan Mexicaanse griep lijdende leprapatient.

Geen excuses dus om niet digitaal te gaan. De bossen zullen er trouwens ook wel bij varen. Maar het gaat vooral een zegen zijn voor vergeetachtige mensen die anders hun voorschrift thuis vergeten.