Wimblog

Try to focus my attention
But I feel so A-D-D
I need some help, some inspiration
But it’s not coming easily

Al een paar avonden staar ik naar een maagdelijk wit WordPress ‘New Post’ scherm. De leegte van het scherm wordt enkel verstoord door een knipperende cursor. Mijn vingertoppen zweven boven de toetsen maar de woorden willen niet komen en volzinnen blijven hangen in het oneindige niets.

Veel valt er echter ook niet te vertellen. Ik werk, ik fiets en ik probeer om wat te fotograferen. Niet echt een bijzonder interessant leventje dus dat ik nu leid. Maar als ik dan iets wil vertellen komt het er maar niet uit. Writers block als het ware. Maar dan voor een blogger.

Zoals die ene keer dat ik gebeld werd door een headhuntingbureau. En dat mevrouw huppeldepup mijn profiel overal gevonden had behalve op LinkedIn. En met toch nog gebeld had. Dat wou ik dus vertellen, maar verder dan de drie voorgaande zinnen kwam ik niet.

Of van die keer dat ik voor het eerst in jaren nog eens naar de kapper was geweest. Voor mij een hele belevenis, maar helaas niet interessant genoeg om er inspiratie door te krijgen.

En ondertussen blijft u als trouwen lezer op uw honger zitten. Spannende verhalen zal u hier niet snel nog vinden. Waar zou ik ze ook halen? Of zou het aan de leeftijd liggen. Gebeurt er niets spannends meer eens je de 30 gepasseerd bent? Het zou goed kunnen. Of is dit misschien een fase waar elke blogger soms wel eens door gaat? Moet ik stilletjes wachten tot de inspiratie er terug is of moet ik iets forceren. Zoveel vragen, maar geen antwoorden.

Zijn er medebloggers die ook door zo’n fase zijn gegaan? En indien ja, hoe hebben jullie dit aangepakt? Doorgebeten of net gestopt met bloggen. Laat het mij zeker weten via de comments. Wie weet helpt het mij door deze droge periode.

Ik ben blij dat ik bijna terug kan gaan werken. Ja ja, aanstaande maandag is het zo ver. Gedaan met de rust die mijn collega’s de afgelopen zeven weken ervaren hebben. Ze krijgen terug veel Wim over zich heen.

En ik ben dus blij dat ik terug kan gaan. Ten eerste omdat het gewoon plezant werken is daar, goede collega’s en al en ook wel een heel leuke job. Ten tweede omdat ik mij hier doodverveeld heb thuis. En eigenlijk ook wel een beetje omdat ik totaal geen inspiratie heb om over te bloggen.

Als ge zo een hele tijd thuis zit is er dus echt niets om over te schrijven he. Allez, toch geen interessante zaken – niet dat al de rest dat hier staat wel interessant zou zijn, maar u begrijpt wel wat ik bedoel. Vanaf maandag dus terug werkijver en blogijver. Het gaat hier weer barsten van de hoogstaande blogposts.

Ik wed dat u er naar uit kijkt.