Wimblog

Ha, ik ben een tevreden man!

Gisteren – tijdens mijn derde sessie bij de kinesist – zijn we al begonnen met krachtoefeningen. Dit was totaal niet gepland maar omdat mijn arm al volledige beweeglijkheid heeft was dit de logische volgende stap.

Nu moet u wel niet denken dat ik al heb lopen sleuren met gewichten en dergelijke. Het gaat hier uiteraard om lichte oefeningen waarbij ik de arm van de kinesist wegduw of naar me toe trek en waarbij hij dan lichtjes tegendruk geeft. Maar het voornaamst is dat we nu echt aan de revalidatie bezig zijn.

Dat we nu al met de krachtoefeningen bezig zijn is trouwens goed nieuws. Zo hoop ik dat ook het fietsen op de weg snel zal lukken – de eerste test staat gepland voor komende donderdag (1 mei) en dat ik ook vrij snel genoeg kracht in mijn armen heb om klimmetjes te kunnen doen.

En nu ik toch volop aan het hopen/dromen ben, graag zou ik er al een eerste keer staan op 24 mei als we met een paar man de oranje lus van de Ronde van Vlaanderen gaan rijden -  goed voor 9 hellingen waaronder de Kluisberg, Koppenberg en de Oude Kwaremont. Hopelijk komt deze rit niet te vroeg en kan ik mee met de anderen. Het zou een kleine overwinning zijn voor mijn.

Gisteren was mijn eerste kiné-sessie na de operatie waarbij mijn afgescheurde borstspier terug werd vastgezet. Inderdaad, zes weken na de operatie kan ik eindelijk aan de revalidatie beginnen. Een nieuwe mijlpaal in de stap naar volledig herstel.

De kinesist waar ik naar toe ga is dezelfde die ook mijn revalidatie van de meniscus-operatie gedaan heeft vorig jaar en waar ik heel tevreden over was.

Voor hij aan de behandeling begon wou hij weten wat er voorgevallen was, dus ik vertel hem het hele verhaal. Ook zijn verbazing was groot over wat er met mijn gebeurd was en hij had nog nooit zo’n geval als het mijne behandeld. Dus hij ging het een en het ander moeten opzoeken. Blijkbaar is dit dus echt iets dat niet zo vaak voorvalt.

De eerste behandeling bestond eruit om te kijken hoe het zat met de beweeglijkheid van mijn linkerarm. De kinesist beweegde mijn arm in allerlei richtingen (omhoog, zijwaarts, roteren) en vroeg aan mijn om de bewegingen ook zelf uit te voeren. Al deze bewegingen gingen zonder problemen en ik heb op geen enkel moment pijn ervaren aan de pees of de spier. Zelfs van enige vorm van stijfheid was er geen sprake. Dit stemde de kinesist – en mezelf – tot een voorzichtige hoera-stemming.

Hij had niet verwacht dat ik op dit moment al zo ver zou staan gezien mijn arm toch een 5-tal weken in een draagverband heeft gehangen. Dat het zo goed gaat wil natuurlijk niet zeggen dat ik nu als een wildeman aan mijn revalidatie kan verderwerken. Nee, we gaan het stap voor stap doen zonder iets te forceren om een volledig herstel te bereiken.

Het is nu ongeveer anderhalve week geleden dat ik geoppereerd ben en de revalidatie verloopt goed. De sessie bij de kinesist gaan vlot en ik voel mijn knie en quadriceps met de dag sterker en steviger worden tijdens de oefeningen.

Ondertussen kan ik al reeds zonder krukken rond stappen zonder hierbij problemen te ondervinden. Ook trappen nemen gaat, maar wel nog steeds op het gemakje.

Sommige zaken zijn echter nog niet zoals ze moeten zijn. Lange tijd op een stoel zitten (bijvoorbeeld achter de pc) lukken nog niet zonder pijn en stijfheid van de knie. Dus langer als een uur zitten is voorlopig nog niet echt mogelijk. Liggen in de zetel met gestrekt been gaat mij nog het beste af, maar daar is natuurlijk erg saai.

Hopelijk betert het snel wat het zitten betreft en kan ik volgende week terug gaan werken, maar voorlopig heb ik daar geen goed oog op. Nu begin ik te snappen waarom de dokter mijn tot en met 27 mei heeft voorgeschreven. Zoiets is dus blijkbaar niet zonder reden.