Wimblog

Maandag was het de dag van de operatie om mijn gekantelde knieschijf terug op zijn plaats te krijgen. De operatie zelf is goed verlopen. Ik ben vlot wakker geworden uit de narcose en van pijn is er bijna geen sprake.

Wat ik wel wat vreemd vond was dat waar de chirurg eerst sprak over een klein gaatje, er nu opeens een vrij grote snee is met 6 draadjes is. Misschien heb ik het wel verkeerd gehoord, maar het was eventjes schrikken.

Bovendien is de wonde niet echt mooi genaaid. Ik heb al wel wat ervaring met littekens en ik vrees dat dit een van lelijkste is dit ik tot nu toe heb. Maar uiteraard is zoiets bijkomstig, als de operatie maar geslaagd is.

En daar wringt het schoentje toch een beetje. Na de operatie spraak de chirurg net iets te vaak de woorden ‘ik hoop‘ uit om mij er volledig van te overtuigen dat alles goed gelukt is. Mijn twijfel werd er niet minder op toen ik de brief las die eigenlijk voor mijn huisarts bedoeld was.

[...]

Behandeling:
Een brede open laterale release werd uitgevoerd onder alg verdoving.
Haemostase van de art geniculata.
Hopelijk treedt er voldoende correct op met tonificatie oefeningen van de vastus medialis, zoniet TAGT bepaling op CT en ev proximale of distale realignatie. Dit zijn wel grotere ingrepen met een gipsimmobilisatie en vooral een langdurige revalidatie.

[...]

Niet echt geruststellend allemaal. Temeer omdat hij bij de vorige consultatie ook al twee keer over een eventuele andere operatie sprak. Eerlijk gezegd wil ik daar nu niet aan denken, maar het spookt toch door mijn hoofd.

Morgen heb ik mijn eerste sessie bij de kinesist en binnen een dikke drie weken mag ik op controle gaan. Dan pas zullen we weten of de operatie geslaagd mag genoemd worden of niet. Tot dan leef ik op hoop.

Mijn goede voornemen om dit jaar eens niet een ziekenhuis te hoeven bezoeken is dus zwaar mislukt.

Na een consultaties bij de specialist, een CT scan van mijn linker knie en opnieuw een bezoek aan de specialist is gebleken dat er niets anders op zit dan (alweer) onder het mes te gaan.

Na jaren van problemen met mijn linkerknie (2 x meniscus operatie en een stuk of 6 keer uit de kom geweest) blijkt nu dat ik sukkel met een gekantelde knieschijf.

Waar de knieschijf normaal gezien mooi recht dient te liggen, helt ze bij mij over naar rechts, zoals op de tekening te zien is. Dit leidt tot grote druk op mijn knie en heeft in mijn geval al kraakbeen kwetsuren veroorzaakt en zelfs een barstje in de onderkant van mijn knieschijf. En dus moest er dringend geopereerd worden.

Maandag aanstaande  is het al zover. Dan zal de chirurg mits een kleine ingreep een gewrichtsband doorsnijden zodat mijn knieschijf mooi recht komt te liggen. Een relatief kleine ingreep met ongeveer 90% kans op slagen. Ook de revalidatie zal relatief eenvoudig zijn. Ik zeg relatief omdat alle spieren van mijn been zich zullen moeten aanpassen aan de nieuwe positie van de knieschijf. Ik mag toch rekenen op een 2 tot 4 weken van inactiviteit.

Ik hoop dat met deze operatie alle problemen achter mij liggen want in geval dat deze operatie niet lukt – ok, er is weinig kans toe, maar echt geluk heb ik niet met zo’n dingen – kan enkel een veel zwaardere operatie mij nog helpen en dan spreken we over maanden revalideren. Maar daar wil ik nu dus niet aan denken. Positief denken, dat is wat ik nu moet doen!

Zou ik nu echt al oud en versleten zijn? Ik zou in de fleur van mijn leven moeten zitten, maar zo voelt het de laatste tijd helemaal niet.

Mijn linkerknie is altijd een zwakke plek geweest. Een stuk of zes keer de ligamenten verrokken waardoor ik 3 maal met een van boven tot onder ingegipst been heb gezeten. 2 meniscus operaties heb ik ondertussen ook al achter de rug. Elke keer met de nodige revalidatie tot gevolg, maar wel elke keer beterschap aan de knie.

Maar ondertussen speelt mijn knie weer op. Onaangekondigd was de knagende pijn er. Ik heb geen verkeerde beweging gedaan of de knie extra overbelast de laatste dagen/weken. Ik heb met andere woorden niet echt een idee waar de pijn vandaan komt. Maar hij is er wel. Aangenaam is anders.

Eigenlijk zou ik naar de specialist moeten gaan. Maar ik vrees eigenlijk een beetje wat het resultaat van die consultatie gaat zijn. Hoeveel van een meniscus heeft een mens  eigenlijk nodig om deftig te kunnen functioneren? Want vermits in mijn linker knie nog ongeveer 1/3 van de meniscus zit, blijft er al niet veel meer over om weg te nemen. Dus een operatie is een beetje het laatste wat ik op dit moment wil. Maar met de pijn blijven rondlopen is hoogst waarschijnlijk ook niet het beste idee.

Maar misschien ben ik aan het doemdenken. Misschien is er iets anders dat de pijn veroorzaakt en kan het opgelost worden met een zalfke of een poederke en moet ik toch maar eens op consultatie gaan.

Het is nu ongeveer anderhalve week geleden dat ik geoppereerd ben en de revalidatie verloopt goed. De sessie bij de kinesist gaan vlot en ik voel mijn knie en quadriceps met de dag sterker en steviger worden tijdens de oefeningen.

Ondertussen kan ik al reeds zonder krukken rond stappen zonder hierbij problemen te ondervinden. Ook trappen nemen gaat, maar wel nog steeds op het gemakje.

Sommige zaken zijn echter nog niet zoals ze moeten zijn. Lange tijd op een stoel zitten (bijvoorbeeld achter de pc) lukken nog niet zonder pijn en stijfheid van de knie. Dus langer als een uur zitten is voorlopig nog niet echt mogelijk. Liggen in de zetel met gestrekt been gaat mij nog het beste af, maar daar is natuurlijk erg saai.

Hopelijk betert het snel wat het zitten betreft en kan ik volgende week terug gaan werken, maar voorlopig heb ik daar geen goed oog op. Nu begin ik te snappen waarom de dokter mijn tot en met 27 mei heeft voorgeschreven. Zoiets is dus blijkbaar niet zonder reden.

Door alle drukte ben ik nog vergeten van jullie up to date te houden ivm mijn knie problemen.

Een tijd geleden heb ik een scan en XR foto ondergaan om mijn knie te onderzoeken. Tijdens het daaropvolgende dokterbezoek kreeg ik het nieuws dat ik verwachtte. Een stukje van mijn meniscus in mijn linkerknie is afgerafeld wat dus voor de pijn zorgt die ik af en toe ervaar.

Volgens de dokter is het niet levensbedreigend (gelukkig maar) en is een operatie niet dringend nodig, maar wel noodzakelijk en dus mocht ik zelf kiezen wanneer ik wou geopereerd worden. Natuurlijk wou ik er zo snel mogelijk van af zijn. Omdat ze mij op het werk pas vanaf mei konden missen, is de datum dus vastgelegd op 30 april.

De operatie gebeurt in daghospitaal, wat wil zeggen dat ik de dag zelf alweer naar huis mag. En hopelijk is de revalidatie hetzelfde als de vorige keer. Toen liep ik de dag na de operatie al rond zonder krukken en was ik tamelijk snel weer te been. Maar een mens wordt natuurlijk ouder en kan minder verdragen, dus het wordt afwachten.

Mijn linkerknie speelt me parten. Zo erg zelfs dat ik overweeg om een dokter/specialist te raadplegen.

Bijvoorbeeld een trap oplopen levert een stekende pijn op. Zelfs in de zetel zitten en mijn voet optillen dmv mijn been te strekken doet zeer. En dat ik niet normaal volgens mij.

Geheel onverwacht is het niet aangezien mijn linkerknie toch al een beetje geschiedenis heeft wat betreft kwetsuren. Het is allemaal begonnen toen ik 12 jaar was en ik x-benen had. Hieraan ben ik geoppereerd waarbij in elke knie drie ‘nietjes’ gestoken werden zodat de spieren aan de binnenkant van mijn knie niet mee zouden groeien en mijn benen mooi recht zouden komen. Dit is trouwens volledig in orde gekomen.

Later heb ik een keer of vier, vijf mijn linkerknie uit de kom gehad wat drie maal geresulteerd heeft in een gips van juist boven mijn voet tot helemaal bovenaan mijn been.

Daarna volgde nog een operatie omdat één of andere band in mijn knie te kort was en mijn meniscus overlangs stuk was waardoor mijn knie niet stabiel en stevig genoeg was.

En nu dus dit. Ik ga proberen om vandaag een afspraak te krijgen bij de specialist en zo snel mogelijk ermee te gaan want eind februari is er een kleine zaalvoetbalmatch met het werk en dan weet ik met zekerheid of ik die inspanning al dan niet mag doen.