Wimblog

Zou ik nu echt al oud en versleten zijn? Ik zou in de fleur van mijn leven moeten zitten, maar zo voelt het de laatste tijd helemaal niet.

Mijn linkerknie is altijd een zwakke plek geweest. Een stuk of zes keer de ligamenten verrokken waardoor ik 3 maal met een van boven tot onder ingegipst been heb gezeten. 2 meniscus operaties heb ik ondertussen ook al achter de rug. Elke keer met de nodige revalidatie tot gevolg, maar wel elke keer beterschap aan de knie.

Maar ondertussen speelt mijn knie weer op. Onaangekondigd was de knagende pijn er. Ik heb geen verkeerde beweging gedaan of de knie extra overbelast de laatste dagen/weken. Ik heb met andere woorden niet echt een idee waar de pijn vandaan komt. Maar hij is er wel. Aangenaam is anders.

Eigenlijk zou ik naar de specialist moeten gaan. Maar ik vrees eigenlijk een beetje wat het resultaat van die consultatie gaat zijn. Hoeveel van een meniscus heeft een mens  eigenlijk nodig om deftig te kunnen functioneren? Want vermits in mijn linker knie nog ongeveer 1/3 van de meniscus zit, blijft er al niet veel meer over om weg te nemen. Dus een operatie is een beetje het laatste wat ik op dit moment wil. Maar met de pijn blijven rondlopen is hoogst waarschijnlijk ook niet het beste idee.

Maar misschien ben ik aan het doemdenken. Misschien is er iets anders dat de pijn veroorzaakt en kan het opgelost worden met een zalfke of een poederke en moet ik toch maar eens op consultatie gaan.

Zaterdag hadden we met vier man gepland om met de fiets van Mechelen naar de zee te rijden. Hierbij zouden we vooral langs het water rijden en gebruik maken van de fiets knooppunten. De totale afstand werd geschat op 170 à 180 kilometer.

Kameraad T. en ik hadden de tocht al reeds verkend – zij het dan in 3 keer. Maar we wisten ongeveer hoe we moesten rijden. En met 4 man zou het wel lukken. Als ieder zijn deel van het kopwerk deed zouden we zonder kleerscheuren aan onze Belgische Kust raken.

Maar toen liep het fout. Na een paar kilometer merkte ik een pijnscheut in mijn linkerknie – dezelfde waarbij er al twee maal aan de meniscus gewerkt is. Telkens we moesten versnellen of bijvoorbeeld een brug moesten oprijden was de pijn er. Niet al te hevig, maar onmiskenbaar aanwezig.

De oorzaak ligt zonder twijfel bij de Hercules Trophy van vorige week, waar ik hoogstwaarschijnlijk een overbelasting heb opgelopen bij het rope skipping en daar nu de gevolgen van draag.

In een zeldzaam helder en intelligent moment besefte ik dat mijn doel voor deze zomer het oprijden van de Ventoux is en niet tot aan de zee rijden en met pijn in het hart besloot ik af te stappen en de anderen verder te laten rijden. Zo kwam het dat ik na amper 2 uur en 50 kilometer al mocht bellen naar mijn vrouw om te vragen of ze mij wou komen halen.

Zou ik nu echt al zo versleten zijn? Of is het gewoon een tijdelijk ongemak. Laat ons hopen op het laatste. Deze week staat volledig in het teken van rust en herstel. Volgende week dan lichtjes losrijden op de rollen en daarna de Ventoux. En hopelijk pijnvrij.

Mijn linkerknie speelt me parten. Zo erg zelfs dat ik overweeg om een dokter/specialist te raadplegen.

Bijvoorbeeld een trap oplopen levert een stekende pijn op. Zelfs in de zetel zitten en mijn voet optillen dmv mijn been te strekken doet zeer. En dat ik niet normaal volgens mij.

Geheel onverwacht is het niet aangezien mijn linkerknie toch al een beetje geschiedenis heeft wat betreft kwetsuren. Het is allemaal begonnen toen ik 12 jaar was en ik x-benen had. Hieraan ben ik geoppereerd waarbij in elke knie drie ‘nietjes’ gestoken werden zodat de spieren aan de binnenkant van mijn knie niet mee zouden groeien en mijn benen mooi recht zouden komen. Dit is trouwens volledig in orde gekomen.

Later heb ik een keer of vier, vijf mijn linkerknie uit de kom gehad wat drie maal geresulteerd heeft in een gips van juist boven mijn voet tot helemaal bovenaan mijn been.

Daarna volgde nog een operatie omdat één of andere band in mijn knie te kort was en mijn meniscus overlangs stuk was waardoor mijn knie niet stabiel en stevig genoeg was.

En nu dus dit. Ik ga proberen om vandaag een afspraak te krijgen bij de specialist en zo snel mogelijk ermee te gaan want eind februari is er een kleine zaalvoetbalmatch met het werk en dan weet ik met zekerheid of ik die inspanning al dan niet mag doen.