Wimblog

Afgelopen week donderdag had ik ik mijn tweede afspraak bij de longspecialist om te kijken waar mijn hoesten vandaan zou kunnen komen. Deze keer moest ik niet naar zijn praktijk gaan, maar mocht ik mij aanbieden in het ziekenhuis Heilige Familie in Reet.

Op het programma stonden een fietstest en een test waarbij men ging kijken of mijn luchtwegen reageerden op een bepaalde stof die ook in mijn lichaam aanwezig is.

Maar dus eerst de fietstest. Nadat ik voorzien was van een twintigtal zuignappen en elektroden, iets wat volgens mij een bloeddrukmeter was en een helmpje met mondstuk mocht ik beginnen te trappen. Het doel was om een ritme te onderhouden rond de 60 omwentelingen per minuut terwijl het vermogen stilletjes aan opgedreven werd. Ik denk dat ik ongeveer een tien minuten gefietst heb en uiteindelijk ben ik tot een vermogen van 270 Watt geraakt bij een hartslag van 175 BPM. Geen idee of dat goed is, maar uit de testen kwam toch niets alarmerend naar boven, dus ook hier geen oorzaak voor mijn hoesten.

Ook over de prikkeltest kan ik kort zijn. Alle resultaten waren positief. Er was geen afwijking te zien in mijn ademen nadat ik de stof verschillende keren had ingeademd. Daar ligt de oorzaak van mijn hoesten dus ook niet. De specialist staat dus werkelijk voor een raadsel. In zijn bijna 30-jarige carrière had hij, zo zei  hij mij, nog nooit zo’n speciaal geval meegemaakt als mij. Wat de meesten ook niet zal verwonderen waarschijnlijk.

Voorlopig heb ik een corticosteroïden medicijn voorgeschreven gekregen, in de hoop dat dit beterschap brengt. Is dit niet zo, dan weet hij in elk geval wat de oorzaak niet is. En kunnen we verder zoeken. Ik heb weeral een nieuwe afspraak voor binnen twee weken en zo blijven we dus verder zoeken naar de oorsprong van mijn hoest.

En ik, ik leef nog steeds op hoop dat die oorzaak nu eindelijk eens gevonden gaat worden!

Ook deze winter heb ik weer last van mijn hardnekkige, steeds terugkerende hoest. Het was al van juli geleden trouwens. En dus leek het de afgelopen weken weer of ik mijn longen aan het ophoesten was. Naar de dokter gaan had niet veel zin omdat die toch nooit iets kan vinden en enkel nieuwe medicatie voorschrijft en mijn thuis wil houden. Maar toen de collega’s op het werk begonnen te klagen ben ik toch maar thuis gebleven.

Gelukkig was er één collega wiens oom longspecialist is en hij raadde mij aan om mij door hem te laten onderzoeken. En zo kwam het dat ik vandaag naar Kontich reed om een dokter te raadplegen.

Na de hele uitleg over de vreemde hoest mocht ik allerlei testen ondergaan. Rustig in en uit ademen in een buisje dat aan een pc verbonden was. Diep in en uit blazen in datzelfde buisje. Stopen met ademen, nog steeds in datzelfde buisje, … En elke test lukte bijzonder goed, zonder dat ik ook maar één keer moest hoesten. Dat deed ik enkel tussen de tests door. Een beetje zoals met het sporten dus. Tijdens de Tae Bo of het lopen moet ik nooit hoesten, maar van zodra ik stop, begint het.

Het was dus ook niet verwonderlijk dat de testen bijzonder goed waren. Astma kon dus ook al uitgesloten worden als oorzaak voor mijn hoesten. Ook de allergietesten waren allemaal negatief dus daar lag de oorzaak ook al niet.

Gelukkig is de longspecialist naar eigen zeggen geen opgever en is hij van plan om de oorzaak te vinden. Vandaar dat ik volgende week nog eens mag langs gaan, maar deze keer in het ziekenhuis voor een inspanningstest op de fiets en een test waarbij mijn luchtwegen geprikkeld gaan worden om na te gaan over ze overgevoelig zijn. Hopelijk lukt het deze keer wel om een oorzaak te vinden, want het liefst van al zou ik gewoon van die hoest willen verlost zijn. Zowel voor mezelf als voor de mensen rondom mij.