Duatlon

Zo heel af en toe moet ik een uitdaging hebben en hoewel 2013 nog niet begonnen is, heb ik toch al een uitdaging voor komend jaar.

In een opwelling van enthousiasme en overmoed heb ik me namelijk ingeschreven voor een duatlon op 24 maart. 6 kilometer lopen, 24 kilometer mountainbiken en vervolgens nog eens 6 kilometer lopen. En dat allemaal achter elkaar, zonder rust er tussen.

6 kilometer lopen is geen enkel probleem en ook 24 kilometer mountainbiken lukt me zonder veel problemen. Maar een combinatie van beiden met op het einde nog eens 6 kilometer lopen gaat waarschijnlijk bijzonder zwaar worden. Maar anders was het natuurlijk geen uitdaging.

Om me optimaal voor te bereiden op deze duatlon zal er dus hard getraind moeten worden. Zowel lopen als mountainbiken en liefst nog samen op één dag. De twee keer dat ik dit al gedaan heb, waren vrij zwaar, dus er is nog wat werk aan de winkel.

En om mijn debuut in het hele duatlon gebeuren niet meteen te moeilijk te maken heb ik me ook ingeschreven om op 24 februari een iets ‘eenvoudigere’ duatlon mee te doen. 3 kilometer lopen, 19 kilometer mountainbiken en 3 kilometer lopen.

Twee uitdagingen dus, en al meteen vrij vroeg op het jaar. Ik ben benieuwd of het mij gaat lukken, maar ik ga er alles aan doen natuurlijk om te slagen. Bent u ook benieuwd, kom dan zeker supporteren voor mij op 24 maart in Diest.

Lopen in de natuur

Als de omstandigheden het toelaten kiezen mijn loopbuddy en ik er voor om te gaan lopen in de natuur. Dus liefst geen geasfalteerde wegen maar eerder veldwegen en bospaadjes. Naast de zachte ondergrond welke minder belastend is voor ons lichaam heeft lopen in de natuur nog een paar leuke voordelen.

Ijslander

Eentje ervan is dat je soms hele leuke momenten mee maakt. Zo zien we regelmatig buizerds overvliegen, gelukkig blijven ze ver genoeg weg en vallen ze ons niet aan. Ook reigers behoren tot het vaste gezelschap van dieren die we tegen komen. Gisteren nog zagen we zelfs een vos de weg oversteken. Zulke dingen geven net iets extra aan het lopen. Zeker als je aan het afzien bent, zoals ik de afgelopen dagen.

En af en toe leveren die leuke momenten ook leuke foto’s op. Zoals toen we even halt hielden om een paar Ijslandse paarden te fotograferen en het mij wel leuk leek om te doen alsof ik zo’n paard een zoen gaf. Het paard besliste echter om mij echt een zoen te geven en mijn loopbuddy kon op het juiste moment een foto nemen.

Ook een dankbaar onderwerp voor een foto, is het pasgeboren ezeltje langs ons loopparkoers in Hees. Zo schattig en donzig. Je zou het zo mee naar huis nemen. Maar in plaats daarvan stoppen we even langs de wei, voor we beginnen te lopen om een paar foto’s te nemen. En zwaaien we uiteraard als we er al lopend voorbij komen.

Ezelveulen

Jammer genoeg zullen we de komende maanden eerder de finse piste opzoeken ‘s avonds in plaats van tussen de velden te gaan lopen, maar dan hebben we in elk geval weer iets om naar uit te kijken!

Geen slapende voet meer

Ongeveer 6 weken na mijn fasciotomie om het probleem van mijn slapende voet tijdens het lopen aan te pakken, liep ik gisteren voor het eerst weer. De omstandigheden waren ideaal, een zonnige warme nazomer dag.

Van in het begin merkte ik al een verschil. De laatste keer dat ik liep voor mijn operatie waren mijn scheenbeenspieren al volledig verkrampt en hard na minder dan 1 km gelopen te hebben en nu bleef dit gevoel helemaal weg. Wel merkte ik dat het lang geleden was en dan vooral in mijn kuiten maar de slapende voet bleef weg.

Zelfs na 3 km, het punt waarop ik voor de operatie altijd moest stoppen, had ik geen last van mijn voeten. Heel even dacht ik een kleine tinteling te voelen in de tenen van mijn linker voet, en stopte ik heel even. Maar gelukkig was de tinteling sneller verdwenen dan dat ze gekomen was en kon ik zonder problemen verder lopen.

Na 5 km was mijn kaars wel uit. Drie maanden niet lopen heeft mijn conditie duidelijk geen deugd gedaan, maar die zal wel snel terug komen. Het belangrijkste is nu dat het probleem van de slapende voet opgelost is. Ik ben wel nog steeds voorzichtig en wacht de komende looptrainingen af vooraleer ik durf zeggen dat het probleem definitief van de baan is, maar het ziet er in elk geval goed uit.

Fasciotomie

Gisteren had ik opnieuw een afspraak met de orthopedist om te kijken of en wanneer een operatie kon ingepland worden om mij van het chronisch compartiment syndroom te verlossen. En blijkbaar kon dit al sneller dan ik had gehoopt want op donderdag 9 augustus kan ik al onder het mes.

De orthopedist zal dan een fasciotomie uitvoeren op zowel mijn linker- en rechteronderbeen. In mijn linker been heb ik niet zo veel last als rechts, maar ik wil voorkomen dat ik binnen een paar maanden hetzelfde zou voorhebben aan mijn linkerbeen waardoor ik nog eens onder het mes zou moeten. En volgens de chirurg is het geen probleem om beide benen tegelijk te opereren.

Na de operatie zou ik een paar weken niet kunnen lopen, maar dat kan ik op dit moment ook niet, dus dat is niet echt een ramp. Maar wat wel zeker is, is dat ik binnenkort pijn- en slapende voet vrij zal kunnen lopen en dat gaat werkelijk een opluchting zijn. Ik  kijk er al naar uit.

Chronisch compartiment syndroom

Het lijkt er stilaan op dat er een oorzaak gevonden is voor mijn slapende voet tijdens het lopen.

Na een drietal sessies bij de osteopaat waar onder andere gedacht werd dat het probleem kwam door een gekanteld bekken en een ruggenwervel die niet op zijn plaats zat, besloot ik op aanraden van iemand naar een orthopedist te gaan.

Onmiddellijk nadat ik mijn probleem had uitgelegd vroeg hij of ik dan vooraan mijn been ook harde stijve spieren had, wat dus effectief het geval is. En dus kon hij al heel snel de diagnose van chronisch compartiment syndroom stellen.

Dit komt er op neer dat het kapsel om de spieren in mijn onderbeen te strak zit en bij de inspanning van het lopen zwellen mijn spieren zodanig op dat de bloedtoevoer afgesloten wordt en hierdoor mijn voet in slaap valt. De enige oplossing hiervoor is een operatie, nl een fasciotomie, waarbij het kapsel rond de spieren opengesneden wordt zodat de bloedtoevoer niet meer afgesneden kan worden.

Maar omdat de orthopedist zeker wou zijn dat dit het probleem was, stelde hij voor om eerst nog even naar de bloedvaten in mijn been te laten kijken zodat hij kon uitsluiten dat het niet veroorzaakt werd door een verstopt bloedvat. Dit onderzoek toonde aan dat mijn bloedvaten perfect in orde zijn en niet de oorzaak zijn.

Ondertussen heb ik mijn volgende afspraak op 30 juli bij de orthopedist om te kijken wanneer we de operatie kunnen inplannen. Het zou om een vrij eenvoudige operatie gaan waarbij geen te lange revalidatie nodig is. Hoewel het probleem zich voornamelijk rechts voor doet, ga ik toch eens horen of het mogelijk is om links dezelfde ingreep te doen, als was het maar preventief. Kwestie dat ik er in één keer van verlost ben en binnenkort weer terug kan lopen.

Slapende voet tijdens het lopen

Sinds kort sukkel ik met een slapende voet tijdens het lopen. Ik weet dat het vreemd klinkt, maar het kan dus wel degelijk. Meer zelfs, als je even de moeite doet om te zoeken op het internet blijker er veel mensen last van te hebben.

Maar het is dus wel een probleem. Bij mij begint het meestal tussen kilometer 2 en 3. Stilaan voel ik dan dat mijn rechtervoet begint te slapen tot ik helemaal geen gevoel meer heb in die voet. Ondanks dat dit pijnloos is, is het wel lastig en natuurlijk ook gevaarlijk. De kans dat ik mijn voet zou omslaan is heel groot en met alle gevolgen van dien natuurlijk.

Ondertussen heb ik al een een paar zaken geprobeerd om het probleem te verhelpen. Ik heb andere kousen geprobeerd die minder ‘knellen’. Ik heb geprobeerd om de veters van mijn schoenen (waarmee ik nog maar 500 km gelopen heb) minder vast te knopen maar dat maakte geen verschil.

Vervolgens ben ik naar de osteopaat geweest die vaststelde dat mijn bekken gekanteld was en een ruggewervel niet op zijn plaats zat. Na beide problemen opgelost te hebben leek het even alsof het beter ging, maar gisteren (na een tweede osteopatiesessie) was het probleem weer erger. Dus ook daar geen oplossing voor mijn probleem.

Maar ik geef niet op! De volgende stap is om, op aanraden van iemand die er goede ervaringen mee heeft, naar een voetendokter te gaan in de hoop dat hij mij kan zeggen wat het probleem is en het ook nog kan oplossen. En daarna zien we weer wel hoe het verder moet.

Zeker is dat ik absoluut wil blijven lopen. Daarvoor doe ik het ondertussen veel te graag om er zomaar mee te stoppen. De energie en het goed gevoel dat ik krijg na een uurtje lopen zou ik niet meer kunnen missen. Ik hoop dus dat er snel een oplossing komt voor mijn probleem.

1000 kilometer

Zoals ik een tijdje geleden al schreef, ben ik sinds kort terug aan het lopen. Waarom nu lopen en niet opnieuw fietsen hoor ik jullie denken. Die reden is eigenlijk heel eenvoudig, tijdsgebrek. Als je twee of drie keer per week een uurtje gaat lopen heb je al een deftige training gedaan. Als je daarentegen 3 keer een uurtje fiets heb je eigenlijk gewoon 3 keer opgewarmd en amper getraind. Vandaar dus lopen. Dat paste nog net in mijn schema, zonder dat mijn vrouw gaat klagen.

Maar ik heb dus wel graag een uitdaging als ik iets doe. Dat maakt het allemaal een beetje leuker. Zo dus ook bij het lopen. Vandaar dat ik mij in Endomondo de 1000 km challenge heb aangemaakt. Het doel van de challenge is vrij duidelijk lijkt me. 1000 km lopen in 2012. Gemiddeld is dat net iets minder dan 20 km per week, dus helemaal onhaalbaar is dat niet. Echt spectaculair ook niet waarschijnlijk, maar voor mij zal het al een hele prestatie zijn moest ik het effectief halen.

Gelukkig ben ik het jaar al goed begonnen door de eerste 7 km van het jaar al meteen op de eerste dag te lopen.

Lopen

Nadat ik een paar lessen Tae Bo gedaan had leek het mij een goed idee om nog wat extra cardio te doen en wou ik wel eens proberen om opnieuw te gaan lopen. Na mijn laatste knieoperatie had ik al wel een poging ondernomen maar moest ik na twee keer stoppen met kniepijn. Maar doordat we in onze powertraining ondertussen ook een paar oefeningen voor de benen gestopt hadden bleek dat de kniepijn bij de Tae Bo weg bleef en hoopte ik dat het bij het lopen ook zou zijn.

En dus toogde ik op een avond naar de finse piste in Averbode en begon ik te lopen. Zoals gehoopt was er van kniepijn geen sprake meer en liep ik, geheel onverwacht, die eerste keer meteen 7 km aan één stuk. Neem het gerust van mij aan, voor mij was dat een hele prestatie. Ik denk niet dat ik ooit al eens meer dan 5 km gelopen had en nu bij de eerste keer meteen 7 km. Ik was tevreden.

Maar na een paar keer lopen begon er een ander probleem de kop op te steken. Na ongeveer een kilometer gelopen te hebben kreeg ik telkemale last van een slapende voet. Eerst viel de linkse in slaap en iets later volgde de rechtse. Heel erg vreemd maar vooral gevaarlijk. Met een slapende voet blijven lopen verhoogt het risico om een enkel om te slaan. De oorzaak van dit probleem kon volgen mij maar één ding zijn, nl. het feit dat mijn loopschoenen dik 4 jaar oud waren en dus eigenlijk totaal versleten zijn.

Dankzij twitter leerde ik dat ik best mijn licht eens kon gaan opsteken bij Ren in Tessenderlo. Niet meteen bij de deur, maar wel open op zondagvoormiddag wat op dat moment een groot pluspunt was. Na een paar schoenen gepast te hebben en te hebben uitgetest op de loopband vond ik het ideale paar voor mij. De beelden gemaakt op de loopband toonden aan dat het met de demping goed zat en dat het afrollen van de voet met die schoenen haast perfect was. Ik leefde dus op hoop wat betreft het slapende voet syndroom.

En inderdaad, na een paar dagen van aanpassen liep ik afgelopen weekend voor het eerst de hele tijd zonder dat mijn voet in slaap viel. Een bijzonder aangenaam gevoel! En een bevestiging dat de investering in deftige schoenen echt nodig was. Hopelijk is het vanaf nu enkel nog genieten als ik aan het lopen ben.

Wie mijn vordering, social media gewijs, wil volgen mag altijd ‘vriendjes worden’ op Endomondo.

Moeizaam

Sinds deze week ben ik terug aan het lopen. Enerzijds om het gewicht onder controle te houden, anderzijds om de conditie op peil te houden nu de dagen korter worden en het moeilijker is om ‘s avonds nog met de fiets te gaan rijden.

Dus ben ik opnieuw aan het lopen geslagen. Maandag een eerste keer, gisteren een tweede keer. Maar het ging moeizaam. Heel moeizaam eigenlijk. Na minder dan een kilometer al last van mijn kuiten, van mijn voeten. Van mijn enkels ook. Opstapeling van melkzuur. Verkramping van de spieren. Het liep voor geen meter.

Ik ben benieuwd hoe het evolueert. Waarschijnlijk wel in de goede richting, en ik hoop snel, want ik beleefde er niet echt veel plezier aan. En dat zou toch moeten. Afzien hoort er ook bij, maar er moet voornamelijk plezier zijn. We zullen we zien hoe het loopt.

Finse piste

Vandaag stond – zoals ik me voorgenomen had – er sinds lang een looptraining op het programma. De laatste keer dat ik gelopen had was op 18 februari. Een dikke twee maanden dus. Ik vreesde dus voor erg triestige training.

In plaats van hier in de omgeving te gaan lopen op beton besloot ik om een plaats met een  betere ondergrond uit te zoeken. Deze vond ik na een korte speurtocht op het internet onder de vorm van een Finse Piste in Averbode.

Het concept van de Finse piste is zeer eenvoudig:

Door het verende effect van de toplaag worden de gewrichten aanzienlijk minder belast tijdens het lopen. Een speciale funderingslaag van ongeveer 15 cm zorgt voor voldoende drainage. De zachte, dempende toplaag geeft een aangenaam loopgevoel en voorkomt beter blessures.

Vaak worden deze pistes in een groene omgeving aangelegd of wordt er rond de pistes groen aangeplant. Om de loper nog beter te dienen zijn de afstandspaaltjes om de 100 meter kenmerkend.

Bron: Wikipedia

Zo’n ondergrond is voor mij eigenlij ideaal, zeker omdat ik een geschiedenis heb van beenvliesontsteking. Tijdens mijn eerste jaar LO. heb ik daardoor een half jaar niet kunnen sporten en lag die blessure mee aan de basis dat ik er verder mee ben gegaan. Vandaar dat ik nu nog steeds erg voorzichtig ben als het op lopen aan komt. En als ik daarvoor een twintigtal minuten met de auto moet rijden om op een goede ondergrond te lopen, dan heb ik dat er graag voor over.

Zoals dus al gezegd verwachte ik niet veel van mijn loopconditie omdat het al zo lang geleden was, maar eerlijk gezegd viel het nog mee. Uiteindelijk heb ik 3,38 km gelopen in 21’59”. En daar was ik best tevreden mee. Mijn hartslag was iets minder. Mijn gemiddelde hartslag bedroeg namelijk 184 BPM en maximaal sloeg mijn hart 197 slagen per minuut. Maar gelukkig recupereerde ik vrij snel.

Maar ik ben best tevreden. Ik had mijn conditie eigenlijk veel slechter verwacht, dus het ziet er beter uit dan verwacht. Blijven volhouden is nu de boodschap en dan komt alles wel goed.

Meer gegevens over deze training zijn hier te vinden.