Wimblog

Zoals ik een tijdje geleden al schreef, ben ik sinds kort terug aan het lopen. Waarom nu lopen en niet opnieuw fietsen hoor ik jullie denken. Die reden is eigenlijk heel eenvoudig, tijdsgebrek. Als je twee of drie keer per week een uurtje gaat lopen heb je al een deftige training gedaan. Als je daarentegen 3 keer een uurtje fiets heb je eigenlijk gewoon 3 keer opgewarmd en amper getraind. Vandaar dus lopen. Dat paste nog net in mijn schema, zonder dat mijn vrouw gaat klagen.

Maar ik heb dus wel graag een uitdaging als ik iets doe. Dat maakt het allemaal een beetje leuker. Zo dus ook bij het lopen. Vandaar dat ik mij in Endomondo de 1000 km challenge heb aangemaakt. Het doel van de challenge is vrij duidelijk lijkt me. 1000 km lopen in 2012. Gemiddeld is dat net iets minder dan 20 km per week, dus helemaal onhaalbaar is dat niet. Echt spectaculair ook niet waarschijnlijk, maar voor mij zal het al een hele prestatie zijn moest ik het effectief halen.

Gelukkig ben ik het jaar al goed begonnen door de eerste 7 km van het jaar al meteen op de eerste dag te lopen.

Nadat ik een paar lessen Tae Bo gedaan had leek het mij een goed idee om nog wat extra cardio te doen en wou ik wel eens proberen om opnieuw te gaan lopen. Na mijn laatste knieoperatie had ik al wel een poging ondernomen maar moest ik na twee keer stoppen met kniepijn. Maar doordat we in onze powertraining ondertussen ook een paar oefeningen voor de benen gestopt hadden bleek dat de kniepijn bij de Tae Bo weg bleef en hoopte ik dat het bij het lopen ook zou zijn.

En dus toogde ik op een avond naar de finse piste in Averbode en begon ik te lopen. Zoals gehoopt was er van kniepijn geen sprake meer en liep ik, geheel onverwacht, die eerste keer meteen 7 km aan één stuk. Neem het gerust van mij aan, voor mij was dat een hele prestatie. Ik denk niet dat ik ooit al eens meer dan 5 km gelopen had en nu bij de eerste keer meteen 7 km. Ik was tevreden.

Maar na een paar keer lopen begon er een ander probleem de kop op te steken. Na ongeveer een kilometer gelopen te hebben kreeg ik telkemale last van een slapende voet. Eerst viel de linkse in slaap en iets later volgde de rechtse. Heel erg vreemd maar vooral gevaarlijk. Met een slapende voet blijven lopen verhoogt het risico om een enkel om te slaan. De oorzaak van dit probleem kon volgen mij maar één ding zijn, nl. het feit dat mijn loopschoenen dik 4 jaar oud waren en dus eigenlijk totaal versleten zijn.

Dankzij twitter leerde ik dat ik best mijn licht eens kon gaan opsteken bij Ren in Tessenderlo. Niet meteen bij de deur, maar wel open op zondagvoormiddag wat op dat moment een groot pluspunt was. Na een paar schoenen gepast te hebben en te hebben uitgetest op de loopband vond ik het ideale paar voor mij. De beelden gemaakt op de loopband toonden aan dat het met de demping goed zat en dat het afrollen van de voet met die schoenen haast perfect was. Ik leefde dus op hoop wat betreft het slapende voet syndroom.

En inderdaad, na een paar dagen van aanpassen liep ik afgelopen weekend voor het eerst de hele tijd zonder dat mijn voet in slaap viel. Een bijzonder aangenaam gevoel! En een bevestiging dat de investering in deftige schoenen echt nodig was. Hopelijk is het vanaf nu enkel nog genieten als ik aan het lopen ben.

Wie mijn vordering, social media gewijs, wil volgen mag altijd ‘vriendjes worden’ op Endomondo.

Sinds deze week ben ik terug aan het lopen. Enerzijds om het gewicht onder controle te houden, anderzijds om de conditie op peil te houden nu de dagen korter worden en het moeilijker is om ‘s avonds nog met de fiets te gaan rijden.

Dus ben ik opnieuw aan het lopen geslagen. Maandag een eerste keer, gisteren een tweede keer. Maar het ging moeizaam. Heel moeizaam eigenlijk. Na minder dan een kilometer al last van mijn kuiten, van mijn voeten. Van mijn enkels ook. Opstapeling van melkzuur. Verkramping van de spieren. Het liep voor geen meter.

Ik ben benieuwd hoe het evolueert. Waarschijnlijk wel in de goede richting, en ik hoop snel, want ik beleefde er niet echt veel plezier aan. En dat zou toch moeten. Afzien hoort er ook bij, maar er moet voornamelijk plezier zijn. We zullen we zien hoe het loopt.

Vandaag stond – zoals ik me voorgenomen had – er sinds lang een looptraining op het programma. De laatste keer dat ik gelopen had was op 18 februari. Een dikke twee maanden dus. Ik vreesde dus voor erg triestige training.

In plaats van hier in de omgeving te gaan lopen op beton besloot ik om een plaats met een  betere ondergrond uit te zoeken. Deze vond ik na een korte speurtocht op het internet onder de vorm van een Finse Piste in Averbode.

Het concept van de Finse piste is zeer eenvoudig:

Door het verende effect van de toplaag worden de gewrichten aanzienlijk minder belast tijdens het lopen. Een speciale funderingslaag van ongeveer 15 cm zorgt voor voldoende drainage. De zachte, dempende toplaag geeft een aangenaam loopgevoel en voorkomt beter blessures.

Vaak worden deze pistes in een groene omgeving aangelegd of wordt er rond de pistes groen aangeplant. Om de loper nog beter te dienen zijn de afstandspaaltjes om de 100 meter kenmerkend.

Bron: Wikipedia

Zo’n ondergrond is voor mij eigenlij ideaal, zeker omdat ik een geschiedenis heb van beenvliesontsteking. Tijdens mijn eerste jaar LO. heb ik daardoor een half jaar niet kunnen sporten en lag die blessure mee aan de basis dat ik er verder mee ben gegaan. Vandaar dat ik nu nog steeds erg voorzichtig ben als het op lopen aan komt. En als ik daarvoor een twintigtal minuten met de auto moet rijden om op een goede ondergrond te lopen, dan heb ik dat er graag voor over.

Zoals dus al gezegd verwachte ik niet veel van mijn loopconditie omdat het al zo lang geleden was, maar eerlijk gezegd viel het nog mee. Uiteindelijk heb ik 3,38 km gelopen in 21’59″. En daar was ik best tevreden mee. Mijn hartslag was iets minder. Mijn gemiddelde hartslag bedroeg namelijk 184 BPM en maximaal sloeg mijn hart 197 slagen per minuut. Maar gelukkig recupereerde ik vrij snel.

Maar ik ben best tevreden. Ik had mijn conditie eigenlijk veel slechter verwacht, dus het ziet er beter uit dan verwacht. Blijven volhouden is nu de boodschap en dan komt alles wel goed.

Meer gegevens over deze training zijn hier te vinden.

Afgelopen zondag stond met de Eindejaarsjogging te Kampenhout mijn eerste ‘loopwedstrijd‘ sinds mijn start-to-run op het programma.

De reden dat ik wedstrijd in italic schrijf tussen quotes is dat ik het niet zo zeer wou lopen als een wedstrijd, dus met de bedoeling om zo hoog mogelijk te eindigen, maar meer om het ding uit te lopen en fier te zijn op mezelf dat ik drie maanden geleden totaal niet kon lopen en nu een afstand van 5,4 km aan kan.

En zo geschiedde. De weergoden waren ons in elk geval goed gezind, want het was perfect loopweer. Een koude maar zonnige dag. Eerlijk gezegd had ik wel liever op de mountainbike gezeten maar allez. Tien minuten voor 3 stonden we aan wat wij dachten wat de start was want door het grote aantal deelnemers zagen we de start zelfs niet liggen. Na het startschot heeft het zelfs 17 seconden geduurd eer we konden beginnen te lopen.

Over de wedstrijd zelf kan ik kort zijn, ik heb afgezien. Ik had mijn Forerunner 305 ingesteld om een gemiddelde snelheid te lopen van 10 km/h en uiteindelijk ben ik gefinished met een gemiddelde snelheid van net geen 11 km/h. Ik weet het, dat is niet bijzonder snel, maar voor we was het meer dan voldoende. Zoals reeds gezegd was het mijn doel om de wedstrijd te lopen en niet om een topprestatie neer te zetten.

De volgende wedstrijd is op 30 december in Leuven en gaat over 4 km. Misschien dat ik daar als doel stel om een sneller gemiddelde te halen, maar dat zal afhangen van hoe de komende trainingen verlopen.

De complete gegevens van de wedstrijd zijn te bekijken via mijn MotionBased profiel.

Ik verkoop mijn Garmin Forerunner 305!
Meer details hier.
Een tijdje geleden eindelijk toegekomen uit de VS van A: mijn Garmin Forerunner 305. De Forerunner 305 is een hartslagmeter met ingebouwde GPS zodat je niet enkel je hartslag in het oog kan houden tijdens het lopen, maar ook kan zien, hoe snel je loopt, hoever je al gelopen hebt en dergelijke meer.
Na de training kan je dan de horloge koppelen aan de pc en de trainingsgegevens downloaden naar je pc om alzo statistieken bij te houden. Vermits ik dol van van statistieken, een super aankoop dus.

Ondertussen heb ik het kleinood al een paar keer kunnen testen en ik ben er wild enthousiast van.

Het ding heeft verschillende schermen die je kan raadplegen tijdens het sporten en per scherm kan je zelf instellen hoeveel en welke data je wilt zien. Ik heb mijn scherm voor het lopen bijvoorbeeld ingesteld zodat ik kan zien wat mijn hartslag is, hoever ik reeds gelopen heb, hoe lang ik onderweg ben en tegen welke snelheid ik loop. Voor het fietsen is het ongeveer hetzelfde.

Na de training koppel ik de horloge aan de pc en via de meegeleverde software worden de gegevens naar de pc getransfereerd. In de software kan ik dan de volledige gegevens van de training zien. Gemiddelde snelheid, hartslag, afstand, verbruikte calorieën, meters gestegen of gedaald, het is allemaal na te kijken.

Ook erg handig zijn de grafiekjes. Als je bijvoorbeeld wilt zien wat je hartslag was op een bepaald tijdstip en hoe hard je op dat moment liep/fietste is dat geen probleem. Beter nog, in het kaartje kan je ook nog eens zien op welke plaats je op dat moment was. Zeer uitgebreid dus.

Een klein minpuntje zou misschien kunnen zijn dat het kaartje dat in de software getoond wordt enkel de grote wegen toont en je dus niet op straatniveau kan zien waar je precies gelopen/gefietst hebt. Maar daar is ook een oplossing voor gevonden.

Je kan namelijk gebruik maken van de MotionBased website waar je de trainingsgegevens kan uploaden en vervolgens kan bekijken op Google Maps. Hierbij krijg je dan een erg gedetailleerd overzicht van waar je gelopen hebt.
Mijn MotionBased profiel met alle trainingen kan je hier bekijken om een idee te krijgen tot wat dit ding in staat is.

Na tien weken trainen was het vandaag zo ver: de grote test van onze leren lopen training. Er stond 5 km op het programma die we volledig moesten uitlopen. En dan nog liefst binnen een goede tijd.

Toen we tien weken geleden begonnen konden we ons nooit voorstellen dat we ooit 5 km zouden kunnen lopen. Naarmate we vorderden in de trainingen bleek dat het haalbaar was en soms durfde we zelfs te dromen van een tijd van minder dan 30 minuten. Maar nooit durfden we dat hardop zeggen.

Een beetje onzeker waren we aan de start verschenen maar toen het startschot weerklonk vertrokken we tamelijk snel zodat we ons eigen tempo konden lopen en ons niet te veel zouden laten afleiden door de rest van de groep. Het viel ons wel op dat we tamelijk snel vertrokken waren, maar het lukte goed en dus hielden we maar vol.

We kwamen aan het keerpunt (op 2,5 km dus) toe met een tijd van ongeveer 12 minuten. Erg snel vermits we gerekend hadden om daar rond 14 minuten te zijn. Vlak na het keerpunt moest ik eventjes lossen en liep mijn kameraad ongeveer 200 meter van mij weg. Daarna is hij nooit veel verder weggelopen, maar heb ik hem ook nooit meer ingehaald.

Na de laatste 200 meter er nog een klein sprintje uit te hebben getrokken ben ik uiteindelijk toegekomen in een tijd van 25 minuten en 25 seconden. De tweede snelste tijd van de dag. De snelste tijd was voor mijn kameraad met 24 minuten en 30 seconden. Best een mooie prestatie voor twee mensen die nooit graag gelopen hebben en nooit echt gelopen hebben.

Ik was wel stikop toen ik over de denkbeeldige finishlijn kwam, maar tegelijk dolgelukkig. Nadien bleek dat ik echt wel diep gegaan was vermits mijn gemiddelde hartslag 191 BPM bedroeg en mijn maximale hartslag 206 BPM. Maar ik heb het gehaald en daar ben ik vooral fier op. En terecht mag ik wel zeggen.

Zoals u misschien al dan niet weet draag ik een bril. Meestal heb ik mijn lenzen aan, maar als ik echt te lui ben om mijn lezen aan te doen – en dat is meestal in de weekends, draag ik mijn bril.

Zo dus ook gisteren toen ik ging lopen. Het was reeds donker toen ik mijn loopkleren (uit de Lidl) aantrok en er trok een lichte regenbui over mijn landelijke gemeente. Niet dat me dat deert, integendeel zelfs. Ik loop graag in de regen. Vraag me niet waarom want het klinkt onlogisch maar toch is het zo.

Echter de combinatie van een bril dragen en regen bleek niet zo geslaagd te zijn. Door de regen hing mijn bril na een paar minuten reeds vol waterdruppels en daarbovenop dampte hij nog harder aan dan de badkamerspiegels op een pornoset. Bovendien was het donker en werden de straten aldus verlicht door de straatverlichting. De schittring hiervan op de waterdruppels op mijn brilglazen beperkten het zicht nog een beetje meer.

Ik ben dus ongeveer 37 minuten onderweg gezien zonder eigenlijk ook maar een steek te zien. Ik kon – gelukkig maar – nog net zien waar ik liep, maar verder dan vijf meter voor me kijken ging niet. Sommige momenten kon ik zelfs de cijfers op mijn hartslagmeter met moeite aflezen. De optie om mijn bril uit te doen en zo verder te lopen werd snel overboord gegooid vermits ik dan wel degelijk verder kon zien, maar veel minder scherp.

Uiteindelijk ben ik toch veilig thuis geraakt, maar volgende keer doe ik toch mijn lezen in alvorens te gaan lopen. Dan ga ik trouwens ook veel meer kunnen genieten van de prachtige natuur rondom mij in mijn idylische gemeente.

Ik moet toegeven, het was ook voor mij een shock maar blijkbaar zijn er mensen waarbij ik niet zo echt populair ben. Allez, toch niet helemaal.

Het gaat over de mensen die samen met mij het Leren Lopen programma volgen bij Joggingclub Veltem. Allemaal vriendelijk mensen enzo, en ze zeggen altijd heel vriendelijk goeienavond als we samen komen en als we terug vertrekken en in het begin is het nog gezellig praten, maar dan opeens vinden ze mij niet tof meer. En samen met mij mijn collega-portier.

Als wij gaan lopen is het namelijk zo dat we eerst een stuk heen lopen, halverwege keren en dan terug lopen. In het eerste stuk lopen mijn kameraad en ik altijd mooi mee het tempo, weliswaar vooraan de groep, maar we blijven samen. Tegen dat we keren is de groep al een beetje in kleinere groepjes uiteengevallen en zitten we helemaal achteraar. Maar dan versnellen we en beginnen we iederen terug in te halen en tegen dat we vooraan in de groep zijn maken we mee het tempo. En dit wordt niet in dank afgenomen door sommigen blijkbaar.

Tijdens het voorbijsteken van mensen zijn opmerkingen als “ze zijn weer aan het lopen zenne” of “ah, die twee, ik vroeg me al af waar ze bleven” niet ver weg. Jammer natuurlijk, want iedereen mag op z’n eigen tempo lopen, en dat van ons ligt nu toevallig iets hoger. Niet dat we dat doen om de snelste te zijn, maar het loopt gewoon vlotter dan tegen dat je je moet in houden.

Och, ik ben er al lang achter dat je nooit door iedereen fantastisch gevonden kan worden, maar zolang ik mezelf maar fantastisch vind, trek ik het me niet zo fel aan.

Omdat ik nadat ik het Start to Run trainingsschema voltooit heb en daarmee ook de 5km heb gelopen wil blijven lopen, heb ik me – op aanraden van de mensen van de loopclub – ingeschreven voor de Eindejaarscorrida van de Stad Leuven die doorgaat op 30 december 2007.

Vermits ik nog maar een beginnende loper ben dan laat ik wijselijk de 8km en 12 km links liggen en ga ik voor de 4km. Dat zal al goed genoeg zijn als eerste wedstrijd waaraan ik deelneem. En wie weet krijg ik de smaak wel te pakken en loop ik daarna nog een paar wedstrijden. Een echt snelle loper zal ik waarschijnlijk nooit worden, maar zolang ik er plezier aan beleef, waarom niet.