Wimblog

Zou ik nu echt al oud en versleten zijn? Ik zou in de fleur van mijn leven moeten zitten, maar zo voelt het de laatste tijd helemaal niet.

Mijn linkerknie is altijd een zwakke plek geweest. Een stuk of zes keer de ligamenten verrokken waardoor ik 3 maal met een van boven tot onder ingegipst been heb gezeten. 2 meniscus operaties heb ik ondertussen ook al achter de rug. Elke keer met de nodige revalidatie tot gevolg, maar wel elke keer beterschap aan de knie.

Maar ondertussen speelt mijn knie weer op. Onaangekondigd was de knagende pijn er. Ik heb geen verkeerde beweging gedaan of de knie extra overbelast de laatste dagen/weken. Ik heb met andere woorden niet echt een idee waar de pijn vandaan komt. Maar hij is er wel. Aangenaam is anders.

Eigenlijk zou ik naar de specialist moeten gaan. Maar ik vrees eigenlijk een beetje wat het resultaat van die consultatie gaat zijn. Hoeveel van een meniscus heeft een mens  eigenlijk nodig om deftig te kunnen functioneren? Want vermits in mijn linker knie nog ongeveer 1/3 van de meniscus zit, blijft er al niet veel meer over om weg te nemen. Dus een operatie is een beetje het laatste wat ik op dit moment wil. Maar met de pijn blijven rondlopen is hoogst waarschijnlijk ook niet het beste idee.

Maar misschien ben ik aan het doemdenken. Misschien is er iets anders dat de pijn veroorzaakt en kan het opgelost worden met een zalfke of een poederke en moet ik toch maar eens op consultatie gaan.

Het is nu ongeveer anderhalve week geleden dat ik geoppereerd ben en de revalidatie verloopt goed. De sessie bij de kinesist gaan vlot en ik voel mijn knie en quadriceps met de dag sterker en steviger worden tijdens de oefeningen.

Ondertussen kan ik al reeds zonder krukken rond stappen zonder hierbij problemen te ondervinden. Ook trappen nemen gaat, maar wel nog steeds op het gemakje.

Sommige zaken zijn echter nog niet zoals ze moeten zijn. Lange tijd op een stoel zitten (bijvoorbeeld achter de pc) lukken nog niet zonder pijn en stijfheid van de knie. Dus langer als een uur zitten is voorlopig nog niet echt mogelijk. Liggen in de zetel met gestrekt been gaat mij nog het beste af, maar daar is natuurlijk erg saai.

Hopelijk betert het snel wat het zitten betreft en kan ik volgende week terug gaan werken, maar voorlopig heb ik daar geen goed oog op. Nu begin ik te snappen waarom de dokter mijn tot en met 27 mei heeft voorgeschreven. Zoiets is dus blijkbaar niet zonder reden.

Door alle drukte ben ik nog vergeten van jullie up to date te houden ivm mijn knie problemen.

Een tijd geleden heb ik een scan en XR foto ondergaan om mijn knie te onderzoeken. Tijdens het daaropvolgende dokterbezoek kreeg ik het nieuws dat ik verwachtte. Een stukje van mijn meniscus in mijn linkerknie is afgerafeld wat dus voor de pijn zorgt die ik af en toe ervaar.

Volgens de dokter is het niet levensbedreigend (gelukkig maar) en is een operatie niet dringend nodig, maar wel noodzakelijk en dus mocht ik zelf kiezen wanneer ik wou geopereerd worden. Natuurlijk wou ik er zo snel mogelijk van af zijn. Omdat ze mij op het werk pas vanaf mei konden missen, is de datum dus vastgelegd op 30 april.

De operatie gebeurt in daghospitaal, wat wil zeggen dat ik de dag zelf alweer naar huis mag. En hopelijk is de revalidatie hetzelfde als de vorige keer. Toen liep ik de dag na de operatie al rond zonder krukken en was ik tamelijk snel weer te been. Maar een mens wordt natuurlijk ouder en kan minder verdragen, dus het wordt afwachten.