Wimblog

Vandaag reed ik naar huis over de E40 en voor de splitsing naar de E314 gaf mijn Coyote ten kennen dat er 35 verkenners voor mij reden. Een mooi aantal waarbij je zeker kan zijn dat, als er een mobiele camera staat, hij ook gemeld zal worden. En jawel, net achter de afrit Haasrode ging het alarm af dat er 2 km verderop een mobiele flitser zou staan en dit werd bevestig door 23 andere coyotegebruikers.

Mijn eerste gevoel was natuurlijk opluchting. Opluchting omdat ik nu op voorhand wist dat de auto voor mij op de rem zou gaan staan moest hij de mobiele camera op tijd zien en dus kon ik al anticiperen. Defensief rijden heet zoiets naar het schijnt.

Maar opeens kwam er ook een soort van medelijden in mij opborrelen. Heel vreemd omdat ik dat zelden ervaar. Maar nu was het er wel, niet echt uitgesproken, maar toch voelbaar.

Plaats u maar eens in de plaats van de agenten die hun uren kloppen in zo’n mobiele camera. Eigenlijk zou je het kunnen vergelijken met vissen. Uren wachten langs de waterkant in de hoop dat er eentje bijt. En waar er vroeger veel goede dagen waren met een grote vangst, zijn deze niet meer dan een vage herinnering. En dat allemaal doordat de vissen nu veel efficiënter met elkaar kunnen communiceren om gevaar te melden.

Vroeger, toen ik zelf nog viste, vond ik het verschrikkelijk om naar huis te moeten keren zonder dat ik ook maar één vis gevangen had, een kleintje niet te na gesproken. Veel valt er dan namelijk niet te vertellen over zo’n dag. Geen straffe verhalen, enkel het ellendige en geduldige wachten. Het gebeurde meer dan eens dat ik meewarig werd aangekeken als ik bekende dat ik niets gevangen had.

En zo moeten de flitsagenten zich nu ook voelen, dacht ik bij mezelf. Wachtend op die ene grote vangst, wetende dat de kans steeds kleiner wordt met elk kwartier dat voorbij gaat zonder dat de camera af gaat.

Wat als ik nu een klein beetje te snel zou rijden, vroeg ik me af. Net snel genoeg om de camera te triggeren. Zou ik de agenten hun dag dan goed kunnen maken? Gelukkige bracht het gepiep van mijn Coyote, toen ik mijn gaspedaal wat dieper induwde, mij terug naar de werkelijkheid. Medelijden, het heeft zelden tot iets geleid en gelukkig zag ik het net op tijd in.

Ik gebruik mijn Coyote nu ongeveer een half jaar en ik ben er zeer tevreden over. Sinds ik hem gebruik zie ik dat het aantal gebruikers zichtbaar toeneemt – althans de verkenners die voor mij rijden nemen zichtbaar toe.

Maar soms doet de Coyote ook wel eens gek vrees is. Hoe anders kan je verklaren dat er gisterenavond niet minder dan 65 verkenners reden op de N2 Sint-Joris-Winge –  Diest. Gelukkig is zoiets nog niet al te vaak voorgevallen.