Wimblog

Als ik op het werk vertrek, telefoneer ik altijd even naar mijn vrouw zodat ze weet wanneer ik ongeveer zal thuis zijn – altijd handig zodat ze weet wanneer ze haar minnaar naar huis moet sturen om genante situaties te vermijden. Een klassieke vraag elke dag is of er iets belangrijks met de post is gekomen. En afgelopen donderdad bleek er een herinnering van Mobistar gekomen dat ik nog een openstaande rekening van € 150 had.

Omdat ik echt geen idee had waarover dit ging, belde ik naar Mobistar. Uiteraard kreeg ik eerst een IVR te horen waar ik mijn gsm nummer moest ingeven. Bijna onmiddellijk kreeg ik een medewerker aan de lijn en legde ik mijn probleem uit. De eerste vraag die hij mij stelde was over welk gsm nummer het ging. Het lag op het puntje van mijn tong om te zeggen dat ik dat toch al in het IVR had ingegeven, maar beleefd als ik ben zei ik mijn gsm nummer nogmaals en gaf ik op zijn vraag ook mijn naam. En vermelde ik snel dat ik helemaal geen abonnement meer had bij Mobistar.

Na een korte stilte vertelde de man mij dat dit een vergissing moest zijn, want alles stond op nul voor mijn naam/gsm-nummer. Er stonden dus geen rekeningen meer open. Op mijn vraag of ik dan niet hoefde te betalen antwoordde hij positief. Het was gewoon een vergissing. Toen ik vroeg of ik hier bevestiging van kon krijgen antwoorde hij dat dit niet ging, maar moest er ooit een betwisting zijn, dan kon ik het telefoongesprek opvragen want die werden opgenomen.

Gelukkig maar! Maar ook langs mijn kant was het gesprek opgenomen. In het verleden heb ik geleerd dat dit soms best handig kan zijn. Zo is er nog een zeer belangrijk gesprek dat ik opgenomen heb en ooit nog eens op mijn blog verschijnt, maar dat is voor later.

Dus, Mobistar, ik laat u even weten dat ik uw brief ga negeren en geen cent zal betalen, uw medewerker liet me weten dat er sprake is van een vergissing en ik ben geneigd hem te geloven. Dus gelieve geen herinneringen meer te sturen, ze zullen onmiddellijk de papiermand ingaan.

PS: de opname moet nog wel even ‘genormalized’ worden want mijn stem klinkt veel luider dan die van de Mobistar medewerker. En ik klink trouwens verschrikkelijk aan de telefoon als ik mezelf zo hoor.

Toen een ik tijd geleden mijn evaluatiegesprek op het werk had en de daaraan gekoppelde opslag kreeg, werd ook mijn gsm abonnement door mijn werkgever betaald. Aangezien ik een vrij zwaar abonnement had bij Mobistar was dit een mooie extra beloning.

Echter, er heeft zich ondertussen wel een onverwacht probleem voorgedaan. Aangezien ik bij Mobistar zat en mijn werkgever klant is bij Proximus, diende mijn gsmnummer overgezet te worden van de ene operator naar de andere. Op zich verliep dit allemaal vlot en ik was gelukkig en zorgenloos. Tot op de dag dat er opeens een brief van Mobistar in de bus stak.

Het bleek om een factuur te gaan (afgerond) € 150. Na een telefoontje naar de klantendienst bleek dat ik een 2-jarig contract had getekend en dat dit contract pas afliep in december 2008. Ergo, ik had contractbreuk gepleegd en diende nu een opzegvergoeding te betalen. Na een discussie van een half uur werd het mij duidelijk dat ik ging moeten betalen.

Maar omdat ik een moeilijke mens ben – en € 150 nog altijd veel geld is – zocht ik even op het internet en vond ik de Ombudsdienst Telecommunicatie. Ik stuurde en mail en mijn klacht werd ontvankelijk verklaard. Zij contacteerden Mobistar en deze had een maand tijd om te reageren. Na een maand kreeg ik het antwoord van Mobistar te lezen.

Mobistar was van mening dat de opzechvergoeding gerechtvaardigd was omdat ik een professioneel abonnement had – via Perbuso – en omdat het liep tot december 2008 en nog wat uitleg. Daarna kreeg ik van de Ombudsdienst Telecommunicatie zelf twee weken tijd om mijn verweer in te dienen en daarna zouden ze uitspraak doen.

Ik heb mijn verweer achter wegen gelaten. Eerlijk gezegd kon ik geen deftige uitleg vinden waarom ik niet zou moeten betalen. En zeggen dat het veel gedl is, is natuurlijk een erg belachelijke uitleg. Dan nog liever geen uitleg geven.

We zullen wel zien, maar 9 kansen op 10 zal ik wel moeten betalen. Jammer, want ik kan tig andere leukere dingen verzinnen die ik had kunnen doen met dat geld.

Ik ben heel lang klant geweest bij Mobistar. Eigenlijk al vanaf het moment dat ik mijn eerste gsm had. Ik geloof van in 1999 zoiets – ik zat in mijn laatste of voorlaatste jaar middelbaar. In het begin was het met een herlaadkaartje maar na een paar maanden schakelde ik over op een abonnement.

Later toen ik begon te werken bij mijn vorige werkgever nam die mijn abonnement over maar ik bleef wel bij Mobistar. Anderhalf jaar geleden toen ik overstapte naar mijn huidige werkgever nam ik zelf terug een abonnement bij Mobistar. Wel via mijn firma, maar ik zat nog altijd Mobistar.

Maar nu komt er een einde aan. Als deel van mijn beloning voor mijn geleverde prestaties het afgelopen jaar krijg ik een abonnement van het werk – waarvoor nog eens dank trouwens. En zij werken samen met Proximus. Niet dat ik er van ga wakker liggen, maar het is toch het einde van een tijdperk. Hoewel het gemis het grootst zal zijn voor Mobistar. Ik was zeker geen kleine klant. Natuurlijk ook geen grote, maar ik betaalde meer dan de gemiddelde klant denk ik.

Feit was wel dat ik mijn Topstarpunten dreigde kwijt te spelen. Niet dat ik ooit al iets mee gedaan had, maar ze nu zomaar weggooien vond ik ook dom. Zeker toen collega G. zei dat je die ook kon inruilen voor aankoopbonnen in de Fnac.

Op een paar maanden tijd had ik ongeveer 1800 punten gespaard. Geen groot aantal, maar wel genoeg voor een aankoopbon van € 10. Niet dat ik iets nodig heb uit de Fnac, maar het is altijd handig. Vandaag dus nog snel aangemeld op de website van Mobistar voor mijn abonnement vervalt – waarschijnlijk maandag – en de punten geruild voor aankoopbon.