Wimblog

Hét grote plan voor deze zomer was om te proberen beter te doen dan de 1h46 die ik vorig jaar nodig had om de Mont Ventoux te beklimmen vanuit Bédoin. Maar omwille van mijn operatie moest ik mijn ambities opbergen tot volgend jaar. En dus werd het een rust vakantie.

Ons huisje lag in Malaucène – aan de voet van de Mont Ventoux – op een kilometer wandelen van het dorpscentrum. Het huisje was voldoende groot voor twee man en pikfijn in orde.

Een week lang hebben we kunnen proeven van hoe het leven hoort te zijn. ‘s Morgens op het gemak te voet naar de bakker en een krantje kopen. Na het ontbijt was er dan tijd om de krant van voor naar achter te lezen.

Elke dag bezochten we een markt, telkens in een ander dorp. Mind you, ga niet naar de markt in Vacqueyras, want 10 kraampjes is amper een markt te noemen. Daarentegen zijn de markten in Vaisson-La-Romaine, Bédoin en Malaucène zelf aan te raden. De markt in Carpentras is dan echter weer te groot en ook het soort mensen dat er rond loopt is niet hetzelfde als in op een dorpsmarkt.

Afhankelijk van hoe groot de goesting was kozen we er in de middag voor om een uitstap te doen of aan het zwembad te gaan liggen met een boek. En aangezien ik iets van een 1.000 bladzijden heb gelezen kan u er van op aan dat we vaak aan het zwembad hebben gelegen.

‘s Avonds bakten we een stukje vlees op het elektrische grilletje – bbq met vuur was verboden omwille van de droogte – en lazen we nog wat of legden een kaartje. Niet zelden werden we gezelschap gehouden door vakantiepoes. Eén van de katten van de eigenaars vond ons gezelschap namelijk zo goed dat ze verkoos om de avonden bij ons door te brengen. Ons niet gelaten natuurlijk.

Het was dus een bijzonder deugd doende vakantie en daar doen we het voor, ook al ben ik de Mont Ventoux enkel met de auto naar boven gereden. Maar zoals gezegd, met een beetje geluk, ligt hij volgend jaar nog steeds op de zelfde plaats en zal ik hem dan wel naar boven fietsen.

De vakantie in de Provence zit er ondertussen op en ik kan er enkel met een goed gevoel op terugblikken. Na de pech van de eerste dagen verliep de rest van de week wel zoals gehoopt.

Het belangrijkste doel van de vakantie was het beklimmen van de Mont Ventoux vanuit Bédoin. Vorig jaar had ik reeds een tamelijk succesvolle poging ondernomen vanuit Sault maar faalde ik jammerlijk vanuit Bédoin door gebrek aan recuperatievermogen waardoor mijn spieren nog volledig verzuurd waren. Na ongeveer 9 kilometer stapte ik toen af en was het over and out.

Dit jaar had ik meer en beter getraind en hoewel in de laatste weken de conditie iets achteruit gegaan was door een paar kleine foutjes was het vertrouwen groot.

Op dinsdag zou ik samen met kameraad T. en zijn vriendin M. naar boven rijden. M. had de beklimming vorig jaar ook al gedaan en wou dit jaar een paar minuten van haar tijd af doen. T. en ik zouden haar gedurende de rit vergezellen om haar te motiveren. Door het lagere tempo van M. kon ik zo de gehele beklimming eerst verkennen zonder in het rood te gaan. Na 2h30 fietsen bereikte ik de top en M. bereikte de top na 2h48, jammer genoeg 3 minuten trager dan vorig jaar.

Donderdag stonden we om half tien opnieuw in Bédoin, maar deze keer om 21 kilometer voluit te gaan en proberen een mooie tijd neer te zetten. Ik had een tijd in mijn hoofd die ik wilde halen, maar omdat het uiteindelijk ook maar mijn eerste echte keer was dat ik de beklimming volledig zou doen had ik op voorhand tegen bijna niemand gezegd welke tijd dit was.

Over het algemeen ging de klim vlot en zonder al te veel problemen bereikte ik de top. Enkel de twee laatste kilometers waren echt zwaar omdat ik vlak hiervoor een energiegel had gegeten die onmiddellijk zwaar op mijn maag lag en een paar meter voor de top zijn weg terug naar buiten vond. Ondanks dat ik in het begin misschien wat sneller had kunnen fietsen ben ik toch relatief tevreden met de 1h46 die ik nodig had om de top te bereiken.

Ik kan beter voel ik en dat zal ik volgend jaar bewijzen ook. Maar voor nu ben ik dus best tevreden. Maar toch ook want ontgoocheld want ik had 1h45 voorop gesteld en daar ben ik dus 1 minuut boven gebleven. Maar dat zijn details. Ik ben vlot naar boven kunnen rijden en dat is wat telt. En ik heb me geamuseerd.

Een gedetallieerd verslag van de beklimming zelf kan u lezen op mijn fietsblog.

Laat ik eens een straffe voorspelling doen: Lance Armstrong wint op de voorlaatste dag van de ronde van Frankrijk de etappe met aankomst op de Mont Ventoux. En wat nog meer is, op die dag wint hij de ronde van Frankrijk.

Hoe ik dat weet? Geen idee, het is uiteraard een gok, maar wie de Tour de laatste dagen gevolgd heeft weet dat Armstrong beter voor de dag komt dan men verwacht had. Sterker nog, hij lijkt met de besten mee te kunnen, wat bewezen wordt door zijn huidige derde plaats in het algemeen klassement, op slechts 8 seconden van de leider, de minder bekende Rinaldo Nocentini en twee seconden op de nummer twee en favoriet bij uitstek, Alberto Contador.

Een overwinning op de Mont Ventoux – wat toch één van de meest mythische bergen is en blijft – zou de nu al geslaagde comeback van Lance Armstrong nog zoveel groter maken. Temeer omdat de aankomst op de kale berg op de voorlaatste dag op het programma staat, een dag waarop veel renners al aan het einde van hun krachten zijn.

Het feit dat Armstrong nog nooit eerder won op de Ventoux zal deze overwinning des te mooier maken. In 2000 was hij er dicht bij, maar liet de overwinning toen aan de betreurde Pantani.

Maar niet zo dit jaar. Armstrong zal het kransje favorieten in de ogen kijken en een splijtende demarrage plaatsen om alleen de meet te overschrijden. De Contadors en Evansen zullen die dag hun meerdere moeten erkennen in de 37 jarige Texaan en mogen strijden voor de tweede plaats in het algemeen klassement.

Daags nadien zal Armstrong de laatste rit naar Parijs aanvatten met het geel rond de schouders en zal hij zich kunnen opmaken om voor een achtste keer de Tour de France achter zijn naam te schrijven. Op zaterdag 25 juli zal Armstrong geschiedenis schrijven. Het wordt een dag om nooit meer te vergeten.

Binnen een dikke week weten we of ik het bij het recht eind heb. Maar ik ben er bijna zeker van dat het zo zal zijn.

Vorig jaar dacht ik dat ik met 2.000 kilometer in de benen voldoende zou hebben om de beklimming van de Mont Ventoux tot een goed einde te brengen. En we weten allemaal hoe dat afliep.

Dit jaar pak ik het anders aan. Om te beginnen zou ik graag tegen juli 5.000 km in de benen hebben en ik zal ook beter trainen. Daarom heb ik Het complete trainingshandboek voor de wielrenner van Paul Van den Bosch van onder het stof gehaald en ga ik de trainingsschema’s die hij opgeeft proberen te volgen. Dat wil zeggen dat er niet alleen meer kilometers zullen gedaan worden (zowel op de weg als op de rollen) maar ook dat ik vaker naar de Ardennen zal trekken om te trainen. Ook een weekje Vogezen in de Paasvakantie staat hoogstwaarschijnlijk op het programma en – voor de fun – (een stuk van) de Ronde Van Vlaanderen.

Hopelijk zal ik deze aanpak kunnen volhouden en zullen de resultaten navenant zijn.

Ok, misschien ben ik wel wat egocentrisch ingesteld, maar dat wist u al, dus neemt u mij het volgende waarschijnlijk ook niet kwalijk.

Een paar weken geleden stond er in P-magazine – nog steeds mijn favoriete weekblad – een lezersbrief van een groepje wielertoeristen. Hun brief werd begeleid door een foto waarop ze met een paar van hen poseren in een wieleroutfit van P-magazine.

Uit de lezersbrief kan men opmaken dat de foto genomen is aan de voet van de Mont Ventoux.

Toen ik dit las, vond ik dat dit eignelijk beter kon en compleet vol van mezelf wou ik een lezersbrief sturen met een foto van mezelf tijdens de beklimming. En natuurlijk vergat ik het.

Maar vorige week dacht ik er opnieuw aan en maakte er onmiddellijk werk van. Resultaat? Mijn foto van op de Mont Ventoux in de P-magazine van deze week.

Ik denk trouwens dat het van Ignace Crombé geleden is dat er nog effectief iemand geweest is die zo vol van zichzelf is als ik, maar hé, kan je het mij kwalijk nemen?

Ik had nog niet echt een blogpost geschreven over mijn beklimming van de Ventoux. Ik had wel al geschreden dat ik gefaald had, maar was nog niet in detail getreden.

De eerste beklimming – vanuit Sault, ook wel de ‘gemakkelijke kant’ genoemd was op dinsdag 22 juni. De weersomstandigheden waren harde wind, niet al te warm en droog. De beklimming vanuit Sault loopt over 24 km en ik heb deze afstand gedaan in 01:54:42, een gemiddelde van 12,7 km/h. Mijn gemiddelde hartslag tijdens de beklimming was 185 BPM met een maximum van 200 BPM.

De afdaling heb ik gedaan in 00:36:16, een gemiddelde van 40,0 km/h en met maximum gehaalde snelheid hier was 67,9 km/h.

Op onderstaand grafiekje is duidelijk te zien dat het de beklimming in het begin een stuk ‘eenvoudiger’ in vergelijking met de laatste 6 kilometers. U kan trouwens op de afbeelding klikken om meer details te zien over de hoogtemeters.

Het mag duidelijk zijn dat ik twee dagen later, toen de klim vanuit Bedoin op het programma stond onvoldoende gerecupereerd was. Uiteraard komt dit door de erg hoge gemiddelde hartslag waardoor ik nog steeds compleet verzuurd was. Als resultaat hiervan ben ik na 9,06 km afgestapt.

Toch wil ik nog even het grafiekje meegeven van de stijging van het stukje dat ik gedaan heb. Hopelijk kan ik binnenkort (of volgend jaar) een grafiekje laten zien van de gehele beklimming.

Voila, we zijn terug van een weekje Ventoux.

Het uitgebreide verslag volgt later maar ik wou toch even laten weten dat ik gefaald ben in mijn doel.

Ik ben er niet in geslaagd om de beklimming te voltooien vanuit Bedoin. Op dinsdag is het mij gelukt om de beklimming beginnend van in Sault te volmaken in 1h54, maar donderdag had ik een echte off-day – mede door de inspanning van dinsdag waarschijnlijk – en heb ik na 9 km opgegeven. Jammer maar helaas. Maar volgend jaar ligt de Mont Ventoux waarschijnlijk nog steeds op dezelfde plaats en zal ik er opnieuw staan, maar dan beter voorbereid.

Zoals u misschien weet vertrek ik op 19 juli naar Saint-Saturnin-lés-Avignon om een weekje te fietsen en de beklimming van de Mont Ventoux te doen. Om goed voorbereid te zijn had ik me voorgenomen om 2.000 km in de benen te hebben, kwestie van geen afgang te maken ginder.

19 juli is nog maar 13 weken en 96 dagen verwijderd en door de operatie en revalidatie heb ik ondertussen nog maar 549.65 km gereden. Om goed te zijn zou ik er dus nog 1450,35 moeten doen. En dat op 13 weken. Dat is een gemiddelde van 111,57 km per week. Dus vanaf nu geen excuses meer. Mijn voorbereiding begint vandaag.

En die voorbereiding houdt in om zoveel mogelijk te fietsen – voorlopig enkel nog maar op de rollen uiteraard, lopen om de conditie aan te scherpen en het gewicht naar beneden te brengen en op mijn voeding letten om ook het gewicht omlaag te brengen. Want hoe minder ik weeg, hoe makkelijker de beklimming zal zijn. En vermits mijn doel is om het onder de 2h te doen, zal het geen makkelijke klus worden. Dus elke verloren kilogram is een goede.

Vermits ik het powertrainen toch moet uitstellen tot na de zomer, kan ik mij dus volledig toeleggen op het fietsen en lopen. En wie weet gaat het dan nog wel lukken. Maar het zal zowieso moeilijk zijn. Maar als het makkelijk was, dan kon iedereen het doen en was er uiteraard niets aan.

Mijn blog zal de komende weken dan ook gebruikt worden om alles mooi bij te houden en te rapporteren zodat ik een extra stimulans heb om mezelf tot het uiterste te drijven. En positieve commentaren kunnen mij daar natuurlijk bij helpen

Gisteren had ik een afspraak met de chirurg die mijn afgescheurde borstspier heeft aangehecht om te kijken hoe het herstel na de operatie verloopt.

Nadat hij de wonde bekeken had en een beetje aan mijn arm gewrongen had kon hij met zekerheid zeggen dat alles goed aan het herstellen is en dat ik – na verloop van tijd – voor 100% de oude ga zijn. En zelfs beter vermits mijn pees nu terug sterker is dan voor het ongeluk.

Ook de wonde is goed hersteld en het liteken is al bij al nog ‘mooi’ genezen, op een klein stukje wild vlees na. Dit stukje wild vlees ga ik in eerste instantie moeten behandelen met een siliconenplijster om het wild vlees weg te ‘branden’. Als het na een paar weken niet verdwenen is moet ik het proberen met zilvernitraat.

Mijn vrees dat zoiets ook zou kunnen gebeuren met mijn rechter borstspier is volgens de chirurg trouwens ongegrond. De kans dat zoiets zou kunnen voorvallen is heel erg klein. Hij zei zelfs dat, moest ik mijn rechter borstspier ook afscheuren, ik zeker de medische vakliteratuur zou houden omdat hij geen weet heeft dat zoiets al ooit eerder gebeurd is.

Ondanks dat het herstel goed verloopt moet wel nog 2 weken mijn arm in het draagverband houden. Ik mag de arm er soms uithalen zolang ik maar geen kracht zet op de arm of de borstspier. Ik mag zelfs volgende week al proberen om een beetje met de auto te rijden – maar uiteraard maar korte, gemakkelijke ritjes. Omdat ik dus nog 2 weken langer met het draagverband opgescheept zit, is mijn ziekteverlof verlengd tot en met 25 april. Op het werk kunnen ze dus nog even genieten van de rust die er is nu ik er niet ben.

Binnen twee weken kan ik dan ook eindelijk beginnen met kinesitherapie. 3 maal per week gedurende 7 weken (20 beurten in totaal) en op 27 mei heb ik een nieuwe afspraak met de chirurg. Hij wou me zeker zien nog voor ik naar de Ventoux vertrek.

Wat het fietsen betreft was er ook redelijk positief nieuws. Ik mag al terug op de rollen rijden en hierbij mijn arm uit het draagverband nemen om beide handen aan het stuur te kunnen houden. Maar ook op voorwaarde dat ik geen kracht uitoefen.
Vanaf 1 mei mag ik dan beginnen met op de weg te gaan rijden zolang het maar relatief vlakke ritten zijn zonder al te zware beklimmingen in. Vanaf beign juni kan ik dan aan het klimwerk beginnen zodat ik nog anderhalve maand tijd heb om mij verder voor te bereiden op de Ventoux.

Het is in elk geval niet de ideale voorbereiding die ik in gedachten had, maar ik zal er het beste van moeten maken. Ik had me voorgenomen om tegen 19 juli minstens 2.000 km in de benen te hebben. Tot nu toe zit ik aan 500 km waarvan 234,75 km op de rollen, 226,74 km met de mountainbike en slechts 38,56 km op de weg. Maar ik veronderstel dat het beter is dan niets.

Vanaf mei zal er dan ook als gek gefiets moeten worden met minstens 150 km per week. Zoals ik het nu zie zal er op woensdag avond en op zaterdag en zondag gefietst worden om toch zo goed voorbereid als mogelijk te vertrekken op 19 juli. Dit zal inhouden dat er ook niet meer geportierd kan worden tot eind juli, maar dat zat er sowiezo niet in door de blessure.

Ik ben er mij trouwens zeer goed van bewust dat dit kleine futuliteiten zijn waarover ik klaag. Ik mag tevreden zijn dat het herstel zo goed verloopt en dat ik er weinig last van ondervind.

De kogel is door de kerk. Na lang zoeken, wikken en wegen is de beslissing genomen. Van 19 juli tot en met 26 juli zal ik samen met mijn Vrouwtje, mijn getuige van op de trouw en diens vriendin vertouven in de Vaucluse. Meerbepaald in Résidence Les Rives du Lac in het dorp Saint-Saturnin-lés-Avignon.

Uiteraard ga ik dar niet zomaar naar toe, maar met een weloverwogen doel voor ogen, nl. het bedwingen van de Mont Ventoux.

Saint-Saturmin-l̩s-Avignon ligt op ongeveer 32 km afstand van B̩doin Рeen van de startplaatsen voor de klim naar de top. Dus rechtstreeks met de fiets vanuit ons verblijf vertrekken om de klim te doen zal er waarschijnlijk niet inzitten, tenzij natuurlijk dat het de eerste keer zo vlot gaat dat ik een tweede keer meer kilometers wil doen, maar dat is wishfull thinking vrees ik. Het zal zo al moeilijk genoeg zijn.

Bij deze is ook de voorbereiding gestart. Ik heb me voorgenomen om minstens 2000 km te rijden. Met nog 26 weken te gaan is dat ongeveer 77 km/week. Misschien verklaart u mij zot dat ik dit wil doen, en waarschijnlijk verklaar ik mezelf zot als ik aan de voet sta, maar ik ga er 200%.