Wimblog

Het was al een tijdje aan de gang dat er in de buurt honden dag en nacht lawaai maakten. Ik had er een vermoeden van waar die honden zaten, maar met ouder te worden, wordt een mens ook bedachtzamer en dus was ik deze keer niet mijn impulsieve zelf, maar wou ik zeker zijn van mijn stuk. Niets zo beschamend als na 10 uur ‘s avonds ergens gaan aanbellen en zeggen dat je het even over de honden wilt hebben om dan te horen dat de mensen in kwestie geen honden hebben.

En dus vergewiste ik mezelf ervan dat de honden effectief  zaten waar ik dacht. En dan kwam de vraag, wat doe ik er aan? Mijn vrouw opperde om naar de politie te bellen, maar eerlijk gezegd vond ik dat een beetje overdreven zonder eerst met de buren te praten. Ik ben nog steeds van goede wil – al zullen daar verschillende meningen over bestaan – en dus wou ik gewoon even gaan babbelen.

Toen ik vertelde dat we al maanden last hadden van de honden die tot een stuk in de nacht blaffen zonder enige aanleiding, werd ik bijna onmiddellijk versleten voor een leugenaar. Niet in die woorden uiteraard, maar het kon gewoon niet, want de honden blijven nooit zo lang buiten. Ten laatste tot 23h, maar zeker niet later. Soms gebeurt het  wel eens maar zeker niet alle dagen. Heel zelden eigenlijk. En dan nog blaffen ze enkel als ze zelf iets horen. Maar zeker niet een hele dag enof nacht.

Dat er meerdere mensen in de buurt al hadden geklaagd maakte niets uit, ze hadden maar iets moeten komen zeggen. Want zelf hoorden ze er niets van. Ik kreeg de indruk dat als ze er zelf geen last van hadden, de rest ook geen recht van klagen had. Dus deed ik een belofte. Moest het ondanks hun goede wil – want ze gaan er nu echt wel op letten – toch nog gebeuren dat de honden zouden blaffen, zou ik komen bellen om te vragen of het aub wat stiller kon. Eender welk uur. Mij zou het toch niet uitmaken vermits ik dan toch wakker ben. En ik doe dat niet om moeilijk te doen, verre van. Het is mij gewoon te doen om hun aan te tonen dat de honden echt wel vaker blaffen dan ze denken/beweren. En dat het heel storend is. Zeker als je vroeg moet op staan.

Nu zullen er zeker mensen zijn die vinden dat dit niet de goede manier is om er mee om te gaan, maar ik blijf erbij dat het tot een oplossing gaat leiden. Tot nu toe heb ik al twee nachten kunnen slapen zonder dat ik uit mijn dromen werd opgeschrikt door blaffende honden. Er is dus hoop. Hoop dat het stil blijft ‘s nachts en hoop dat ik niet meer moet gaan bellen want dat is voor niemand fijn.

Zoals u misschien weet wonen wij op een appartement. Dat wil dus zeggen dat er nog andere mensen in het gebouw wonen. Drie andere mensen om precies te zijn. Eén iemand naast ons, één iemand recht boven ons en één iemand schuin boven ons.

Met al onze buren hebben wij de beste verstandhouding, nooit ruzie, alles peis en vree. En toch ging het er gisterenavond over. En fel erover wat mij betreft.

Omdat ik op tijd wou gaan slapen kroop ik rond half 11 onder de wol. Na nog wat gelezen te hebben deed ik het nachtlampje uit en iets later kwam de bovenbuurvrouw thuis. In plaats van haar tv op te zetten zoals gewoonlijk – welk we horen, maar absoluut niet stoort – zette ze muziek op en voerde ze een gesprek met twee andere mensen. Zowel de muziek als het praatten waren betrekkelijk luid en stoorden maar ik dacht dat het wel gauw zou ophouden.

Eventjes ben ik in slaap gevallen, maar niet langer dan een tiental minuten. Voor de rest heb ik tot ongeveer half 1 wakker gelegen en mij liggen ergeren aan het lawaai. En het beterde er niet op. Niet enkel stond de muziek op, maar er werd ook meegezongen.

Een vijftal minuten laten ben ik opgestaan, heb ik mijn kleren aangedaan en ben ik boven gaan vragen of het aub een beetje stiller mocht. De bovenbuurvrouw heeft zich verontschuldigt en ik moet blijkbaar erg kwaad gekeken hebben want ze heeft twee- tot driemaal gevraagd of ik zeker niet kwaad was. En nee, ik was niet kwaad. Allez, ik ga er niet kwaad voor blijven. Ik wou gewoon slapen en dat lukte niet, maar ik ga ze er zeker niet vies voor bekijken. Daarvoor is de verstandhouding te goed. En buren zijn voor het leven, dus ruzie maken voor zo’n bagatel ligt niet in mijn aard.

Maar ondertussen heb ik maar iets van een 4 uur geslapen en dat net terwijl ik eens langer wou slapen. Maar we hebben al erger meegemaakt, dus zal ik het wel overleven.