Tag Archives: ongeluk

Revenge is a bitch

11 Replies

Hoogstwaarschijnlijk heb ik het lot net iets te vaak getart door herhaaldelijk mijn ongenoegen te uiten over vrachtwagenbestuurders en gisteren kreeg er eentje zijn wraak.

Ik was op weg naar een etentje met een goede vriendin in Antwerpen en stond in de file om van de E40 de R0 op te rijden. Zoals gewoonlijk was het een gewriemel van jewelste van auto’s die richting Zaventem moesten en auto’s die de ring op wilden.

Op een gegeven moment kon ik een vak naar links opschuiven en zo op het eerste rijvak van de R0 komen. Omdat ik toch nog een stukje van de ring moest doen wou ik zo snel mogelijk links gaan rijden, wegens toch iets vlotter verkeer en ik zette alvast mijn richtingaanwijzer op.

Opeens was er schuin links een auto die naar rechts kwam en dus zag ik kans om zelf naar links te gaan. In mijn buitenspiegel zag ik dat de vrachtwagen achter mij teken deed met zijn grote lichten waardoor ik aannam dat hij mij er tussen liet.

Maar doordat de wagen voor die van links naar rechts kwam, niet verder kon rijden, kon ik maar een klein stukje het tweede vak oprijden. Terwijl ik dit aan het doen ben – de snuit van mijn auto stond dus al over de lijn – komt de vrachtwagen achter mij in beweging en ramt letterlijk mijn wagen. Voor alle duidelijkheid, ik stond al een stuk op het vak toen hij tegen mij reed, ik reed dus zeker niet tegen de vrachtwagen.

Veel vijven en zessen later (de vrachtwagen bestuurder beweerde dat hij zeker niet met zijn lichten geknipperd had en dat ik tegen hem gereden had) kwam de politie toe en omdat ik van richting veranderde bij ik sowieso in fout. Temeer omdat ik een 100 meter ervoor over een volle witte lijn had gereden – de auto’s die van Leuven komen mogen pas een 100 meter verder de ring op. Maar (nogmaals) voor alle duidelijkheid, het ongeluk gebeurde NIET doordat ik een witte lijn overschreed.

Mij is het duidelijk dat de vrachtwagenchauffeur mij met opzet heeft geramd. Vermits hij nog ver genoeg achter mij stil stond toen ik naar links wou komen had hij gewoon kunnen wachten, zoals ik verwachtte toen hij teken deed met zijn lichten. Maar waarschijnlijk vond hij het leutig om eens tegen een auto te rijden en er mee proberen weg te komen.

Mijn auto zou ondertussen al bij de carrossier moeten staan om hersteld te worden en ikzelf heb niets, dus het is allemaal zo erg nog niet, maar ik heb toch het gevoel dat ik gepakt ben, alleen jammer dat ik het niet kan bewijzen.

Als afsluiter nog even dit: De vrachtwagenchauffeur beloofde mij ook nog dat hij mij wel zou komen opzoeken moest ik een foto van het ongeluk op mijn blog plaatsen maar helaas voor hem zijn alle foto’s compleet mislukt. Mijn Samsung Wave fotografeert nu eenmaal niet zo goed in het donker.

Bijgeloof

4 Replies

Tijdens de Ronde van Frankrijk stond er een artikel in Het Laatste Nieuws – kameraad T. koopt die rioolkrant – over bijgeloof in het wielerpeloton. Na wat er gisteren gebeurde denk ik dat ik ook wat bijgelovig ben geworden.

mont-ventoux-muntHet zat namelijk zo: toen ik de beklimming van de Mont Ventoux samen met T. en zijn vriending tot een goed einde had gebracht, had mijn vrouwtje voor ons allen een klein souveniertje gekocht in de vorm van een munt met daarop een afbeelding van de Mont Ventoux. Hierop zei ik dat ik de munt altijd mee zou nemen als ik ga fietsen en dat er dan niets kon gebeuren.

Omdat ik gisteren had afgesproken met kameraad B. om zo snel mogelijk naar Wommersom te gaan van zodra ik thuis kwam van het werk had ik aan mijn vrouw gevraagd om mijn spullen klaar te leggen: fietskledij, hartslagmeter, borstband, helm en schoenen. Toen ik bij B. aankwam en mijn eten voor onderweg in mijn shirt stak merkte ik dat ik toch nog een paar spullen vergeten was. Onder andere mijn reserveband en handschoenen maar dus ook het zakje met mijn fietsgsm en de munt van de Mont Ventoux. En spontaan dacht ik oei, als er maar niets misloopt vandaag zonder mijn munt.

En ongeveer 2,5 uur later liep het inderdaad mis. Een mens zou voor minder bijgelovig worden. En nu mag u met mij lachen, maar vanaf nu vertrek ik niet meer fietsen zonder mijn munt op zak.

Aan de dood ontsnapt

12 Replies

Om het even dramatisch, maar wel naar waarheid te stellen, ik ben vandaag aan de dood ontsnapt.

Ik was met kameraad B. met de fiets van Wommersom tot in Otteppe gereden en waren bijna terug thuis toen ik even 2 seconden geluk had. We reden op de Grote Steenweg in Eliksem aan een snelheid van ongeveer 35 kilometer per uur – we hadden net een derde fietser ingehaald – toen we een kruispunt naderden. Ik zag dat een klein cammionetje van links kwam maar hoewel we voorrang hadden – het was een voorrangsweg met links en rechts stopborden – remde ik instinctief. En toen gebeurde wat niemand ooit verwacht.

De wagen reed het kruispunt over zonder te stoppen en het enige dat ik kon doen was uit volle macht remmen. Mijn achterwiel slipte weg en ik vloog zijdelings tegen de wagen ter hoogte van het voorste wiel. Het volgende moment dacht ik ik ga vallen en ga iets breken. Maar eenmaal op de grond voelde ik niets en sprong ik onmiddellijk recht en vloog ik naar de auto. In een opwelling deed ik mijn helm uit en omdat ik zo buiten mezelf was van woede wou ik niets liever dan deze door de ruit van de wagen te smijten.

Gelukkig was ik net op tijd bij mijn verstand om te beseffen dat zoiets mij niet verder zou helpen en heb ik de helm dan maar ergens in de struiken gesmeten. De bestuurder van de wagen – een Indiër – was uiteraard erg geschrokken en bleef zich maar excuseren en zeggen dat hij mij niet gezien had. Ik vroeg onmiddellijk aan kameraad B. om naar de politie te bellen om een vaststelling te laten doen.

Eerst was ik nog van plan om nadien verder te rijden, maar toen kreeg ik de schade aan mijn fiets in het oog. Mijn voorste wiel stond paraplu, mijn derailleur achteraan lijkt geraakt, mijn drinkbushouders zijn gebogen en gebarsten. Aan mijn carbonnen voorvork is op het eerste zich niets aan, maar die ga ik ook laten controlleren.

De bestuurder stelde eerst voor om alles in de minne te regelen, hij zou me wel geld geven, maar ik stelde voor om toch maar op de politie te wachten. Nadat de agenten alle gegevens hadden genoteerd en omdat de bestuurder bleef aandringen, vroeg een van de agenten of ik het ook in de minne wilde regelen. Hij stelde voor om morgen naar de dokter te gaan en een bestek te laten maken voor de herstellingen aan de fiets. Als de bestuurder dan alles zo zou willen betalen was het voor hun ok. Als ze binnen een week niets meer zouden horen van mij, werd er geen PV opgemaakt.

Het eerste dat ik dus morgen doe is naar de dokter gaan en dan zo snel mogelijk mijn fiets bij Moozes zien te krijgen om een bestek te laten maken. Ik heb geen idee wat de kosten gaan zijn maar eerlijk gezegd ben ik blij dat ik het allemaal nog kan navertellen. Als ik twee seconden eerder op het kruispunt geweest was had de auto mij geraakt in plaats van ik de auto en was het een heel ander verhaal geweest.

Het enige wat ik nu lijk te hebben zijn wat minieme schaafwonden op mijn elleboog en linkerkuit. Mijn nek is ondertussen was stijf aan het worden en ik heb zeer aan mijn linkerribben als ik hoest of diep ademhaal. Allemaal schijnbaar oppervlakkige verwondingen. Ik mag van geluk spreken denk ik. Ik heb hierboven een goede engelbewaarder zitten.

En voor de geïnteresseerden, hier kan je de gegevens van de tocht vinden.

Slippertje

9 Replies

Het was het jaar 2001, de euro was er nog niet en ik was net gefaald voor mijn eerste jaar licentiaat LO en omdat het vakantie was deed ik een vakantiejob als chauffeur.

Mijn job bestond eruit mensen die op vakantie vertrokken thuis gaan oppikken en naar de luchthaven brengen met de wagen. Ook werkten we samen met een taalcentrum in Spa en bracht ik verschillende malen per week buitenlanders van de luchthaven naar Spa.

Ik denk dat ik nog maar een paar dagen aan het werk was toen ik om de een of andere reden dringend moest terugkeren naar de luchthaven. Ondanks het slechte weer – de regen viel met bakken uit de lucht – trapte ik het gaspedaal diep in om toch maar op tijd op de luchthaven te komen. Eigenlijk reed ik veel te snel gezien de omstandigheden maar ik was nog jong en onbezonnen en had nog niet zo veel ervaring en daarvoor zou ik de rekening gepresenteerd krijgen.

Op het moment dat ik van de E40 de Ring rond Brussel oprijdt en daar de afrit naar de luchthaven neem is het nog steeds heel hard aan het regenen en ik rij nog steeds te snel. En dan gebeurt het onvermijdelijke in de bocht van de afrit komt een van mijn voorste wielen in een plas water terecht waardoor de auto begint te schuiven. Omdat mijn snelheid te hoog is krijg ik dit niet gecorrigeerd en komt de auto in een spin terecht.

Wat er dan gebeurt kan ik mijn niet meer herinneren. Ik weet nog wel dat ik de vangrail heel even heel dichtbij zag komen en het volgende dat ik mijn herinner is dat ik op het middenvak sta in de tegenovergestelde richting maar zonder dat ik iets had geraakt.

Als bij wonder waren er op het moment dat ik rondtolde geen andere auto’s in mijn buurt en ook nadat ik stilstond was er amper verkeer. Net op het moment dat ik stil sta komt er een auto op mij af maar gelukkig had hij zijn snelheid wel aangepast aan de weersomstandigheden en kon hij tijdig remmen zodat ik alles nog kan navertellen.

Ik denk dat mijn engelbewaarder die dag zeker en vast bij mij in de auto was want het had veel en veel erger kunnen aflopen. Tijdens de rest van mijn vakantiejob heb ik die bocht nog heel vaak moeten nemen en ik kan u verzekeren dat ik elke keer met een ei in mijn broek zat. Ik heb er trouwens nog jaren last van ondervonden elke keer ik een bocht naar rechts moest nemen. Het gevoel dat mijn auto begint weg te schuiven is mijn nog lang blijven achtervolgen.

François Sterchele verongelukt

11 Replies

Zoals u waarschijnlijk via allerhande media vernomen hebt is vannacht François Sterchele verongelukt. Rond 3 uur raakte hij van de weg met zijn sportauto en was op slag dood.

Een zwarte dag voor Club Brugge, zijn supporters en het hele Belgische voetbal. Mijn oprechte medeleven gaan dan ook uit naar allen die Sterchele in hun hart droegen en nog steeds dragen.

Maar ik zou er wel graag nog een kleine kanttekening bij maken, die mij hoogstwaarschijnlijk niet in dank zal afgenomen worden. Let wel dat ik absoluut niet wil provoceren of iemand beledigen of tegen de schenen stampen.

De vraag die bij mij naar boven kwam bij het horen van dit nieuws was wat een topsporter/topvoetballer om 3 uur ‘s nachts op de Vlaamse wegen te zoeken heeft. Ik ging altijd van de gedachte uit dat topsporters voor hun vak leven en al het andere aan de kant schoven. Vandaar dat ik niet snap waarom iemand (met een belangrijke match in het vooruitzicht – de strijd om de tweede plaats is nog niet gestreden) in het holst van de nacht op stap is en niet van een welverdiende nachtrust geniet om de volgende dag fit te kunnen trainen.

Nogmaals, ik vind het uitermate erg wat er heeft plaatsgevonden, maar als hij misschien iets meer voor zijn vak had geleefd was het misschien niet gebeurd. We zullen het uiteraard nooit weten, maar het was zoiets dat bij mij opkwam. En ik had het mij waarschijnlijk ook afgevraagd als het bij eender welke andere sporter gebeurd was.