Twee weken geleden scheurde ik mijn borstspier tijdens het powertrainen. Afgelopen week is dus gebleken dat de blessure ernstiger was als eerst werd aangenomen. Hieronder krijgt u een chronologisch verslag van mijn week.
Maandag 3 maart 2008
Vandaag ging ik na het werk naar de gym om mijn been- of buikspieren te trainen vermits andere spieren niet getraind kunnen worden door de blessure en ik toch met iets moet bezig blijven.
Toen ik aankwam vroeg de eigenaar hoe het ging met mijn blessure. “Niet zo goed” antwoordde ik en liet de bloeduitstorting en de raar zittende borstspier zien. Hij sprak onmiddellijk dat de borstspier wat hem betrof afgescheurd was in plaats van gewoon gescheurd. Na nog aan een paar andere mensen om raad te vragen besloot ik dat het misschien niet zo slecht idee was om dezelfde avond nog een echografie te laten maken en niet af te wachten tot vrijdag.
De eigenaar van de gym telefoneerde onmiddellijk naar een huisarts in Weerde waar ik terecht kon voor een voorschrift voor een echografie in Mechelen. Voor ik vertrok vroeg ik nog waar ik de dichtsbijzijnde bankcontact automaat kon vinden, maar de eigenaar van de gym leende mij spontaan 50 euro zodat ik niet nodeloos zou moeten rondrijden.
Bij de huisarts toegekomen moest ik even wachten totdat de patiënt die binnen was klaar was, maar daarna kon ik onmiddellijk binnen gaan. Het voorschrift werd geschreven en een afspraak werd vastgelegd voor de dag erna. Om kwart voor 9 wou hij mij terug zien met de resultaten van de echografie.
Toegekomen in Mechelen werd er na een half uurtje wachten al een echografie gemaakt van de borstspier en meteen werd het duidelijk dat het niet echt goed was. De spier was wel degelijk gescheurd volgens de dokter die de echografie maakte. In de brief voor de tijdelijke huisarts werd dit bevestigd. Er stond namelijk het volgende te lezen:
Geen pathologisch vocht intra-articulair of in de bursa.
Normale aflijning en ligging van de bicepspees.
Bewaarde aflijning an de suscapularis- en infraspnatuspees.
Bewaarde convexe aflijning van de supraspinatuspees. Geen argumenten voor significante cuffscheur of bursitis.
Geen posterieure cysten.
Beeld suggestief voor volledige scheur van de m. pectoralis maius thv de voorste okselholte met een gelyseerde haematoomcollectie van minstens 4 op 2 cm.
Er is een retractie van de spierbuik van de pectorails maius.
Secundair haematoomvorming in de subcutane wekedelen thv de linkerbovenarm.
Allemaal medische termen waar ik niet aan uit kan, maar de zin in het vet zei meer dan genoeg. De grote borstspier is volledig gescheurd. Heel eventjes voelde ik me erg klein en alleen. Volledige scheur van de borstspier. Ik had er geen idee van wat dit kon betekenen voor de toekomst, maar goed klonken deed het in elk geval niet. Hoe langer ik er over nadacht, hoe minder vrolijk ik er van werd.
Het werd een nacht met veel gepieker en weinig slapen.
Dinsdag 4 maart 2008
Om kwart voor negen stond ik weer bij de tijdelijke huisarts in Weerde. En wat ik reeds wist werd bevestigd. De borstspier was volledig afgescheurd. Niet zo goed dus. Al is dat misschien een understatement.
De huisarts belde onmiddellijk naar een specialist in Mechelen om te vragen wanneer hij een gaatje had in zijn agenda om mij te ontvangen. Gelukkig kon dat al op donderdag om 10 uur zodat ik snel uitsluitsel zou hebben. Blijkbaar had hij aan de telefoon vertelt dat hij nog nooit zo’n scheur behandeld had en dat hij er de vakliteratuur moest op naslaan. Weeral niet echt bemoedigend nieuws. Maar we leven op hoop, want het kan geopereerd worden. Normaal gezien toch.
De huisarst vroeg ook nog langs de neus weg welke producten ik nam – het milieu kennende – maar naar waarheid antwoorde ik dat ik enkel legale voedingssuplementen nam en geen anabolica of andere dopingproducten.
Nu weet ik toch weeral een beetje meer over wat er te doen staat, maar het gaat nog lang wachten worden tot donderdag.
Woensdag 5 maart 2008
Vandaag was er niet veel nieuws te melden. Gewoon wachten en werken, meer kon er vandaag niet gebeuren, maar ik zou liegen moest ik zeggen dat het mij niets deed. Heel de dag hing het in mijn hoofd en hoe hard ik ook probeerde om er niet mee in te zitten, toch lukte het niet.
Ook heb ik vandaag met de ombudsdienst van UZ Gasthuisberg contact opgenomen. Toen ik telefoneerde en mijn hele relaas deed wist de mevrouw aan de andere kant van de lijn te vertellen dat ik best mijn hele verhaal op email zette omdat mijn klacht moet doorgegeven worden. Dus heb ik alle papieren die ik zowel op spoedgevallen als bij de echografie in Mechelen gekregen heb ingescand om bij te voegen. Ook de foto’s van de bloeduitstorting worden meegestuurd als bewijs dat de arts in spoedgevallen een verkeerde diagnose heeft gesteld.
Uiteraard besef ik ook dat mijn klacht niet meer is als een formaliteit en dat het niets gaat uithalen, maar niets doen heeft nog minder effect denk ik, dus steek ik er toch maar wat tijd en energie in om de klacht zo volledig mogelijk door te sturen.
Donderdag 6 maart 2008
Ik zit al in het kabinet van de chirurg als hij binnenkomt. Hij geeft mij een hand: “Proficat meneer, dat heeft u goed gedaan”. “Euh, dank u”, stamel ik. “Wat slikt u of spuit u?” valt het meteen met de deur in huis. “Niets” antwoord ik verbaasd.
“Kijk”, zegt hij, “ik heb het moeten opzoeken en wereldwijd zijn er slechts 200 gevallen beschreven met een scheur zoals bij u het geval is en bij de meeste was de oorzaak te vinden bij doping.” “Dat kan zijn, maar ik heb niets genomen. Maar 200 gevallen is wel niet veel he?”. “Inderdaad”, zegt de chirurg, “en u bent waarschijnlijk het eerste in België”.
200 gevallen wereldwijd beschreven dus, en ik heb het natuurlijk weeral voor. Weeral niet bemoedigend. Maar de chirurg verzekerd me dat ik volledig ga herstellen en dat ik terug ga kunnen trainen als tervoren. Het kan wel tot 6 maanden duren maar dat nemen we er graag bij. Als het allemaal maar in orde komt.
Gelukkig voor mij, was er juist een plaatsje open gekomen in zijn agenda en kan ik al op woensdag 13 maart onder het mes. Volgens de chirurg moet ik maar één nachtje in het ziekenhuis blijven maar dat lijkt me eigenlijk weinig gezien het geen kijkoperatie is. Integendeel, de snee waarvan de chirurg sprak was ongeveer 10 cm groot toen hij aandduide waar hij ging snijden. Maar hij verzekerde mij nogmaals dat het allemaal in orde gin komen, dus we geloven hem maar.
“U moet nog wel even langs het labo passeren om uw bloed te laten controlleren” zegt de chirurg alvorens afscheid van mij te nemen. “Ah, om te controlleren op anabolica?” vraag ik met een vette knipoog. “Nee nee,” verzekerd de chirurg, “wij controleren niet op verboden middelen.” “Het is iets,” antwoord ik, “Ik heb toch niets genomen”. En met deze gedachte nemen we afscheid.
Woensdag is het dus zover. Sta me toe dat ik er met een beetje zenuwachtigheid naar toe leef. Het gebeurt niet alle dagen dat ik voor zulke operatie onder het mes ga. Maar ik leef op hoop en ga er nog steeds van uit dat alles in orde zal komen.
Wim Powertrainen, Sport, Wim afgescheurd, borstspier, echografie, operatie
Recent Comments