Wimblog

Toen we vorig jaar aan 2009 begonnen, had ik een beetje schrik over wat er mij te gebeuren stond. De drie voorgaande jaren was ik telkens onder het mes gemoeten en ik was benieuwd of die traditie ging voortgezet worden. Maar ik ben heelhuids door 2009 geraakt. Op een klein incident na, waar ik de dood in de ogen keek, er naar spuwde en het toch nog kan navertellen.

En dat is maar goed ook, want het lijstje van operaties die ik ondergaan heb begint stilletjes aan een lijst te worden. Een overzicht:

• Verhelpen van X-benen (tweemaal: een keer om krammen in mijn knie te zetten en een keer om ze er weer uit te halen)
• Gedraaide teelbal
• Kijkoperatie om na te gaan of ik een ontstoken blinde darm had of niet
• Meniscusoperatie (twee keer ondertussen, telkens de linkerknie)
• Weghalen van amandelen
• Afgescheurde borstspier

En nu mag het voor even stoppen. Ik ga er zelfs voor om een jaar lang eens niet de binnenkant van een ziekenhuis te hoeven zien. Benieuwd of het mij lukt.

Wim Wim operatie, versleten, ziekenhuis

Gisteren had ik opnieuw een afspraak met de chirurg die mijn borstspier aangehecht heeft.

Na de obligate beleefdheden te hebben uitgewisseld mocht ik mijn t-shirt uittrekken om de borstspier aan een controle te onderwerpen. Nadat hij een paar keer aan mijn arm getrokken had ik verschillende richtingen en gevoeld had waar de spier ligt besloot hij dat alles goed aan het genezen is. Hij vroeg me ook of ik tevreden was met de symmetrie want hijzelf vond dat het uitzicht hetzelfde was als ervoor. Ik kon niet anders dan mij hierbij aansluiten.

Zijn volgende vraag was wanneer ik graag terug zou willen beginnen met powertrainen. Ik vertelde hem dat ik graag zo snel mogelijk terug zou beginnen, maar dat mijn focus op dit moment op het fietsen ligt en ik voor mezelf reeds uitgemaakt had dat ik niet voor augustus zou beginnen om alles de tijd te geven om voldoende te herstellen. De chirurg was het eens met die planning dus begin ik na onze vakantie naar Malta terug met mezelf af te beulen in de gym.

De chirurg vroeg ook of ik het nog nuttig vond om naar de kinesist te gaan. Hij wou weten of de oefeningen die ik daar deed mij echt vooruit hielpen. Ik antwoordde naar waarheid dat ik er niet zo veel meer aan had en hij bevestigde door te zeggen dat ik wat hem betrof mag stoppen met de kine. Dus mijn geplande sessie gaat nog door, maar daarna stop ik met de kine. Misschien dat ik in augustus nog een paar keer ga gaan om rustig aan en onder begeleiding te kunnen beginnen met belasting van de borstspier, maar voor nu is het dus goed geweest.

Zoals u ziet verloopt alles goed en mag ik zeker niet klagen. Na zo’n operatie had het veel erger gesteld kunnen zijn. Ik heb het in het verleden al gemerkt en nu merk ik het nogmaals dat ik vrij snel herstel na een blessure/operatie. Maar ik ben dan ook nog jong he.

Wim Revalidatie, Sport borstspier, chirurg, controle, operatie, Revalidatie

Gisteren was mijn eerste kiné-sessie na de operatie waarbij mijn afgescheurde borstspier terug werd vastgezet. Inderdaad, zes weken na de operatie kan ik eindelijk aan de revalidatie beginnen. Een nieuwe mijlpaal in de stap naar volledig herstel.

De kinesist waar ik naar toe ga is dezelfde die ook mijn revalidatie van de meniscus-operatie gedaan heeft vorig jaar en waar ik heel tevreden over was.

Voor hij aan de behandeling begon wou hij weten wat er voorgevallen was, dus ik vertel hem het hele verhaal. Ook zijn verbazing was groot over wat er met mijn gebeurd was en hij had nog nooit zo’n geval als het mijne behandeld. Dus hij ging het een en het ander moeten opzoeken. Blijkbaar is dit dus echt iets dat niet zo vaak voorvalt.

De eerste behandeling bestond eruit om te kijken hoe het zat met de beweeglijkheid van mijn linkerarm. De kinesist beweegde mijn arm in allerlei richtingen (omhoog, zijwaarts, roteren) en vroeg aan mijn om de bewegingen ook zelf uit te voeren. Al deze bewegingen gingen zonder problemen en ik heb op geen enkel moment pijn ervaren aan de pees of de spier. Zelfs van enige vorm van stijfheid was er geen sprake. Dit stemde de kinesist – en mezelf – tot een voorzichtige hoera-stemming.

Hij had niet verwacht dat ik op dit moment al zo ver zou staan gezien mijn arm toch een 5-tal weken in een draagverband heeft gehangen. Dat het zo goed gaat wil natuurlijk niet zeggen dat ik nu als een wildeman aan mijn revalidatie kan verderwerken. Nee, we gaan het stap voor stap doen zonder iets te forceren om een volledig herstel te bereiken.

Wim Revalidatie, Sport afgescheurde borstspier, borstspier, kinesist, operatie, Revalidatie

Gisteren had ik een afspraak met de chirurg die mijn afgescheurde borstspier heeft aangehecht om te kijken hoe het herstel na de operatie verloopt.

Nadat hij de wonde bekeken had en een beetje aan mijn arm gewrongen had kon hij met zekerheid zeggen dat alles goed aan het herstellen is en dat ik – na verloop van tijd – voor 100% de oude ga zijn. En zelfs beter vermits mijn pees nu terug sterker is dan voor het ongeluk.

Ook de wonde is goed hersteld en het liteken is al bij al nog ‘mooi’ genezen, op een klein stukje wild vlees na. Dit stukje wild vlees ga ik in eerste instantie moeten behandelen met een siliconenplijster om het wild vlees weg te ‘branden’. Als het na een paar weken niet verdwenen is moet ik het proberen met zilvernitraat.

Mijn vrees dat zoiets ook zou kunnen gebeuren met mijn rechter borstspier is volgens de chirurg trouwens ongegrond. De kans dat zoiets zou kunnen voorvallen is heel erg klein. Hij zei zelfs dat, moest ik mijn rechter borstspier ook afscheuren, ik zeker de medische vakliteratuur zou houden omdat hij geen weet heeft dat zoiets al ooit eerder gebeurd is.

Ondanks dat het herstel goed verloopt moet wel nog 2 weken mijn arm in het draagverband houden. Ik mag de arm er soms uithalen zolang ik maar geen kracht zet op de arm of de borstspier. Ik mag zelfs volgende week al proberen om een beetje met de auto te rijden – maar uiteraard maar korte, gemakkelijke ritjes. Omdat ik dus nog 2 weken langer met het draagverband opgescheept zit, is mijn ziekteverlof verlengd tot en met 25 april. Op het werk kunnen ze dus nog even genieten van de rust die er is nu ik er niet ben.

Binnen twee weken kan ik dan ook eindelijk beginnen met kinesitherapie. 3 maal per week gedurende 7 weken (20 beurten in totaal) en op 27 mei heb ik een nieuwe afspraak met de chirurg. Hij wou me zeker zien nog voor ik naar de Ventoux vertrek.

Wat het fietsen betreft was er ook redelijk positief nieuws. Ik mag al terug op de rollen rijden en hierbij mijn arm uit het draagverband nemen om beide handen aan het stuur te kunnen houden. Maar ook op voorwaarde dat ik geen kracht uitoefen.
Vanaf 1 mei mag ik dan beginnen met op de weg te gaan rijden zolang het maar relatief vlakke ritten zijn zonder al te zware beklimmingen in. Vanaf beign juni kan ik dan aan het klimwerk beginnen zodat ik nog anderhalve maand tijd heb om mij verder voor te bereiden op de Ventoux.

Het is in elk geval niet de ideale voorbereiding die ik in gedachten had, maar ik zal er het beste van moeten maken. Ik had me voorgenomen om tegen 19 juli minstens 2.000 km in de benen te hebben. Tot nu toe zit ik aan 500 km waarvan 234,75 km op de rollen, 226,74 km met de mountainbike en slechts 38,56 km op de weg. Maar ik veronderstel dat het beter is dan niets.

Vanaf mei zal er dan ook als gek gefiets moeten worden met minstens 150 km per week. Zoals ik het nu zie zal er op woensdag avond en op zaterdag en zondag gefietst worden om toch zo goed voorbereid als mogelijk te vertrekken op 19 juli. Dit zal inhouden dat er ook niet meer geportierd kan worden tot eind juli, maar dat zat er sowiezo niet in door de blessure.

Ik ben er mij trouwens zeer goed van bewust dat dit kleine futuliteiten zijn waarover ik klaag. Ik mag tevreden zijn dat het herstel zo goed verloopt en dat ik er weinig last van ondervind.

Wim Sport borstspier, fietsen, Mont Ventoux, operatie, Ventoux

Ik zit al een tijdje met een vraag die me bezig houdt. Tijdens mijn operatie merkte de chirurg dat de pees van mijn borstspier maar een fractie was van wat ze moest zijn. Vandaar ook de scheur. Volgens de chirurg zou dit kunnen veroorzaakt zijn door een vroegere blessure maar ik kan mij geen soortgelijke blessure herinneren.

Dus vraag ik mij nu af of dat misschien altijd zo geweest zou kunnen zijn. En nog meer of dit ook zo zou kunnen zijn aan mijn rechter borstspier. Ik ga dit bij mijn volgende consultatie zeker vragen want ik zou niet graag nog eens hetzelfde mee maken. Noch de blessure, noch de operatie.

Laat ons hopen dat het niet het geval is. Nog even in onzekerheid leven en hopen op het beste. Meer kan ik niet doen.

Wim Wim blessure, borstspier, operatie

Afgelopen woensdag ben ik zoals gepland onder het mes geweest om mijn afgescheurde borstspier opnieuw te laten aanhechten. Om 13h werd ik verwacht in Sint-Maarten in Mechelen. Om half twee kwam de verpleegster mij al vertellen dat het aan mij was en rond 14h hebben ze mij de operatiezaal binnengereden en het licht bij mij doen uitgaan.

Van de rest van de dag herinner ik mij niet veel meer. Ik ben af en toe wakker geweest en herinner mij wel dat mijn beste kameraad op bezoek geweest is, maar uiteraard was ik geen goed gezelschap. Ik herinner me nog wel dat ik redelijk lastig was omwille van de buisjes in mijn neus, die mij van zuurstof voorzagen. Ze irriteerden mij verschrikkelijk, en dus moesten ze er zo snel mogelijk uit. Mijn eerste heldere herinnering is van rond halt twaalf toen de nachtzuster mijn bakster kwam controleren en mij kwam vertellen dat ik maar moest proberen om te slapen. En dat lukte beter dan verwacht.

De dag nadien kwam de chirurg even toelichting geven bij de operatie. Hij had er namelijk veel werk aan gahad, twee uur meerbepaald. Hij vroeg of ik in het verleden misschien reeds een blessure had gehad aan die spier. Want nadat hij mij had opengesneden was hij op zoek gegaan naar de pees van mijn grote borstspier. Normaal gezien is de pees van de pectoralis major ongeveer zo breed als 4 vingers. Toen de cirurg op zoek ging naar de spier, merkte hij dat de pees bij mij nog maar een fractie van de originele grootte was, ongeveer een pink breed. Dit was meteen ook de reden waarom de spier afgescheurd was.

Om de spier terug aan te hechten hebben ze donormateriaal van een kadaver (letterlijke woorden van de chirurg. En ik die altijd dacht dat een kadaver een dood dier was) moeten gebruiken. Deze nieuwe pees is langs één kant aan de spier vast gemaakt en om hem langs de andere kant aan mijn arm te bevestigen hebben ze een metalen pin in het bot van mijn bovenarm gestoken om daar de pees aan te kunnen aanhechten. Het was voor de chirurg één van de meest ingewikkelde operaties die hij ooit gedaan had. Uiteraard moet zoiets weer uitgerekend bij mij voorvallen.

Daarna kwam de kinesist mij vertellen wat ik wel en niet kan en mag doen met mijn arm. En het was vrij snle duidelijk wat dat precies was: niets! Mijn arm zi in een draagverband zodat hij absoluut niet kan bewegen. De reden hiervoor is dat bij de minste krachtinspanning of bij de minste verkeerde beweging de pees terug kan losscheuren en ik terug onder het mes moet. Het enige dat ik wel mag doen id de arm uit het draagverband halen en langs mijn lichaam laten hangen.

Op 8 april heb ik een nieuwe afspraak bij de chirurg waarbij gekeken gaat worden of alles voldoende hersteld is en of ik met de kinesitherapie kan beginnen. Ik vrees echter dat de kans dat het na vier weken al genoeg hersteld is erg klein is vermits de chirurg in eerste instantie sprak over 6 weken draagverband.

Tot dan is het dus rusten en vervelen geblazen. TV kijken, lezen en surfen (niet zo evident met één arm) zijn mijn dagekijkse bezigheden. Sporten zit er uiteraard niet in. Mijn conditie alsook mijn spieren zullel smelten als sneeuw voor de zon. Ik vrees zelfs dat mijn hele Mont Ventoux trip in het water zal vallen, maar daar wil ik voorlopig nog niet aan denken. Maar dat hoort er nu eenmaal bij. Ik kan beter nu goed rusten en herstellen en het langzaam aan doen ipv te snel willen te gaan en de blessure niet voldoende te laten herstellen met alle gevolgen vandien.

Wim Powertrainen, Sport, Wim borstspier, donormateriaal, kadaver, operatie

Twee weken geleden scheurde ik mijn borstspier tijdens het powertrainen. Afgelopen week is dus gebleken dat de blessure ernstiger was als eerst werd aangenomen. Hieronder krijgt u een chronologisch verslag van mijn week.

Maandag 3 maart 2008
Vandaag ging ik na het werk naar de gym om mijn been- of buikspieren te trainen vermits andere spieren niet getraind kunnen worden door de blessure en ik toch met iets moet bezig blijven.

Toen ik aankwam vroeg de eigenaar hoe het ging met mijn blessure. “Niet zo goed” antwoordde ik en liet de bloeduitstorting en de raar zittende borstspier zien. Hij sprak onmiddellijk dat de borstspier wat hem betrof afgescheurd was in plaats van gewoon gescheurd. Na nog aan een paar andere mensen om raad te vragen besloot ik dat het misschien niet zo slecht idee was om dezelfde avond nog een echografie te laten maken en niet af te wachten tot vrijdag.

De eigenaar van de gym telefoneerde onmiddellijk naar een huisarts in Weerde waar ik terecht kon voor een voorschrift voor een echografie in Mechelen. Voor ik vertrok vroeg ik nog waar ik de dichtsbijzijnde bankcontact automaat kon vinden, maar de eigenaar van de gym leende mij spontaan 50 euro zodat ik niet nodeloos zou moeten rondrijden.

Bij de huisarts toegekomen moest ik even wachten totdat de patiënt die binnen was klaar was, maar daarna kon ik onmiddellijk binnen gaan. Het voorschrift werd geschreven en een afspraak werd vastgelegd voor de dag erna. Om kwart voor 9 wou hij mij terug zien met de resultaten van de echografie.

Toegekomen in Mechelen werd er na een half uurtje wachten al een echografie gemaakt van de borstspier en meteen werd het duidelijk dat het niet echt goed was. De spier was wel degelijk gescheurd volgens de dokter die de echografie maakte. In de brief voor de tijdelijke huisarts werd dit bevestigd. Er stond namelijk het volgende te lezen:

Geen pathologisch vocht intra-articulair of in de bursa.
Normale aflijning en ligging van de bicepspees.
Bewaarde aflijning an de suscapularis- en infraspnatuspees.
Bewaarde convexe aflijning van de supraspinatuspees. Geen argumenten voor significante cuffscheur of bursitis.
Geen posterieure cysten.
Beeld suggestief voor volledige scheur van de m. pectoralis maius thv de voorste okselholte met een gelyseerde haematoomcollectie van minstens 4 op 2 cm.
Er is een retractie van de spierbuik van de pectorails maius.
Secundair haematoomvorming in de subcutane wekedelen thv de linkerbovenarm.

Allemaal medische termen waar ik niet aan uit kan, maar de zin in het vet zei meer dan genoeg. De grote borstspier is volledig gescheurd. Heel eventjes voelde ik me erg klein en alleen. Volledige scheur van de borstspier. Ik had er geen idee van wat dit kon betekenen voor de toekomst, maar goed klonken deed het in elk geval niet. Hoe langer ik er over nadacht, hoe minder vrolijk ik er van werd.

Het werd een nacht met veel gepieker en weinig slapen.

Dinsdag 4 maart 2008
Om kwart voor negen stond ik weer bij de tijdelijke huisarts in Weerde. En wat ik reeds wist werd bevestigd. De borstspier was volledig afgescheurd. Niet zo goed dus. Al is dat misschien een understatement.

De huisarts belde onmiddellijk naar een specialist in Mechelen om te vragen wanneer hij een gaatje had in zijn agenda om mij te ontvangen. Gelukkig kon dat al op donderdag om 10 uur zodat ik snel uitsluitsel zou hebben. Blijkbaar had hij aan de telefoon vertelt dat hij nog nooit zo’n scheur behandeld had en dat hij er de vakliteratuur moest op naslaan. Weeral niet echt bemoedigend nieuws. Maar we leven op hoop, want het kan geopereerd worden. Normaal gezien toch.

De huisarst vroeg ook nog langs de neus weg welke producten ik nam – het milieu kennende – maar naar waarheid antwoorde ik dat ik enkel legale voedingssuplementen nam en geen anabolica of andere dopingproducten.

Nu weet ik toch weeral een beetje meer over wat er te doen staat, maar het gaat nog lang wachten worden tot donderdag.

Woensdag 5 maart 2008
Vandaag was er niet veel nieuws te melden. Gewoon wachten en werken, meer kon er vandaag niet gebeuren, maar ik zou liegen moest ik zeggen dat het mij niets deed. Heel de dag hing het in mijn hoofd en hoe hard ik ook probeerde om er niet mee in te zitten, toch lukte het niet.

Ook heb ik vandaag met de ombudsdienst van UZ Gasthuisberg contact opgenomen. Toen ik telefoneerde en mijn hele relaas deed wist de mevrouw aan de andere kant van de lijn te vertellen dat ik best mijn hele verhaal op email zette omdat mijn klacht moet doorgegeven worden. Dus heb ik alle papieren die ik zowel op spoedgevallen als bij de echografie in Mechelen gekregen heb ingescand om bij te voegen. Ook de foto’s van de bloeduitstorting worden meegestuurd als bewijs dat de arts in spoedgevallen een verkeerde diagnose heeft gesteld.

Uiteraard besef ik ook dat mijn klacht niet meer is als een formaliteit en dat het niets gaat uithalen, maar niets doen heeft nog minder effect denk ik, dus steek ik er toch maar wat tijd en energie in om de klacht zo volledig mogelijk door te sturen.

Donderdag 6 maart 2008
Ik zit al in het kabinet van de chirurg als hij binnenkomt. Hij geeft mij een hand: “Proficat meneer, dat heeft u goed gedaan”. “Euh, dank u”, stamel ik. “Wat slikt u of spuit u?” valt het meteen met de deur in huis. “Niets” antwoord ik verbaasd.
“Kijk”, zegt hij, “ik heb het moeten opzoeken en wereldwijd zijn er slechts 200 gevallen beschreven met een scheur zoals bij u het geval is en bij de meeste was de oorzaak te vinden bij doping.” “Dat kan zijn, maar ik heb niets genomen. Maar 200 gevallen is wel niet veel he?”. “Inderdaad”, zegt de chirurg, “en u bent waarschijnlijk het eerste in België”.

200 gevallen wereldwijd beschreven dus, en ik heb het natuurlijk weeral voor. Weeral niet bemoedigend. Maar de chirurg verzekerd me dat ik volledig ga herstellen en dat ik terug ga kunnen trainen als tervoren. Het kan wel tot 6 maanden duren maar dat nemen we er graag bij. Als het allemaal maar in orde komt.

Gelukkig voor mij, was er juist een plaatsje open gekomen in zijn agenda en kan ik al op woensdag 13 maart onder het mes. Volgens de chirurg moet ik maar één nachtje in het ziekenhuis blijven maar dat lijkt me eigenlijk weinig gezien het geen kijkoperatie is. Integendeel, de snee waarvan de chirurg sprak was ongeveer 10 cm groot toen hij aandduide waar hij ging snijden. Maar hij verzekerde mij nogmaals dat het allemaal in orde gin komen, dus we geloven hem maar.

“U moet nog wel even langs het labo passeren om uw bloed te laten controlleren” zegt de chirurg alvorens afscheid van mij te nemen. “Ah, om te controlleren op anabolica?” vraag ik met een vette knipoog. “Nee nee,” verzekerd de chirurg, “wij controleren niet op verboden middelen.” “Het is iets,” antwoord ik, “Ik heb toch niets genomen”. En met deze gedachte nemen we afscheid.

Woensdag is het dus zover. Sta me toe dat ik er met een beetje zenuwachtigheid naar toe leef. Het gebeurt niet alle dagen dat ik voor zulke operatie onder het mes ga. Maar ik leef op hoop en ga er nog steeds van uit dat alles in orde zal komen.

Wim Powertrainen, Sport, Wim afgescheurd, borstspier, echografie, operatie

Gisteren is mijn kameraad (en tevens getuige op mijn trouw) met wie ik de Ventoux ga bedwingen deze zomer geopereerd. Niet te ernstig, maar toch ernstig genoeg om hem een bezoekje te brengen.

Maandag was hij binnen gegaan en gisteren (dinsdag) moest hij onder het mes. Omdat hij in het ziekenhuis van Bonheiden ligt wou ik hem gaan bezoeken nadat ik naar de fitness geweest was. Toen ik rond 19h toekwam op zijn kamer lag daar enkel iemand die niet mijn kameraad was. Die wist mij te vertellen dat mijn kameraad nog op recovery lag en dat zijn vriendin en zijn moeder met de dokter aan het praten waren.

Ik besloot even te wachten in de wachtkamer met de Humo. Een 20-tal minuten later besloot ik nog eens te gaan kijken op zijn kamer. Ondertussen waren zijn vriendin en moeder terug op de kamer maar van mijn kameraad nog geen spoor. Zijn vriendin wist me te vertellen dat het nog wel een tijdje ging duren. Vermits het bezoekuur maar tot 20h was vroeg ik of het geen probleem zou zijn moest ik iets langer blijven. Maar dat kon geen kwaad naar het schijnt.

Rond 22h is hij dan op de kamer toegekomen, nog helemaal weg van de verdoving. Ik ben dan nog een tijdje gebleven maar niet erg lang omdat hij constant terug in slaap viel en het natuurlijk het beste was dat hij rustte. Ik weet niet of hij vandaag nog gaat weten of ik daar geweest ben, maar ik had toch de indruk dat hij het gisteren wel besefte. Zijn vriendin verklaarde mij trouwens zot dat ik zo lang ben blijven wachten maar wat voor kameraad zou ik nu geweest zijn moest ik niet zijn blijven wachten. Vanavond ga ik terug om te horen hoe hij het stelt.

Wim Allerlei operatie, ziekenhuis

Door alle drukte ben ik nog vergeten van jullie up to date te houden ivm mijn knie problemen.

Een tijd geleden heb ik een scan en XR foto ondergaan om mijn knie te onderzoeken. Tijdens het daaropvolgende dokterbezoek kreeg ik het nieuws dat ik verwachtte. Een stukje van mijn meniscus in mijn linkerknie is afgerafeld wat dus voor de pijn zorgt die ik af en toe ervaar.

Volgens de dokter is het niet levensbedreigend (gelukkig maar) en is een operatie niet dringend nodig, maar wel noodzakelijk en dus mocht ik zelf kiezen wanneer ik wou geopereerd worden. Natuurlijk wou ik er zo snel mogelijk van af zijn. Omdat ze mij op het werk pas vanaf mei konden missen, is de datum dus vastgelegd op 30 april.

De operatie gebeurt in daghospitaal, wat wil zeggen dat ik de dag zelf alweer naar huis mag. En hopelijk is de revalidatie hetzelfde als de vorige keer. Toen liep ik de dag na de operatie al rond zonder krukken en was ik tamelijk snel weer te been. Maar een mens wordt natuurlijk ouder en kan minder verdragen, dus het wordt afwachten.

Wim Wim knie, meniscus, operatie

Toch maar even laten weten dat ik de operatie overleefd heb zodat jullie niet beginnen te panikeren.
De pijn valt voorlopig nog best mee, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik onder de pijnstillers zit. De moeilijkste dagen zijn dag 3 en 4 na de operatie, dus morgen, overmogen en de dag erna. En van dan af gaat het normaal beter moeten gaan. Afwachten dus maar en hopen op zo weinig mogelijk pijn.

Wim Wim amandelen, operatie