Gisteren is mijn kameraad (en tevens getuige op mijn trouw) met wie ik de Ventoux ga bedwingen deze zomer geopereerd. Niet te ernstig, maar toch ernstig genoeg om hem een bezoekje te brengen.
Maandag was hij binnen gegaan en gisteren (dinsdag) moest hij onder het mes. Omdat hij in het ziekenhuis van Bonheiden ligt wou ik hem gaan bezoeken nadat ik naar de fitness geweest was. Toen ik rond 19h toekwam op zijn kamer lag daar enkel iemand die niet mijn kameraad was. Die wist mij te vertellen dat mijn kameraad nog op recovery lag en dat zijn vriendin en zijn moeder met de dokter aan het praten waren.
Ik besloot even te wachten in de wachtkamer met de Humo. Een 20-tal minuten later besloot ik nog eens te gaan kijken op zijn kamer. Ondertussen waren zijn vriendin en moeder terug op de kamer maar van mijn kameraad nog geen spoor. Zijn vriendin wist me te vertellen dat het nog wel een tijdje ging duren. Vermits het bezoekuur maar tot 20h was vroeg ik of het geen probleem zou zijn moest ik iets langer blijven. Maar dat kon geen kwaad naar het schijnt.
Rond 22h is hij dan op de kamer toegekomen, nog helemaal weg van de verdoving. Ik ben dan nog een tijdje gebleven maar niet erg lang omdat hij constant terug in slaap viel en het natuurlijk het beste was dat hij rustte. Ik weet niet of hij vandaag nog gaat weten of ik daar geweest ben, maar ik had toch de indruk dat hij het gisteren wel besefte. Zijn vriendin verklaarde mij trouwens zot dat ik zo lang ben blijven wachten maar wat voor kameraad zou ik nu geweest zijn moest ik niet zijn blijven wachten. Vanavond ga ik terug om te horen hoe hij het stelt.
Door alle drukte ben ik nog vergeten van jullie up to date te houden ivm mijn knie problemen.
Een tijd geleden heb ik een scan en XR foto ondergaan om mijn knie te onderzoeken. Tijdens het daaropvolgende dokterbezoek kreeg ik het nieuws dat ik verwachtte. Een stukje van mijn meniscus in mijn linkerknie is afgerafeld wat dus voor de pijn zorgt die ik af en toe ervaar.
Volgens de dokter is het niet levensbedreigend (gelukkig maar) en is een operatie niet dringend nodig, maar wel noodzakelijk en dus mocht ik zelf kiezen wanneer ik wou geopereerd worden. Natuurlijk wou ik er zo snel mogelijk van af zijn. Omdat ze mij op het werk pas vanaf mei konden missen, is de datum dus vastgelegd op 30 april.
De operatie gebeurt in daghospitaal, wat wil zeggen dat ik de dag zelf alweer naar huis mag. En hopelijk is de revalidatie hetzelfde als de vorige keer. Toen liep ik de dag na de operatie al rond zonder krukken en was ik tamelijk snel weer te been. Maar een mens wordt natuurlijk ouder en kan minder verdragen, dus het wordt afwachten.
Toch maar even laten weten dat ik de operatie overleefd heb zodat jullie niet beginnen te panikeren.
De pijn valt voorlopig nog best mee, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik onder de pijnstillers zit. De moeilijkste dagen zijn dag 3 en 4 na de operatie, dus morgen, overmogen en de dag erna. En van dan af gaat het normaal beter moeten gaan. Afwachten dus maar en hopen op zo weinig mogelijk pijn.
Vandaag wordt de Vriendin geopereerd aan haar amandelen. Zoiets is natuurlijk nooit fijn, maar zeker niet met de eindejaarsfeesten voor de deur omdat ze dan niet kan genieten van al dat lekkers dat dan op tafel komt. Dus vraag ik aan mijn trouwe bezoekers om vandaag allemaal positieve gedachten te zenden naar haar zodat alles vlotjes verloopt.
Recent Comments