Wimblog

Een paar maand geleden reed ik op de E314 naar het werk. Ik was wat later dan normaal en ik had slecht geslapen omdat ik daags ervoor gemerkt had dat ik mijn bankkaart en mijn Visakaart verloren was. Bovendien moest ik nog eens gaan tanken en ik wou absoluut op tijd (lees voor 6h00) op het werk zijn. En wat doet een mens dan? Het gaspedaal iets dieper induwen.

Alleen reed er voor mij zo’n stom kutautotje van G4S dat weigerde aan de kant te gaan. Ik had al een paar keer geprobeerd om duidelijk te maken dat ik door wou door er iets dichter op te gaan rijden, maar ofwel was de bestuurder van slechte wil en wou hij niet dat ik sneller kon rijden ofwel was hij gewoon achterlijk.

Omdat ik niet aan rechts voorbijsteken doe greep ik maar naar het laatste middel, het flashen met de grote lichten. En op dat moment zet de wagen die al een hele tijd achter mij reed zijn zwaailichten op. De hele tijd reed er dus een politiecombi achter mij zonder dat ik iets in de gaten had.

Ik ga naar het rechtse vak en de agenten in de combi doen teken dat ik moet volgen. Op de eerstvolgende afrit parkeren we ons op de pechstrook en de agenten vragen achter mijn papieren en nodigen mij uit om in de combi plaats te nemen. Uiteraard had ik enkel mijn rijbewijs bij en geen identiteitskaart, maar dat was geen probleem blijkbaar.

De agenten leggen mij uit dat ze mij langs de kant zetten omwille van het bumperkleven en het aanzetten tot snel rijden waarmee ze bedoelen dat ik met mijn grote lichten had zitten flikkeren. Achter de reden van mijn gedrag vragen ze. Ik doe de hele uitleg van slecht geslapen, kaarten kwijt, te laat, tanken enzo en vertel erbij dat het absoluut geen excuus is voor hoe ik reed.

Na negatieve ademtest – alsof ik voor 6 uur ‘s morgens al dronken zou zijn – vertelt één van de twee agenten mij dat ze enkel het bumperkleven gaan verbaliseren. Voor het aanzetten tot snel rijden zou ik normaal voor de rechtbank moeten verschijnen met het risico van mijn rijbewijs kwijt te raken maar dat zien ze dus voor éénmaal door de vingers zodat ik er met slechts 50 euro van af kom.

Hoewel veel mensen uit mijn omgeving als reactie hadden dat het ongelooflijk is met hoeveel ik kan wegkomen, was het voor mij toch meer een wakeup call. Vandaar ook dat ik mij voorgenomen had om meer zen te worden in de wagen. Het is wel niet volledig gelukt want soms loop ik nog wel eens te snel tegen de lamp, maar ik heb sindsdien niet meer mijn mijn lichten geflikkerd.

Het was het jaar 2001, de euro was er nog niet en ik was net gefaald voor mijn eerste jaar licentiaat LO en omdat het vakantie was deed ik een vakantiejob als chauffeur.

Mijn job bestond eruit mensen die op vakantie vertrokken thuis gaan oppikken en naar de luchthaven brengen met de wagen. Ook werkten we samen met een taalcentrum in Spa en bracht ik verschillende malen per week buitenlanders van de luchthaven naar Spa.

Ik denk dat ik nog maar een paar dagen aan het werk was toen ik om de een of andere reden dringend moest terugkeren naar de luchthaven. Ondanks het slechte weer – de regen viel met bakken uit de lucht – trapte ik het gaspedaal diep in om toch maar op tijd op de luchthaven te komen. Eigenlijk reed ik veel te snel gezien de omstandigheden maar ik was nog jong en onbezonnen en had nog niet zo veel ervaring en daarvoor zou ik de rekening gepresenteerd krijgen.

Op het moment dat ik van de E40 de Ring rond Brussel oprijdt en daar de afrit naar de luchthaven neem is het nog steeds heel hard aan het regenen en ik rij nog steeds te snel. En dan gebeurt het onvermijdelijke in de bocht van de afrit komt een van mijn voorste wielen in een plas water terecht waardoor de auto begint te schuiven. Omdat mijn snelheid te hoog is krijg ik dit niet gecorrigeerd en komt de auto in een spin terecht.

Wat er dan gebeurt kan ik mijn niet meer herinneren. Ik weet nog wel dat ik de vangrail heel even heel dichtbij zag komen en het volgende dat ik mijn herinner is dat ik op het middenvak sta in de tegenovergestelde richting maar zonder dat ik iets had geraakt.

Als bij wonder waren er op het moment dat ik rondtolde geen andere auto’s in mijn buurt en ook nadat ik stilstond was er amper verkeer. Net op het moment dat ik stil sta komt er een auto op mij af maar gelukkig had hij zijn snelheid wel aangepast aan de weersomstandigheden en kon hij tijdig remmen zodat ik alles nog kan navertellen.

Ik denk dat mijn engelbewaarder die dag zeker en vast bij mij in de auto was want het had veel en veel erger kunnen aflopen. Tijdens de rest van mijn vakantiejob heb ik die bocht nog heel vaak moeten nemen en ik kan u verzekeren dat ik elke keer met een ei in mijn broek zat. Ik heb er trouwens nog jaren last van ondervonden elke keer ik een bocht naar rechts moest nemen. Het gevoel dat mijn auto begint weg te schuiven is mijn nog lang blijven achtervolgen.

Wat er al een tijdje zat aan te komen is een tijdje geleden op een zondagmorgen gebeurd.

We hadden gewerkt op een fuif in Torhout en toen we daar vertrokken om 6 uur hadden we ongeveer 160 km af te leggen. Gezien het vroege uur en het weinige verkeer besloot ik om de cruise control op 160 km/h te zetten en rustig huiswaarts te rijden.

Terwijl mijn collega’s zaten te slapen reed ik dus aan een gezapig tempo huiswaarts hierbij auto’s die minder snel reden voorbijstekend. Eén van die wagens die ik voorbijstak – een blauwe peugeot – begon opeens te versnellen en bleef mij volgen. Ik dacht dat dit iemand was die er niet goed tegen kon om voorbij gestoken te worden en schonk er verder geen aandacht aan.

Maar 15 kilometer verder was die wagen mij nog altijd aan het volgen. Toen begon het mij te dagen dat het misschien een anonieme wagen van de politie kon zijn en besloot ik er op te letten of hij mij echt wel volgde. En inderdaad. Als ik van rijstrook veranderede (uiteraard met pinker – ik ben tenslotte een beschaafde bestuurder) deed hij dat ook zodat hij altijd in hetzelfde vak reed als mij.

Na 20 kilometer was ik er dus zeker van dat het politie was en besloot ik mijn snelheid te minderen naar de toegestane 120 km/h en zoals te verwachten kwam de Peugeot naast mij rijden en de bestuurder was inderdaad een politieagent in uniform en ik kon ook duidelijk de camera op het dashbord zien staan. De agent deed teken dat ik snelheid moest minderen en kwam daarna voor mij rijden. Blijkbaar waren we vlak bij een afrit en de Peugeot reed deze op en na even te twijfelen belsoot ik om hem te volgen. Ik stopte achter de Peugeot en toen de agent uitstapte deed ik hetzelfde om mijn portefuille uit de koffer te nemen. Nog voor ik dit kon doen sprak de agent mij aan:

Agent: Goedemorgen meneer. Zoals u misschien weet is de snelheid nog steeds beperkt tot 120km/h.
Wim: Ik weet het meneer de agent, ik was in fout.
A: Gelieve als u verder rijdt de verkeersregels te respecteren. Ik weet dat er weinig verkeer is en dat dit uitnodigd om sneller te rijden, maar de verkeersregels moeten nu eenmaal nageleefd worden. Nog een prettige dag.
W: Voor u ook.

En ik kon verder rijden zonder boete. Straf eigenlijk, maar ik ben er natuurlijk dankbaar voor. Er zijn dus toch agenten die de wet niet naar de letter interpreteren maar een beetje menselijk zijn.

Vandaag belde de mama om te zeggen dat er – weeral – post was van mijn vriend, de politie. Waarschijnlijk hebben jullie al geraden dat het niet ging om een brief waarin mijn hoffelijkheid in het verkeer geprezen werd, maar wel om een gepeperde rekening. Blijkbaar heb ik ergens 90 gereden waar ik maar 70 mocht en daar kan ik nu dus voor betalen. ? 150 meer bepaald.

Eigenlijk is dit pure geldverspilling. Dus ik denk dat ik toch maar iets aan mijn rijstijl zal doen. Tot nu toe ben ik nog maar 3 keer geflitst geweest, maar twee keer wel heel erg vlak bij elkaar, dus ik weet weeral even waarvoor ik ga werken, en vermits ik nu niet werk, gaat het nog een moeilijk einde van de maand worden. Maar ik heb het uitsluitend aan mezelf te danken.