Wimblog

Misschien word ik wel wat te snel verliefd, dat wil ik nog toegeven. Maar u moet samen met mij toch beamen dat  Charlotte Van Brabander (links op de foto), deze week te bewonderen in P-magazine – qua uiterlijk - zeer dicht de perfectie benadert.

Ongelooflijk knap , een lief snuitje en een hoog girl next door gehalte. En een beetje nerdy – als compliment bedoeld. She surely floats my boat.

Hopelijk maakt P-magazine er geen punt van dat ik hun foto ingescand heb. Fotograaf was trouwens Daniel Dedave

Ok, misschien ben ik wel wat egocentrisch ingesteld, maar dat wist u al, dus neemt u mij het volgende waarschijnlijk ook niet kwalijk.

Een paar weken geleden stond er in P-magazine – nog steeds mijn favoriete weekblad – een lezersbrief van een groepje wielertoeristen. Hun brief werd begeleid door een foto waarop ze met een paar van hen poseren in een wieleroutfit van P-magazine.

Uit de lezersbrief kan men opmaken dat de foto genomen is aan de voet van de Mont Ventoux.

Toen ik dit las, vond ik dat dit eignelijk beter kon en compleet vol van mezelf wou ik een lezersbrief sturen met een foto van mezelf tijdens de beklimming. En natuurlijk vergat ik het.

Maar vorige week dacht ik er opnieuw aan en maakte er onmiddellijk werk van. Resultaat? Mijn foto van op de Mont Ventoux in de P-magazine van deze week.

Ik denk trouwens dat het van Ignace Crombé geleden is dat er nog effectief iemand geweest is die zo vol van zichzelf is als ik, maar hé, kan je het mij kwalijk nemen?

Groot was mijn verbazing vandaag toen een collega er mij op attent maakte dat mijn blog vermeld werd in de P-magazine. Onrechtstreeks althans.

In de P-Magazine van afgelopen dinsdag stond een fotoshoot met Tiffany Van den Brande. U weet wel, de Lezeres van het Jaar bij P-magazine die naar mijn bescheiden mening totaal onterecht gewonnen had. Ik had er iets over geschreven en dat was dat. Dacht ik.

Totdat mijn collega opeens begon te citeren uit de P-magazine:

“Er is me één negatieve reactie bijgebleven. Als je mij naam googelt, kom je op een weblog waar ik nogal word afgebroken. Die mens had blijkbaar een voorkeur voor andere kandidates. Mij niet gelaten, iedereen heeft recht op zijn eigen smaak. Maar de manier waarop hij zich uitdrukte, was beneden alle peil. Hij vergeleek mijn gezicht met een schilderij waar een nagel was doorgeklopt. Zielig gewoon, ik heb er maar niet op gereageerd.”

Blijkbaar ben ik dus zielig. En dat gewoon omdat ik haar niet mooi vind. Verwacht ze misschien dat iedereen aan haar voetjes ligt omdat ze Lezeres van het Jaar geworden is? Of ben ik misschien echt grof geweest? Wie zal het zeggen. In elk geval blijf ik bij mijn mening. Ik vind ook deze fotoshoot heel magertjes. En die piercing gaat mij nog altijd zwaar tegen.

PS: Tiffany, moest je hier nog eens komen, laar gerust een commentaar achter. Ik kan er tegen hoor. Wel jammer dat je de url van de blog niet vermeld had in het interview. Gratis reclame is altijd mooi meegenomen.

Zoals u weet koop ik elke week het kwaliteitsvolle weekblad P-magazine. Uiteraard voor de erg interessante artikels maar de fotoshoots zijn uiteraard mooi meegenomen.

Op den duur heeft een mens natuurlijk wel een hele hoop P-magazines. En wat doet hij daar dan mee? Weggooien? Uiteraard niet. Hij legt er een Project Bibliotheek mee aan.

Zelfs mensen die niet tot ons team behoren maar wel op hetzelfde verdiep zitten maker hier graag dankbaar gebruik van.
Het is graag gedaan

Zoals u waarschijnlijk wel al weet ben ik een trouwe lezer van P-magazine. En zoals iedereen heb ik een vaste rubriek die ik bij elk nieuw exemplaar als eerste lees en dat is de column van Erik Houtman met als titel Berichten uit het Echte Leven.

Al van zolang ik P-magazine lees ben ik fan van zijn fantastische schrijfstijl en zijn wonderbaarlijke verhalen. Groot was dan ook mijn blijdschap toen ik vernam dat de eerste jaargang van zijn columns in boekvorm ging verschijnen. En nog beter was dat het boekje deze week samen met P-magazine gekocht kan worden.

De tekst op de achterkant van het boek zegt het eigenlijk allemaal:

In september 1998 gaf Erik Houtman zijn vetbetaalde baan als copywriter bij een reclamebureau op om eindelijk zijn grote roman te kunnen schrijven. Om intussen de eindjes aan mekaar te kunnen knopen, sloot hij een duivelspact met P-magazine. Al bijna 10 jaar deelt hij met ons in ruil voor een aalmoes alle grote Рen gelukkig ook Рkleine Berichten uit het Echte Leven. Houtman is zo populair bij de lezers van P-magazine dat we besloten om de volledige eerste jaargang van zijn amoureuze levensverhalen te bundelen. Maak in deze trip down memory lane opnieuw kennis met Els, Margot, Greet en alle andere, al dan niet betreurde, meisjes en vrouwen uit Eriks verleden. Duik terug mee achter de toog van caf̩ P. en leef mee met de veroveringen van zijn beste vriend Pierre en de eigenzinnige hersenkronkels van zijn vader, William de Ontembare.

Erik Houtman woont in Antwerpen. Hij werkt als freelance vertaler en woont samen met fotografe Sofie.

Dit is voor mij ideale slaapkamer literatuur. Voor het slapen een paar columns lezen. Meer moet dat voor mij niet zijn.

Een tijdje geleden schreef ik over Horny Little Devil, de studente die op zoek was naar seks zonder meer en hierover uitgebreid verslag deed op haar blog. Een aantal van mijn trouwe bezoekers reageerden om te zeggen dat ze aan de echtheid ervan twijfelde.

Stiekem – dus zonder dat iemand het wist – had ik een mail conversatie met haar waarin ik ondermeer vroeg achter de echtheid. Ik had namelijk gezien dat haar url pas in januarie 2008 geregistreerd was.

Haar uitleg was dat ze vroeger nog een account had op een of ander gratis blogdienst.

Omdat ik er uiteindelijk wou achter komen of het echt was of niet vroeg ik om af te spreken – uiteraard niet met de intentie om seks te hebben, ik ben getrouwd, remember. Maar nadat ik een foto had doorgestuurd kreeg ik een kort maar bondig antwoord:

je bent niet my kinda guy. No offense though.

Kan gebeuren uiteraard. Misschien stonden mijn looks haar niet aan – zeker niet onbegrijpelijk – of dacht ze dat ik haar wou ‘ontmaskeren’ en wou ze het risico niet lopen. Ook begrijpelijk natuurlijk.

Maar daar wou ik het niet bij laten. Ik vroeg aan collega P. om zich ook kanditaat te stellen, wat hij uiteraard met veel plezier deed. Nadat hij contact had opgenomen met haar vroeg ze achter een foto. Na die eerste foto vroeg ze zelfs om een tweede foto want ze twijfelde nog. Maar na de tweede foto was het resultaat hetzelfde: Not her kinda guy. Een afwijzing dus. Het moet gezegd zijn, de jongen was er niet goed van.

Maar nog gaven we niet op. Nog twee maal hebben we het geprobeerd. Telkens met een ander email adres en met de foto’s van collega’s, maar elke keer was het antwoord negatief. Natuurlijk kan het zijn dat het 4 maal niet haar goesting was, maar ik blijf het vreemd vinden. Alles heeft er de schijn naar dat het hier gaat om een stunt/test van P-magazine om te kijken hoeveel mannen hierop zouden ingaan.

Ik ben benieuwd naar het resultaat. Wie weet sta ik binnen een paar weken met naam, toenaam en foto in P-magazine onder de kop: Getrouwde mannen gaat op zoek naar seks op het internet. Of zoiets.

PS: wees gerust, mijn vrouw is op de hoogte van mijn daden. Ze begrijpt dat ik alles doe voor mijn lezers en mijn blog.

PS 2: Moest Horny Little Devil hier komen lezen, het staat haar altijd vrij om mij te contacteren en mij van het tegendeel te bewijzen. Al twijfel ik eraan of ze hiervoor het lef heeft. Moest het toch echt zijn, chapeau voor de goedgeschreven teksten.

Deze week staat Tiffany Van den Brande op de cover van de P-magazine. Tiffany Van den Brande is de nieuwe Lezeres van het Jaar die elk jaar verkozen wordt door P-magazine. Vorig jaar was dat nog Sabrina Holvoet.

Vorig jaar kon ik niet meer akkoord zijn met de keuze van P-magazine. Sabrina was/had alles wat een Lezeres voor de Lens hoort te hebben/zijn. Dat ik haar ken heeft niets te maken met mijn mening. Zelfs als ik ze niet zou kennen had ik er hetzelfde over gedacht.

Dit jaar ging mijn voorkeur uit naar Chloë Van den Bussche of Virginie Bayomi. Maar helaas, geen van beide dames heeft het gehaald. En dat is jammer.

Na het lezen van het artikel en het bekijken van de foto’s vraag ik me toch echt af waarom de mensen van P-magazine (of de lezers) gekozen hebben voor Tiffany Van den Brande. Volgens mij waren er veel mooiere meisjes in de running.

Volgens mij zijn ze er bij P-magazine ook niet helemaal van overtuigd want ze geven zelfs een uitleg waarom ze Tiffany Van den Brande verkozen hebben:

Waarom hebben we net haar gekozen, vraagt u zich af? Ha! Tiffany straalt evenveel rock-’n-roll uit als An Lemmens. Ze heeft de ogen van Evy Gruyaert, het gezicht van Natalia Imbruglia en een kont waarvan vele meisjes alleen maar kunnen dromen. Ze praat vlotter dan Felice, maar wordt rood van complimenten. En ze combineert nuchterheid met de onzekerheid van een meisje voor wie het allmaal nog moet beginnen.

Wel, ik weet niet hoe het met u zit, maar ik zie het niet hoor. Echt waar. ik weet wel dat over smaak en kleuren niet gediscussieerd wordt, maar ik heb toch nog steeds recht op mijn eigen mening. En die is dat ik Tiffany verre van knap vind. Zonder haar te willen beledigen vind ik zelfs dat ze een beetje een domme blik in haar ogen heeft. Zoals een koe die op een trein staat te staren.

En dan die piercing. Volgens haar is het rock-’n-roll. Ik vind het gewoon lelijk. Neem een schilderij – uiteraard geen kuntswerk – en steek er een nagel door en je krijgt hetzelfde effect als deze piercing. Bah.

En uiteraard is ze ook origineel in wat ze wil bereiken:

[...] Ze vonden dat ik heel cool overkwam tijdens dat interview op De Rode Loper. Zij zien mij al op tv presenteren en naar concerten gaan om interviews af te nemen. Zelf zou ik dat ook wel zien zitten. Voor TMF werken moet de max zijn: overal naar toe kunnen gaaan, al die mensen leren kennen, zot doen … Ik denk wel dat ik dat zou kunnen omdat ik een sociaal mens ben. [...]

Ik vraag me af wanneer we eens iemand gaan te zien krijgen die niet iets in de media wil doen. Die gewoon verpleegster of manager wilt worden. Wees aub eens origineel.

Voor de liefhebbers – als die er al zouden zijn, ze heeft ook een Facebook-ding. Misschien wil ze vriendjes worden met jou.

Beste Veerle Malschaert,

Ik moet u bedanken. Na het lezen van uw ergernissen in P-magazine hebt u mij tot inkeer doen komen. Uw zeer terechte ergernissen hebben mij het licht doen zien. Aangezien ik deze open brief op mijn blog schrijf, had u al wel kunnen raden – als intelligente vrouw zijnde – dat ik het over uw ergernis over bloggers had.

Sta me doe, lieve dame, dat ik de anderen die P-magazine niet kopen even op de hoogte te sttellen door u te citeren.

Mijn boodschap aan bloggers: get a life! Die gasten komen naar comedy kijken, kennen daar geen bal van, maar zetten wel ongevraagd hun mening op hun site. Denken ze nu echt dat iemand op hun mening zit te wachten? En hebben die niets beters te doen? Die worden daar niet eens voor betaald. Wie zijn dat trouwens? Gefrustreerde would be comedians? Gasten die graag iets zouden doen, maar niet durven en dus maar liever achter hun pc blijven zitten? Ga toch op café man; doe iets.

Veel van die bloggers zetten hun dagboek online. Ja, ge zijt vandaag opgestaan. Ja, ge hebt uw planten water gegeven. Maar wat kan ons dat schelen? Waarom wil iedereen tegenwoordig per se alles met iedereen delen? Aan al die gefrustreerde bloggers: fuck off! en hou uw bakkes!

In eerse instantie voelde ik mij door u – spreekwoordelijk dan – in het kruis getast. Ik voelde de drang om mij te verdedigen op de enige manier die ik kan gebruiken, door te bloggen. Maar toen ik er over nadacht moest ik toegeven dat u gelijk heeft. Ik ben de meeste van mijn blogpost gaan nalezen en inderdaad, ze zijn totaal nutteloos. Laat staan dat iemand anders er iets om zou geven wat ik gedaan heb, ga doen of zelfs nog maar denk.

Ik vraag me wel af wat ik nu ga doen met alle tijd die ik krijg door niet meer te bloggen. Misschien wel een acteercursus volgen. Wie weet wordt ik wel een bekende kop en kan ik ook in de boekskes mijn ergernissen gaan ventileren. En wie weet besef ik zelfs wel dat dat niet voldoende is en vraag ik de fotograaf van dienst of hij er een bezwaar tegen heeft als ik mijn tetten zo goed als volledig laat zien – kwestie van de aandacht af te leiden van mijn gebrek aan inhoud. Wel jammer dat ik geen vrouw ben, anders zou dit zeker een fijn plan geweest zijn.

Of, als ik beroemd ben en alle avonden in prime time op TV te zien ben kan ik misschien mijn dankbaarheid tegenover alle kijkers van mijn tv-programma tonen door te zeggen dat ze licht mentaal gehandicapt zijn, dat zorgt er zeker voor dat ik succes ga blijven hebben en het trekt zeker volle zalen voor mijn eerste solo voorstelling als komiek. En daarna Google ik mezelf om te kijken wat die losers van een bloggers over mij schrijven en kan ik hen daarna lekker te kakken zetten in een interview.

Strak plan lijkt me. Dus laat ik maar stoppen met bloggen, zodat u – de immer geweldige Veerle Malschaert, een ergernis minder heeft. Om mij hoeft u uw slaap dus niet meer te laten. Wel spijtig eigenlijk, want vandaag was het juist een spannende dag. Ik ben namelijk opgestaan en ik heb al mijn planten water gegeven. Jammer dat ik er nu niet meer over kan bloggen.

Met vriendelijke groeten,
Een ex-blogger.

Je moet het de mannen van P-magazine nageven: ze zijn consequent.

Ofwel is hun covershoot de max (zoals vorige week met Sophie Dewaele) en is de lezeres voor de lens van mindere kwaliteit (twee weken op rij al). Ofwel is de covershoot minder (of aangekocht zoals deze week met Scarlett Johanson), maar dat wordt dan weeral ruimschoots gecompenseerd door de lezeres voor de lens.

Deze week is dat Chloé Vandenbussche. Het is nog niet vaak gebeurt dat de lezeres voor de lens mij het warm doet krijgen (twee maal nog maar: de eerste keer met Sabrina en de tweede keer met Virginie Bayomi) maar deze keer is het nog eens raak.

Chloe is 19 jaar, afkomstig uit Maldegem, heeft een poes als huisdier en zit in haar eerste jaar mode in Gent. En nog belangrijker voor de vrijgezellen onder ons, ze is zelf ook vrijgezel. Maar omdat één beeld meer zegt dan duizend woorden presenteer ik u de foto’s hier. (Sorry voor de minder kwaliteit van de scans trouwens).

Ik ben trouwens benieuwd of ze hier ook gaat langskomen zoals Virginie Bayomi deed.

Wat een aangename verrassing vanmorgen toen ik de P-magazine ging halen. De cover werd niet versierd door ̩̩n of andere babe Рhoewel daar uiteraard niets op tegen is, maar wel door niemand minder dan Sophie Dewaele, compleet met girl-next-door-look en al. Mijn hart maakte zowaar een vreugdesprongetje.

U moet weten dat ik namelijk al jaren stiekem verliefd ben op Sophie Dewaele. Al van in haar TV1 periode (al kan ik mij precies niet meer herinneren in welke programma’s ze toen te zien was). En met stiekem bedoel ik dan dat iedereen het eigenlijk wel wist buiten zij zelf.
Zelfs nu ik getrouwd ben, blijf ik nog stiekem een boon hebben voor haar. En bijgevolg was ik dus zeer tevreden om haar op de cover van P-magazine aan te treffen.

En de foto-shoot mag zeker geslaagd genoemd worden. De foto’s zijn zedig, maar toch sexy, uitdagen en speels. Wat mij betreft één van de betere shoots dit jaar. De komende shoots meegerekend. De leeftijd heeft blijkbaar geen vat op haar, ze ziet er nog altijd even stralend uit als pakweg 8 jaar geleden toen ze haar omroep carrière begon. En te weten dat ze ondertussen nog eens bevallen is van een tweeling.

Wat een klassevrouw!

Moest ik niet getrouwd zijn, ze zou mij altijd mogen bellen om iets te gaan eten. Excuseert u mij nu terwijl ik verder ga kijken naar de adembenemende foto’s.

Ik ben trouwens zo vrij geweest om een foto van haar te gebruiken van op haar website. Hopelijk vindt ze dit niet erg.